"പ്രണയം സ്വന്തമാക്കാനല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ആഴങ്ങൾ അളക്കാനേ അറിയൂ." — ഖലീൽ ജിബ്രാൻ
നിലാവുറങ്ങിയ ഒരു യാമത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിലാണ് അമ്മുവും ഷാനും തമ്മിലുള്ള ആ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച നടന്നത്. ഷാന്റെ ലോകം മുഴുവൻ അമ്മു മാത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവൻ. ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ അടിമയെപ്പോലെ, സ്വന്തം അഭിമാനവും അസ്തിത്വവും പോലും അലിവില്ലാതെ പണയപ്പെടുത്തിയും അവൻ അവൾക്കായി ജീവിച്ചു. അവൾ അടിച്ചാലും, തുപ്പിയാലും, പിൻകാൽ കൊണ്ട് ചവിട്ടിയാലും, പലതവണ മുഖത്ത് മാറിമാറി അടിച്ചാലും... ആ കടുത്ത അപമാനങ്ങളും നോവുകളും അവൻ എല്ലാം സഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും അവളുടെ നിഴലായി കൂടെ നിന്നു. കാരണം, അത്രമാത്രം ഭ്രാന്തമായി അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു; അവളായിരുന്നു അവന്റെ ജീവനും ജീവിതവും.
എന്നാൽ, കാലം പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും പണവും പദവിയും ആർഭാടങ്ങളും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ മുഖം മാറി. പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളോ ആത്മാർത്ഥതയോ അവൾക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല. തനിക്ക് ഭാരമായി മാറിയ ആ പാവം മനുഷ്യനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കണമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം, യാതൊരു മനസാക്ഷിയുമില്ലാതെ അമ്മു ഷാന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ ക്രൂരമായ സത്യം തുറന്നടിച്ചു:
"നിന്നെ എനിക്ക് മടുത്തു ഷാൻ... നിന്നിൽ ഇനി പുതുമയൊന്നുമില്ല. പുതിയ ആർഭാടങ്ങളും മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും തേടിപ്പോകുന്ന എനിക്ക് ഇനി നിന്റെ ഒപ്പം നടക്കാനാവില്ല. ഈ ബന്ധം നമുക്ക് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം..."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഷാന്റെ കാൽക്കൽ നിന്ന് ഭൂമി പിളർന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയ നിമിഷം. താൻ സഹിച്ച വേദനകളും അപമാനങ്ങളും ഒക്കെ അവളുടെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ ഓർത്തുപോയി. "നാളെ ശരിയാകും, മറ്റന്നാൾ ശരിയാകും, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാകും" എന്ന് സ്വയം സമാധാനിച്ച് അവൻ ഓരോ ദിവസവും തള്ളിനീക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായി അവൾ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൻ ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല.
താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായിരുന്ന പെൺകുട്ടി സ്വന്തം കൈകൾകൊണ്ട് തന്നെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി പുറത്താക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ആത്മാവ് പിടഞ്ഞു. പ്രണയത്തെ ഒരു വികൃതമുഖമാക്കി മാറ്റി അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, നെഞ്ചുപൊട്ടി തകർന്നുപോയ ആ മനുഷ്യൻറെ കണ്ണീരിന് മുന്നിൽ വരുംകാലങ്ങളിൽ അമ്മുവിന്റെ മനസ്സ് നീറേണ്ടതുണ്ട്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അന്നത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഷാൻ പിന്നെ ഒരിക്കലും അവളെ തേടിപ്പോയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നും ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഷാന്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ നോവിലേക്ക് ഓടിയെത്തും. അന്നത്തെ ആ വേർപിരിയൽ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് ഇന്നുമൊരു കറുത്ത പാടായി, മായാത്ത നീറ്റലായി അവന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.
ഈ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തലിന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലുത് മറ്റൊന്നുമില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മരണം പോലും വരുംമുമ്പ് ജീവനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചവർ നമ്മെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വേരോടെ പിഴുതെറിയുമ്പോൾ... അതൊരു മഹാശാപമാണ്. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഉണങ്ങാത്ത, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു വിഷമുള്ള മുള്ള് ആഴ്ന്നിറങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു തീരാത്ത യാതന...
ഷംസുദ്ദീൻ തോപ്പിൽ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ