"ചില മുഖങ്ങൾ നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് മറന്നുപോകും, എന്നാൽ ചില അകൽച്ചകൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എക്കാലത്തും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കും..."
ചിലർക്കൊക്കെ നമ്മൾ അങ്ങനെയാണ്...
ചില നേരത്ത് നമ്മൾ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പരിചിതരും, മറ്റു ചില നേരത്ത് ഒരു വാക്കുപോലും പങ്കുവെക്കാനില്ലാത്ത അപരിചിതരും!
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ ചില ബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്; ഒരു വേലിയേറ്റത്തിന്റെ ആരവത്തോടെ അടുത്തെത്തുകയും, പെട്ടെന്നൊരു വേലിയിറക്കത്തിൽ പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യും. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്നേഹമോ സൗഹൃദമോ പങ്കുവെച്ചവർ തന്നെയാകും, പിന്നീട് ഒരു കവലയിൽ വെച്ച് മുഖം തിരിച്ചു നടന്നുപോകുന്നത്.
കാലം നമ്മെ മാറ്റിമറിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ മനുഷ്യർ അവരുടെ സൗകര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് മുഖംമൂടികൾ അണിയുന്നതാണോ? സംശയങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ കയത്തിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് പലരും നമ്മിൽനിന്ന് പതുക്കെ ദൂരേക്ക് പോകും. അപ്പോഴും നമ്മൾ അവശേഷിക്കുന്നത് ചോദ്യചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രമായേക്കാം.
എന്നാൽ ഒന്നോർക്കുക... ചില അകൽച്ചകൾ അങ്ങനെയാണ്, അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. നമ്മെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഏത് ഇരുളിലും നമ്മെ തിരിച്ചറിയും; തിരിച്ചറിയാത്തവർക്ക് നമ്മൾ എത്ര അരികിൽ നിന്നാലും അവർ നമ്മെ കാണില്ല.
ബന്ധങ്ങളുടെ ആയുസ്സ് അളക്കപ്പെടുന്നത് സാമീപ്യത്തിന്റെ കണക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഇടത്തിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. അപരിചിതരായി മാറുന്നവരോട് ഒടുവിൽ നമുക്ക് പറയാൻ ഒന്നുമാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ—
"ചിലർ അങ്ങനെയാണ്... വന്ന് പോകുന്ന മഴവില്ലുപോലെ ചിലപ്പോൾ അവർ നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിക്കും, പിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്യും!"
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ