വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ അവസാനിച്ചുപോയ പ്രണയത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ നിന്നാണ് ആ കത്ത് എത്തിയത്. വർഷങ്ങളോളം ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവളാണ്. ഒടുവിൽ, വിശ്വാസവഞ്ചനയുടെയോ അവഗണനയുടെയോ കനൽ കോരിയിട്ട് ആ ബന്ധം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവൾ.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അവൾ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്തയാണ് എത്തിയത്. ഒടുവിലത്തെ യാത്രയയപ്പിന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ച ഒരേയൊരു കാര്യം എന്താണെന്നോ? താൻ തകർത്തുകളഞ്ഞ ആ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി, തന്റെ കല്ലറയിൽ വെക്കാൻ ഒരു പൂവ് വേണം—എഡ്വേർഡ് റോസ്' (കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക തരം റോസാപ്പൂവ്).
ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു; ഒപ്പം നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ നീറ്റലും. പ്രണയത്തെ കൊന്നവൾക്ക് അതേ പ്രണയത്തിന്റെ രക്തവർണ്ണമുള്ള റോസാപ്പൂവോ? എന്ത് വിരോധാഭാസമാണിത്! ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ട് കരുതിവെക്കാത്തവൾ, മരണശേഷം അതേ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളം തേടുന്നു.
അങ്ങനെ, അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ആ ശ്മശാന ഭൂമിയിലേക്ക് അവൻ നടന്നുചെന്നു. കൈകളിൽ ആരും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ആ പ്രത്യേകയിനം റോസാപ്പൂവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ആ പൂക്കൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ട്; ഒപ്പം മുനയുള്ള മുള്ളുകളും.
അവളുടെ പുതിയ മൺകൂന അരികിൽ അവൻ നിന്നു. ചുറ്റും നിശബ്ദത മാത്രം. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ തീവ്രമായ വാഗ്ദാനങ്ങളും, പിന്നീട് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കണ്ണീരും, ഒടുവിൽ ഹൃദയം തകർന്ന നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ ഓർമ്മയിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ തന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്നവളാണ്; തന്നിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പിനെ എരിച്ചുകളഞ്ഞവളാണ്.
പക്ഷേ, മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് പകയുടെ കണക്കുതീർക്കാൻ അവന് തോന്നിയില്ല.
അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ആ കല്ലറയുടെ മുകളിലേക്ക് ആ 'എഡ്വേർഡ് റോസ്' വെച്ചു. ആ പൂക്കളുടെ ചുവപ്പ് കറുത്ത മണ്ണിൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ആ മുള്ളുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടം കുത്തി മുറിവേൽപ്പിച്ചു; ചെറുതായി ചോരയും പൊടിഞ്ഞു.
അവൻ ആ മുറിവിൽ നിന്നും കൈയെടുത്ത് ആ കല്ലറയിലേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
"പ്രണയം കൊന്നവളേ... നീ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ ഈ എഡ്വേർഡ് റോസ് ഞാൻ ഇവിടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ സൗന്ദര്യം നിന്റെ മരണത്തിന് ശാന്തി നൽകട്ടെ. പക്ഷേ, ഇതിന്റെ മുള്ളുകൾ സാക്ഷിയാണ്... പ്രണയം മരിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, അത് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം വേദന അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്നത്."
കാറ്റിന്റെ ഒരു ചെറുതരംഗത്തിൽ ആ റോസാപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം ആ ശ്മശാനമാകെ പരന്നു. സ്നേഹവും വഞ്ചനയും മരണവും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. പ്രണയം കൊന്നവൾക്ക് അവൻ നൽകിയ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ, എന്നാൽ ഏറ്റവും നോവിക്കുന്ന യാത്രാമൊഴിയായിരുന്നു ആ പൂവ്.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ