"കഴിഞ്ഞകാലം നമ്മെ പിന്നോട്ട് വലിക്കാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനുള്ളതാണ്."
— പൗലോ കൊയ്ലോ
കാലം എന്നത് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയാണ്. നിമിഷങ്ങളുടെ വേഗതയിൽ ആ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ എത്രയോ കാഴ്ചകളാണ് നമ്മെ കടന്ന് മിന്നൽപ്പിണരുകൾ പോലെ
മാഞ്ഞുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്! ഓടിത്തീർക്കുന്ന യാത്രകൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും സ്വന്തം നിഴലുകളെപ്പോലും നമ്മൾ വഴിയിൽ മറന്നു വെക്കാറുണ്ട്.
എന്നാൽ, ആ പാളങ്ങളുടെ ഇരമ്പലുകൾക്കപ്പുറം, ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ മുറിയാതെ നെയ്യുന്ന ഒരു ഈണമുണ്ട്—അതാണ് നിശബ്ദതയുടെ താളം. ആ താളം കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഇടയ്ക്കൊന്ന് നിശ്ചലമാകണം. അത് നമ്മെ തിരികെ വിളിക്കുന്നത് നമ്മൾ ജീവിച്ചുതീർത്ത, ആത്മാവിൽ തൊട്ട മനോഹരമായ ഇന്നലകളിലേക്കാണ്.
ഓട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് വഴിമാറി നടന്ന്, ഓർമ്മകളുടെ പഴയ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ തുറന്നുനോക്കുക. കണ്ണീരിന്റെ നനവുള്ളതും പുഞ്ചിരിയുടെ വസന്തമുള്ളതുമായ എത്രയോ വഴികളാണ് നമ്മൾ ഇതിനകം പിന്നിട്ടുപോന്നത്!
കാലത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലും മായാതെ നിൽക്കുന്നത് സുഖമുള്ള ആ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. ആർക്കും കവർന്നെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത, വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കാത്ത, ജീവന്റെ തുടിപ്പുകളായ ചില അനർഘനിമിഷങ്ങൾ...
മഴ തോർന്നതിനു ശേഷമുള്ള മണ്ണാറിന്റെ മണം പോലെ, നഷ്ടബോധങ്ങളുടെ വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ കുളിർപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധമാണ് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നത്.
ഒടുവിൽ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്:
ജീവിതം അതിന്റെ വഴിയിലൂടെ അനന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. കൈവിട്ടുപോയ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്ത് ആകുലപ്പെടാതെ, കയ്യിലുള്ള ഓരോ നിമിഷത്തെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പ്രണയിക്കുക. കാരണം, നാളെ നമ്മളും ഒരു ഓർമ്മയായി മാറുമ്പോൾ, ലോകത്ത് ബാക്കിയാകുന്നത് നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ ആ സുഖമുള്ള ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരിക്കും.
നിമിഷങ്ങളുടെ വേഗതയും നിശബ്ദതയുടെ താളവും സുഖമുള്ള ഓർമ്മകളും...
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ