കോരന് കഞ്ഞി കുമ്പിൾ തന്നെ...

 

​"മറ്റുള്ളവരുടെ താഴ്‌വാരങ്ങളിൽ വെളിച്ചമെത്തിക്കാൻ സ്വയം കരിഞ്ഞുതീരുന്ന ചില ദീപങ്ങളുണ്ട്; അവരുടെ വിധി പലപ്പോഴും സ്വന്തം തനിയാവർത്തനങ്ങളിൽ എരിഞ്ഞുതീരുക എന്നത് മാത്രമായിരിക്കും."

— എം. ടി. വാസുദേവൻ നായർ 

​രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന വഴിയിൽ പെട്ടെന്നാണ് ആ ചിന്ത മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പണ്ടേ പറഞ്ഞു പഴകിയ ഒരു ചൊല്ലാണുണ്ടല്ലോ—"കോരന് കഞ്ഞി കുമ്പിൾ തന്നെ."

​ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ എത്രയൊക്കെ ആളുകളെ സഹായിക്കുന്നു, അവരുടെ വിഷമങ്ങളിൽ താങ്ങായി നിൽക്കുന്നു, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാറ്റിവെച്ച് മറ്റുള്ളവരെ കൈപിടിച്ചു ഉയർത്തുന്നു! പക്ഷേ, ആ കയറിപ്പോയവരെല്ലാം സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ ഭംഗിയായി നടന്ന് സുഖമായി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും നമ്മൾ മാത്രം വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയിലേക്കോ ബുദ്ധിമുട്ടിലേക്കോ വീണുപോയെന്ന് വരാം. അപ്പോഴാണ് ഈ പഴമൊഴിയുടെ പച്ചയായ അർത്ഥം നമ്മെ തേടിയെത്തുന്നത്.

​നമ്മൾ ആരെല്ലാമാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു! ലോകത്തിൻ്റെ നെറുകയിൽ എത്താൻ, വലിയ വലിയ പദവികൾ നേടാൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ സ്വന്തം അടയാളങ്ങൾ ബാക്കിവെക്കാൻ എത്രയൊക്കെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു! പലപ്പോഴും നമ്മൾ നമ്മുടേതല്ലാത്ത വേഷങ്ങൾ അണിയുന്നു, മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. പക്ഷേ, എല്ലാ തിരക്കുകളും ഒടുങ്ങി, നാടകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരശ്ശീല വീഴുമ്പോൾ, നമ്മൾ വീണ്ടും നമ്മുടെ ആ പഴയ തറവാട്ടുമുറ്റത്തോ, അതേ ലളിതമായ ജീവിതത്തിലേക്കോ തന്നെ തിരികെ നടക്കേണ്ടി വരുന്നു.

​ഇതൊരു വിധിവൈപരീത്യമായോ തോൽവിയായോ കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് താങ്ങും തണലുമാകുമ്പോൾ അവർ നമ്മുടെ കൈപിടിച്ച് ജീവിതത്തിൻ്റെ പടവുകൾ കയറിപ്പോകും. ഒടുവിൽ, തണൽ നൽകിയ മരത്തെപ്പോലെ നമ്മൾ വീണ്ടും പഴയ കഞ്ഞി കുമ്പിളിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തളർന്നിരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം.

​പക്ഷേ, അതോർത്ത് ഒരിക്കലും സങ്കടപ്പെടരുത്. കാരണം, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശമാകാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്. ആരും കൂടെയില്ലെങ്കിലും, സ്വന്തം ലാളിത്യത്തോടൊപ്പം ആ നന്മയുടെ സംതൃപ്തി എന്നും നമുക്ക് കൂട്ടായുണ്ടാകും. ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ, നമ്മുടെ കഞ്ഞി കുമ്പിളിൽ (അത് എത്ര ചെറുതാണെങ്കിലും) സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയം!

​​"നമ്മുടെ കൈപിടിച്ച് കയറിപ്പോയവർ സ്വന്തം ഉയർച്ചയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മെ മറക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ബാക്കിയാകുന്നത് ഒരു ശൂന്യതയല്ല; മറിച്ച്, വറ്റാത്ത സ്നേഹത്തിൻ്റെയും നിസ്വാർത്ഥതയുടെയും വലിയൊരു സുകൃതമാണ്."

​എല്ലാപ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകൾ ...

വർണ്ണങ്ങൾ മാറുന്ന ജീവിത കാഴ്ചകൾ...

 

​ജീവിതമെന്ന വലിയ ക്യാൻവാസിൽ ഞാൻ എന്ന ചിത്രം ദൈവം പകർത്തി തുടങ്ങിയിട്ട് വർഷങ്ങൾ പലത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!

​"ജീവിതമെന്നത് നമ്മെ കണ്ടെത്താനുള്ളതല്ല, നമ്മെത്തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കലാണ്."

— ജോർജ് ബെർണാഡ് ഷാ (George Bernard Shaw)

​ഓരോ ദിവസവും കൊഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും. കടന്നുവന്ന വഴികളിലെ ഇരുളും വെളിച്ചവും, നോവുകളും സന്തോഷങ്ങളും ആ വലിയ ക്യാൻവാസിൽ ഓരോ ചായക്കൂട്ടുകളായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെകളിൽ നിന്ന് ഇന്നിലേക്ക് എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്ന ഈ ചിത്രത്തിന് ഓരോ ദിവസവും പുതിയൊരു ഭംഗി കൈവരുന്നതായി തോന്നാറുണ്ട്.

​വഴിയേ പോകുന്നവർ നോക്കി മനംമയങ്ങുന്ന ഒരു മാസ്റ്റർപീസ് ആകണമെന്നില്ല നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതം. എന്നാൽ ആരോടും പകർപ്പവകാശമില്ലാത്ത, നമ്മുടേതു മാത്രമായ ഒറിജിനൽ ചിത്രമായിരിക്കണം അത്. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും ചില വരകൾ പിഴച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാകാം, ഉദ്ദേശിക്കാത്ത ചില കറുത്ത നിറങ്ങൾ പടർന്നുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അതുകണ്ട് ഭയന്നോ പിന്നോട്ട് മാറിയോ നമ്മൾ ഒരിക്കലും നിന്നിട്ടില്ല. കാരണം, ഒരു പെയിന്റിംഗിന്റെ ഭംഗി കൂട്ടുന്നത് അതിലെ ചെറിയ തെറ്റായ വരകൾ കൂടിയാണ്.

​നമ്മുടെ ഈ യാത്രയിൽ പല മുഖങ്ങളും പല വേഷങ്ങളും വന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ചിലർ നമ്മെ വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടുമൂടി, മറ്റുചിലർ ആകട്ടെ കറുപ്പുവരകൾ വീഴ്ത്തി വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആരുടെയൊക്കെ ബ്രഷുകൾ മാറിമറിഞ്ഞാലും, ആ ചിത്രത്തിന്റെ ഫൈനൽ ഔട്ട്‌ലൈൻ തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മൾ തന്നെയാണ്. കാലം ബാക്കിവെക്കുന്ന ഏടുകളിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം കയ്യൊപ്പ് ചാർത്താൻ നമുക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ.

​

നിങ്ങളുടെ ജീവിതമെന്ന ക്യാൻവാസിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ബ്രഷുകൾക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതിരിക്കുക. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നിറങ്ങൾ മാത്രം അവിടെ ചാർത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ, എന്നെങ്കിലും സ്വന്തം ചിത്രത്തിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വന്നേക്കാം. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ ചിത്രത്തിന് ഏറ്റവും ഇണങ്ങുന്ന നിറങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണെന്ന് സ്വയം കണ്ടെത്തുക. വിധിയെ പഴിച്ചിരിക്കാതെ, ഇന്നത്തെ ദിവസവും ഈ ക്യാൻവാസിൽ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മനോഹരമായ ഒരു വരകൂടി ചേർക്കാം. കാരണം, നിങ്ങളുടെ കഥയുടെ ആർട്ടിസ്റ്റ് മറ്റാരോ അല്ല, അത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്!

നിമിഷങ്ങളുടെ വേഗതയും നിലക്കാത്ത താളവും...

 

​"കഴിഞ്ഞകാലം നമ്മെ പിന്നോട്ട് വലിക്കാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനുള്ളതാണ്."

— പൗലോ കൊയ്ലോ 

​കാലം എന്നത് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയാണ്. നിമിഷങ്ങളുടെ വേഗതയിൽ ആ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ എത്രയോ കാഴ്ചകളാണ് നമ്മെ കടന്ന് മിന്നൽപ്പിണരുകൾ പോലെ

 മാഞ്ഞുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്! ഓടിത്തീർക്കുന്ന യാത്രകൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും സ്വന്തം നിഴലുകളെപ്പോലും നമ്മൾ വഴിയിൽ മറന്നു വെക്കാറുണ്ട്. 

​എന്നാൽ, ആ പാളങ്ങളുടെ ഇരമ്പലുകൾക്കപ്പുറം, ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ മുറിയാതെ നെയ്യുന്ന ഒരു ഈണമുണ്ട്—അതാണ് നിശബ്ദതയുടെ താളം. ആ താളം കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഇടയ്ക്കൊന്ന് നിശ്ചലമാകണം. അത് നമ്മെ തിരികെ വിളിക്കുന്നത് നമ്മൾ ജീവിച്ചുതീർത്ത, ആത്മാവിൽ തൊട്ട മനോഹരമായ ഇന്നലകളിലേക്കാണ്. 

​ഓട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് വഴിമാറി നടന്ന്, ഓർമ്മകളുടെ പഴയ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ തുറന്നുനോക്കുക. കണ്ണീരിന്റെ നനവുള്ളതും പുഞ്ചിരിയുടെ വസന്തമുള്ളതുമായ എത്രയോ വഴികളാണ് നമ്മൾ ഇതിനകം പിന്നിട്ടുപോന്നത്!

 കാലത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലും മായാതെ നിൽക്കുന്നത് സുഖമുള്ള ആ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. ആർക്കും കവർന്നെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത, വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കാത്ത, ജീവന്റെ തുടിപ്പുകളായ ചില അനർഘനിമിഷങ്ങൾ... 

​മഴ തോർന്നതിനു ശേഷമുള്ള മണ്ണാറിന്റെ മണം പോലെ, നഷ്ടബോധങ്ങളുടെ വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ കുളിർപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധമാണ് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നത്.

 

​ഒടുവിൽ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്:

ജീവിതം അതിന്റെ വഴിയിലൂടെ അനന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. കൈവിട്ടുപോയ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്ത് ആകുലപ്പെടാതെ, കയ്യിലുള്ള ഓരോ നിമിഷത്തെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പ്രണയിക്കുക. കാരണം, നാളെ നമ്മളും ഒരു ഓർമ്മയായി മാറുമ്പോൾ, ലോകത്ത് ബാക്കിയാകുന്നത് നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ ആ സുഖമുള്ള ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരിക്കും.

​നിമിഷങ്ങളുടെ വേഗതയും നിശബ്ദതയുടെ താളവും സുഖമുള്ള ഓർമ്മകളും...

വെളിച്ചത്തിന് മീതെ ചിറകു കരിയുന്ന ഈയാംപാറ്റകൾ!

 

മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളുടെ ശബ്ദം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സ്വന്തം അന്തർവാണി നിശബ്ദമാക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്."

— സ്റ്റീവ് ജോബ്സ്

ചില നേട്ടങ്ങളുണ്ട്... ചോരനീരാക്കി, രാപ്പകലുകൾ കനലാക്കി, ഏകാന്തതയുടെ വലിയൊരു മരുഭൂമി താണ്ടി തനിയെ പണിതുയർത്തിയെടുത്തവ. അതിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചിനും പിന്നിൽ കണ്ണീരിന്റെയും കഠിനമായ ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും വലിയൊരു ചരിത്രമുണ്ടാകും. ആ വിജയത്തിന്റെ ഉത്തുംഗതയിൽ ചെന്നിരിക്കുമ്പോൾ, താഴെ നിന്ന് അതിനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന ചിലരുണ്ട്—ഈയാംപാറ്റകൾ!

​അവർക്ക് വലിയ ആകാശങ്ങളുടെ അനന്തത മനസ്സിലാവില്ല. കൊടുങ്കാറ്റിനെ നെഞ്ചുറപ്പോടെ നേരിട്ട് പച്ചപിടിച്ച വേരുകളുടെ ആഴമറിയില്ല. ഇരുട്ടിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു ശീലിച്ചതുകൊണ്ടാകണം, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ വലിയ വെളിച്ചത്തെ കണ്ട് ഭയക്കുന്നവരാണ് അവർ. ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ ചൂടറിയാതെ, അതിനെ തങ്ങളുടെ കൊച്ചു ചിറകുകൾ കൊണ്ട് അടിച്ചുകെടുക്കാൻ നോക്കുന്ന വിചിത്ര ജീവികൾ.

​നമ്മുടെ വിജയത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ട് കണ്ണുതള്ളുന്നവർ, ആ തിളക്കത്തിലേക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ നമ്മൾ അനുഭവിച്ച എരിവറിയാതെ പോകും. അവർ നമ്മുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ കാഠിന്യത്തെ ചെറുതാക്കിക്കാണിക്കാൻ കുറ്റങ്ങളുടെ കരിനിഴലുകൾ തിരഞ്ഞു നടക്കും. വിയർപ്പൊഴുക്കി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഒരു സാമ്രാജ്യത്തെ, വെറുമൊരു നിമിഷത്തെ അസൂയയുടെ മൂർച്ചകൊണ്ട് അറുത്തുമാറ്റാമെന്ന് വ്യാമോഹിക്കുന്നവരാണവർ.

​പക്ഷേ, ഒന്ന് ഓർക്കുക... സൂര്യനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുന്ന അമ്പിന്, വഴിയിലെ ഈയാംപാറ്റകളുടെ ചിറകടിയൊച്ചകൾ കേൾക്കാൻ നേരമില്ല. നമ്മുടെ കരുത്ത് നമ്മൾ തന്നെയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താനോ ആരോടും വിശദീകരിക്കാനോ ഇനി നമുക്ക് സമയമില്ല.

​ചിലതൊക്കെ മൗനത്തിന്റെ മൂടിയിട്ട് മൂടിവെക്കുക; ചിലരുടെ കാപട്യങ്ങളെ ദൂരെനിന്ന് നോക്കി സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുക. സ്വന്തം വെളിച്ചത്തിൽ സ്വയം തിളങ്ങിനിൽക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതികാരം. ഈയാംപാറ്റകൾ എത്ര വട്ടമിട്ട് പറന്നാലും, ആ വെളിച്ചം കെടുത്തിക്കളയാൻ ഒന്നിനും ആകില്ലല്ലോ!

​അവസാന സന്ദേശം:

​ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ പൊരുതി നേടിയ ഓരോ ചെറിയ വിജയത്തെയും നിസ്സാരവൽക്കരിക്കാൻ ആളുകൾ വരും. അവരുടെ വിദ്വേഷങ്ങൾക്കും അസൂയകൾക്കും മുൻപ് നിങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അടിയറവ് വെക്കരുത്. ഈയാംപാറ്റകൾ വെളിച്ചത്തെ തേടിവന്ന് സ്വന്തം ചിറകുകൾ കരിച്ചു കളയുന്നതുപോലെ, അത്തരം മനുഷ്യർ അവരുടെ സ്വന്തം നെഗറ്റിവിറ്റിയിൽത്തന്നെ എരിഞ്ഞുതീരും. ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട്, നിങ്ങളുടെ നിഴലിനെപ്പോലും ഭയപ്പെടാതെ, സ്വന്തം വഴികളിലൂടെ തനിമയോടെ മുന്നോട്ട് നടക്കുക. ബാക്കിയെല്ലാം കാലം തെളിയിക്കട്ടെ!

​#LifeReflections #InnerStrength #WriterLife #Resilience #MalayalamWritings #SelfBelief #SuccessJourney

പകപ്പൊരുളുകൾ: മനുഷ്യനിലെ ഇരുണ്ട മുഖം

 

​"സ്നേഹത്തിന്റെ മായാവലയങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ കനൽ കറുത്ത പുകയായി പുറത്തേക്ക് തുപ്പുന്ന ചില മനുഷ്യരുണ്ട്. വാശിയും പകയും മുഖത്ത് മുഖംമൂടിയണിയിക്കുന്ന ആ പകപ്പൊരുളുകൾ നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വികൃതമായ മറ്റൊരു മുഖത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്..."

ഈ അടുത്താണ് ആ വിചിത്രമായ രൂപാന്തരം ഞാൻ അവളിൽ കണ്ടുതുടങ്ങിയത്. ഒരുകാലത്ത് പ്രാണനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച, കരുതലിന്റെ അമൃതുമാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ, പെട്ടെന്നൊരു നാൾ ക്രൂരമായ ദേഷ്യവും അർത്ഥശൂന്യമായ വാശികളും പടർന്നുപിടിക്കുന്നത് നോക്കിനിൽക്കേണ്ടി വന്നു. ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുപുകയുന്ന പകയുടെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും കനലുകൾ അവളുടെ ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും ഭാവത്തിലും നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച സമ്മാനിച്ച നടുക്കം ഇന്നും മനസ്സിൽ ഒരു മരവിപ്പായി ബാക്കിയുണ്ട്.

ചെറിയ കുറുമ്പുകളെന്ന് നിഷ്കളങ്കമായി നമ്മൾ വിശ്വസിച്ച പലതും, പിന്നീട് ഭയാനകമായ പ്രതികാരത്തിന്റെ കറുത്ത രൂപങ്ങളായി പരിണമിക്കുന്നത് വലിയൊരു വേദനയാണ്. സ്നേഹിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ വെറുപ്പിന്റെ വിഷവിത്തുകൾ പാകി, സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തിന്റെ പൂണൂൽ അണിഞ്ഞ് എന്തും കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന ആ വികൃതഭാവം—അതൊരുതരം പകപ്പൊരുളുകൾ അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?

ഏറ്റവും ഗാഢമായി സ്നേഹിച്ച, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായി ചേർത്തുപിടിച്ച ഒരു മനുഷ്യനോട് "ഞാൻ നിന്നെ തകർക്കും, തകർത്ത് തരിപ്പണമാക്കും" എന്ന് വെറുപ്പിന്റെ മൂർച്ചയേറിയ നാക്കുകൊണ്ട് ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ ഓർക്കാതെ പോകുന്ന ഒരു പരമാർത്ഥമുണ്ട്; ആ അടിയേൽക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിനാണ്. ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത മറ്റൊരു ജീവനോട് ഇത്രമേൽ ക്രൂരത കാണിക്കുമ്പോൾ, ആ പകയും വിദ്വേഷവും കൊണ്ട് അവൾ തകർത്തെറിയുന്നത് മറ്റൊരാളെയല്ല, സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ നന്മയെത്തന്നെയാണ്. 

മറ്റുള്ളവരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുമ്പോൾ, താൻ തന്നെയാണ് സ്വയം ശവപ്പെട്ടി തീർക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോവുകയാണ്.

മനുഷ്യൻ എത്ര വേഗമാണ് തനിക്കുള്ളിലെ വെളിച്ചമെല്ലാം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞ്, സ്വാർത്ഥതയുടെയും ക്രൂരതയുടെയും പര്യായമായി മാറുന്നത്! എങ്കിലും, വാശിയുടെയും പകയുടെയും കറുത്ത പടവാളുകൾക്ക് ഒരിക്കലും സ്നേഹത്തിന്റെ ശാശ്വതമായ പൂക്കളെ ശാശ്വതമായി തോൽപ്പിക്കാൻ ആവില്ല.

​പകയുടെ വിഷം തുപ്പി മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം എരിച്ചുകളയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, കറുത്തുപോകുന്നത് സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടിയാണ്. ആ പകപ്പൊരുളുകളെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ട്നടക്കാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിർമഴയാൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുക. അതാണ് കാലം ബാക്കിവെക്കുന്ന ഒരേയൊരു യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം....

മടുപ്പുകൾ തോൽപ്പിക്കാൻ വരട്ടേ, ഈ യാത്ര തുടരുക തന്നെ വേണം...

 

​അർത്ഥമില്ലെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ചില ശ്രമങ്ങൾ നമ്മെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുന്നത് മടുപ്പിൽ നിന്നും മടുപ്പിലേക്ക് മാത്രമായിരിക്കും. ആവർത്തിച്ചുപോകുന്ന ദിനചര്യകൾ, പ്രതീക്ഷകൾ തളർത്തുന്ന വഴികൾ, ഒടുവിൽ കിതച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ "ഇതൊക്കെ എന്തിനാണ്?" എന്നൊരു ചോദ്യം സ്വയം ചോദിച്ചുപോകാത്തവരായി ആരുണ്ട്?

​"നമ്മൾ കാണുന്ന പൂർണ്ണമായ ചിത്രങ്ങളേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ്, ആ ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ എടുത്ത അത്രയും കാലത്തെ ഏകാന്തവും കഠിനവുമായ നിമിഷങ്ങൾ..."

​ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പും അധ്വാനവും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വെറുതെയായിപ്പോയെന്ന് തോന്നാം. ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈയെത്തും ദൂരത്ത് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരേയിടത്ത് തന്നെ വട്ടത്തിൽ കറങ്ങുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ ഒന്ന് ഓർക്കുക; ഒരുപക്ഷേ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവിടെ പുതിയ ലക്ഷ്യങ്ങളോ ആവേശമോ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ഈ കാത്തിരിപ്പിലും ഓരോ ദിവസത്തെയും പോരാട്ടത്തിലുമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ ശരിക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് തന്നെ.

​മടുപ്പുകൾ വന്ന് മൂടുമ്പോൾ അവിടെ തളർന്നിരിക്കാനല്ല നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടത്; മറിച്ച്, അതൊരു പുതിയ തിരിച്ചറിവിന്റെ തുടക്കമാക്കാനാണ്. ഒരു പ്രവൃത്തിക്കും അതിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സ്വന്തമായി വലിയ അർത്ഥമൊന്നുമുണ്ടാകില്ല. നമ്മൾ അതിലേക്ക് നൽകുന്ന ക്ഷമയും, കണ്ണീരും, അളവറ്റ ആത്മാർത്ഥതയുമാണ് കാലക്രമേണ അതിന് ജീവനും അർത്ഥവും നൽകുന്നത്.

​

ഇന്നത്തെ ഈ മടുപ്പ് നിങ്ങളുടെ കഴിവിന്റെയോ ശ്രമങ്ങളുടെയോ അവസാനമല്ല. വഴിനടക്കുന്നതിന്റെ അണയാത്ത ആവേശം നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കുക; കാരണം ഈ മടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ നിന്നുതന്നെയാകും നാളത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വിജയങ്ങൾ പൂവണിയുന്നത്.....

​മടുപ്പുകൾ തോൽപ്പിക്കാൻ വരട്ടെ, ഈ യാത്ര തുടരുക തന്നെ വേണം...

​#LifeThoughts #WritersLife #Reflections #Inspiration #MalayalamQuotes #WritingJourney #Mindset #DailyThoughts #MalayalamWriting

പരിചിതമുഖങ്ങളിലെ അപരിചിതത്വം

 

​"ചില മുഖങ്ങൾ നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് മറന്നുപോകും, എന്നാൽ ചില അകൽച്ചകൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എക്കാലത്തും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കും..."

​ചിലർക്കൊക്കെ നമ്മൾ അങ്ങനെയാണ്...

ചില നേരത്ത് നമ്മൾ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പരിചിതരും, മറ്റു ചില നേരത്ത് ഒരു വാക്കുപോലും പങ്കുവെക്കാനില്ലാത്ത അപരിചിതരും!

​ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ ചില ബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്; ഒരു വേലിയേറ്റത്തിന്റെ ആരവത്തോടെ അടുത്തെത്തുകയും, പെട്ടെന്നൊരു വേലിയിറക്കത്തിൽ പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യും. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്നേഹമോ സൗഹൃദമോ പങ്കുവെച്ചവർ തന്നെയാകും, പിന്നീട് ഒരു കവലയിൽ വെച്ച് മുഖം തിരിച്ചു നടന്നുപോകുന്നത്.

​കാലം നമ്മെ മാറ്റിമറിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ മനുഷ്യർ അവരുടെ സൗകര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് മുഖംമൂടികൾ അണിയുന്നതാണോ? സംശയങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ കയത്തിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് പലരും നമ്മിൽനിന്ന് പതുക്കെ ദൂരേക്ക് പോകും. അപ്പോഴും നമ്മൾ അവശേഷിക്കുന്നത് ചോദ്യചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രമായേക്കാം.

​എന്നാൽ ഒന്നോർക്കുക... ചില അകൽച്ചകൾ അങ്ങനെയാണ്, അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. നമ്മെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഏത് ഇരുളിലും നമ്മെ തിരിച്ചറിയും; തിരിച്ചറിയാത്തവർക്ക് നമ്മൾ എത്ര അരികിൽ നിന്നാലും അവർ നമ്മെ കാണില്ല.

​ബന്ധങ്ങളുടെ ആയുസ്സ് അളക്കപ്പെടുന്നത് സാമീപ്യത്തിന്റെ കണക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഇടത്തിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. അപരിചിതരായി മാറുന്നവരോട് ഒടുവിൽ നമുക്ക് പറയാൻ ഒന്നുമാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ—

​"ചിലർ അങ്ങനെയാണ്... വന്ന് പോകുന്ന മഴവില്ലുപോലെ ചിലപ്പോൾ അവർ നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിക്കും, പിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്യും!"

Thank you Dubai Consumer Rights

 "Faith Restored in Justice! 🇦🇪

When you feel let down as a customer, it means the world to find an authority that truly stands by you. I recently faced an issue with a purchase, and turning to Dubai Consumer Rights was the best decision I made.

​Within such a short time, they listened, acted, and delivered a completely fair verdict in my favor!

​Thank you, Dubai Consumer Rights, for showing that every single consumer matters. Your efficiency, integrity, and dedication to fairness are truly commendable. It gives me immense pride and peace of mind to live and shop in a place where justice is always swift and certain. 🙏

​#DubaiConsumerRights #SwiftJustice #ConsumerProtection #Dubai #JusticeDelivered #ProudInDubai #CustomerCare"

നീതിയിലുള്ള വിശ്വാസം ഒരിക്കൽ കൂടി അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു! 🇦🇪

​ഒരു ഉപഭോക്താവെന്ന നിലയിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമുക്ക് ഒപ്പം നിൽക്കാൻ ഒരു ശക്തമായ സംവിധാനമുണ്ട് എന്നറിയുന്നത് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. ഞാൻ നേരിട്ട ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമായി ദുബായ് കൺസ്യൂമർ റൈറ്റ്സിനെ (Dubai Consumer Rights) സമീപിച്ചപ്പോൾ അവർ നൽകിയ പിന്തുണ വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്.

​വളരെ ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർ എന്റെ പരാതി ഗൗരവമായി എടുക്കുകയും, പൂർണ്ണമായും എനിക്ക് അനുകൂലമായ വിധി ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു!

​ഓരോ ഉപഭോക്താവിനും അർഹമായ വില കൽപ്പിച്ചു നൽകുന്ന ദുബായ് കൺസ്യൂമർ റൈറ്റ്സിന്റെ സേവനം ഒന്നു വെറെ തന്നെയാണ്. അടിയന്തരമായി ഇടപെട്ട് നീതി ഉറപ്പാക്കിയ അവരുടെ ആത്മാർത്ഥതയ്ക്ക് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി. പരാതികൾ പറഞ്ഞാൽ കൃത്യമായ പരിഹാരം ലഭിക്കുന്ന ഇത്തരം മികച്ച ഭരണസംവിധാനങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നതിൽ അഭിമാനിക്കുന്നു!

Shamsudeen Thoppil

.പീഡകന്റെ ആത്മാവ്....

ചില പ്രണയങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്; ചോര പൊടിയാത്ത ക്രൂരതകളാൽ സ്വയം എരിച്ചുകളയുന്നവ. അവിടെ സ്നേഹം എന്നത് ഒരു യാചനയും, സഹനം എന്നത് ഒരു ആത്മഹത്യയുമാണ്."

​ഞാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പൂച്ചയായിരുന്നു. എനിക്ക് ശൗര്യമുണ്ടോ, വാശിയമുണ്ടോ എന്നൊന്നും അവൾക്ക് നോക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് ശബ്ദമുയർത്താം, ശാസിക്കാം, പരിഭവങ്ങൾ തീർക്കാം. ആ വാക്കുകൾ നെഞ്ചുതുളയ്ക്കുമ്പോഴും ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. എല്ലാം അവളുടെ ഒരൊറ്റ വാക്കിന് വേണ്ടി, ഒരു നോട്ടത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം. "അവൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്" എന്ന വ്യാമോഹത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ഓരോ വേദനയും വിഴുങ്ങി.

​ഓർമ്മയില്ലേ, മുമ്പൊക്കെ അവൾ പറയുമായിരുന്നു— "നീ നൽകുന്ന ആനന്ദം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്, നിന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ്" എന്ന്. അന്ന് അവളുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. എന്നാൽ ഇന്നോ? അവൾ പറയുന്നു— "നിന്നിൽ പുതുമയില്ല, നിന്നിൽ എനിക്ക് ആനന്ദം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല" എന്ന്. എന്റെ മുന്നിൽ ഇന്ന് അവൾ വെറുമൊരു ശവമായി അഭിനയിക്കുകയാണ്. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ എന്നോടുള്ള സ്നേഹമല്ല, മടുപ്പ് മാത്രമാണ്.

​അന്നത്തെ ആ വാക്കുകളും ഇല്ലാതായ ഈ അകൽച്ചയും തമ്മിൽ ഞാൻ എവിടെയാണ് ഒടുങ്ങേണ്ടത്? ഇന്നീ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചുപോകുകയാണ്... ഞാൻ നിന്റെ വഴികൾക്ക് ഒരു താൽക്കാലിക ഇടത്താവളം മാത്രമായിരുന്നോ? നീ ഉയർന്നു പറക്കാൻ, നിന്റെ രക്ഷപ്പെടലുകൾക്ക് ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ ഞാൻ വെറും കൽപ്പടവുകൾ മാത്രമായിരുന്നോ? എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, ഈ കറിയിലെ കറിവേപ്പില പോലെ നീ എന്നെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയുകയാണോ?

​എന്റെ ഈ മൗനമൊക്കെ നീ കരുതിയത് ഭീരുത്വമാണോ? അതോ ജീവനില്ലാത്ത ഒരു വെറും ശവത്തിന്റെ നിസ്സംഗതയാണോ?

​അല്ല, ഒരിക്കലുമല്ല. എനിക്ക് വികാരങ്ങളുണ്ട്, വിചാരങ്ങളുണ്ട്. നിന്നെപ്പോലെതന്നെ വലിയൊരു ലോകം കാണാൻ കൊതിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും എനിക്കുമുണ്ട്. എന്റെ ഭാവിയിലെ ഓരോ ചിത്രത്തിലും നിന്റെ മുഖം മാത്രമാണ് ഞാൻ നിറച്ചു വെച്ചിരുന്നത്. അത്രമേൽ ആഴത്തിലാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത്. നിനക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ പതുങ്ങിനിന്നത് പേടികൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി എന്റെ തന്റേടങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ കാലിൽ ചവിട്ടി മെതിക്കുകയായിരുന്നു.

​ഒരു പെണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു ആണാഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ വികാരങ്ങളും ഈ പ്രണയത്തിലുണ്ട്. സമർപ്പണമുണ്ട്, അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്,

 സ്വന്തമാക്കണമെന്ന തീവ്രമായ മോഹമുണ്ട്. പക്ഷേ, നിരന്തരമായ ആ അവഗണനയും അകറ്റിനിർത്തലുകളും... അതെന്നെ ദിവസവും ജീവനോടെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.

​എത്ര സഹിച്ചാലും ക്ഷമിച്ചാലും, അതിനൊക്കെ ഒരു പരിധിയില്ലേ? അടക്കിപ്പിടിച്ച ആ സഹനത്തിന്റെ പരിധികൾ ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഏതൊരു പൂച്ചയും അവസാനം ഒന്ന് തിരിച്ചുകടിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ലേ? അതുപോലെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ പൊട്ടിത്തെറികൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ അലർച്ചയായി മാറാറുണ്ട്. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞാൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കാറുണ്ട്. കാരണം, എനിക്കൊരു ആത്മാവുണ്ട്; അതിനു മുറിവുകൾ പറ്റുന്നുണ്ട്. നിരന്തരം സ്നേഹം നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഈ സഹനം ഒരു ദിവസം തിരിഞ്ഞു കൊത്തുന്ന മറ്റൊരു രൂപമായി മാറിയേക്കാം—സ്വയം പീഡിപ്പിച്ച്, ഒടുവിൽ ഉള്ളിലെ അഗ്നി തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു 'പീഡകന്റെ ആത്മാവായി'.

​പ്രണയം ഇത്രമേൽ ആഴത്തിലാകുമ്പോൾ, അവിടെ ക്ഷമയും സഹനവും ഒരുതരം ആത്മപീഡനമായി മാറുന്നുണ്ട്. അതവൾ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. പ്രണയം തന്ന്, പിന്നീട് ആ പ്രണയം കൊന്നൊടുക്കി, ഞാൻ സ്വയം ഈ അഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞു തീരണമോ? എങ്കിലും, ഈ വരികൾ വായിച്ച് ഏതെങ്കിലുമൊരു നിമിഷത്തിൽ നീ എന്നെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമായിരിക്കും... അന്ന് നീ അറിയും, ഒരു മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം തോറ്റുപോയാലും, താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചവൾക്കുവേണ്ടി താൻ അനുഭവിച്ച നരകത്തിന്റെ ആഴം എത്രയെന്ന്. ആ നാളിൽ, ഒരുപക്ഷേ നീ എന്നെ തേടിയെത്തിയേക്കാം... അന്ന് ബാക്കിയാവുന്നത് ഈ മണ്ണിൽ എരിച്ചുകളഞ്ഞ എന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരിക്കാം....

ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകൾ

 

ശരീരത്തിലേറ്റ മുറിവുകൾ കാലം മായ്ച്ചുകളയും, എന്നാൽ വാക്കുകൾ തീർത്ത മുറിവുകൾ ഓർമ്മകളുടെ ചുവരുകളിൽ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത കറുത്ത പാടുകളായി അവശേഷിക്കും."

​ചില മനുഷ്യരുണ്ട്; വാക്കുകൾകൊണ്ട് കൂരമ്പുകൾ തൊടുക്കുന്നതിൽ അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉന്മാദമുണ്ട്. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ തകർച്ചയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ അപകർഷതാബോധത്തിന്റെ നിഴലുകൾ മായ്ച്ചുകളയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാകാം. മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ തങ്ങൾ എത്രമാത്രം ശക്തരാണെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു കുട്ടിക്കളിയാകാം അത്.

​എന്നാൽ, ആ നിമിഷം അവർ ഓർക്കാറില്ല—തങ്ങൾ എറിയുന്ന ഓരോ വാക്കും മറ്റൊരാളുടെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിലേക്കാണ് വീഴുന്നതെന്ന്. മറ്റുള്ളവരുടെ ദൗർബല്യങ്ങളെയും വേദനകളെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ആത്മാവിലാണ് അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇരുട്ടുകയറ്റുന്നത് എന്ന സത്യം അവർ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു.

​ഓരോ മനുഷ്യനും അവന്റേതായ ഏടുകളിലൂടെയും പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയുമാണ് ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. അതിനിടയിലേക്ക് യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ എറിഞ്ഞിടുന്ന ചില വാക്കുകളുണ്ട്. "ഇവനൊക്കെ എന്ത് നടക്കാനാണ്?", "നിന്നെയൊക്കെക്കൊണ്ട് ഇതിന് കഴിയുമോ?" തുടങ്ങിയ ആട്ടിപ്പായിക്കലുകൾ... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിക്കുന്ന ആ പുച്ഛഭാവമുള്ള നോട്ടങ്ങൾ. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് അതൊരു തമാശയോ അല്ലെങ്കിൽ മാനസികമായ ഒരു മേൽക്കോയ്മയോ ആയിരിക്കാം. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടുനിൽക്കുന്നവന്റെ നെഞ്ചകം എത്രമാത്രം നീറുന്നുണ്ടാകും!

​വാക്കുകൾക്ക് ജീവനുണ്ട്. അത് അമൃതുപോലെ ഹൃദയത്തെ തണുപ്പിക്കാനും, കനൽപോലെ എരിച്ചുകളയാനും കഴിയും. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ ശരീരത്തിലുണ്ടായാൽ മരുന്നിട്ട് കാലം അതൊക്കെ മായ്ച്ചുകളയും. എന്നാൽ, വാക്കുകൾ തീർത്ത മുറിവുകളോ? വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, ആരെങ്കിലും ആ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തൊട്ടാൽ പോലും പുതുരക്തം പൊടിയുന്ന വേദനയായി അത് മനസ്സിൽ ബാക്കിനിൽക്കും.

​മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിച്ച് ലഭിക്കുന്ന ആ താൽക്കാലിക ആനന്ദം, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരുടെ തന്നെ ശൂന്യതയുടെയും ദയനീയതയുടെയും പ്രതിഫലനമാണ്. സ്നേഹംകൊണ്ടുമാത്രം അളക്കേണ്ട ഈ ഭൂമിയിൽ, വിഷം തുപ്പുന്ന വാക്കുകൾ ബാക്കിവെച്ചുപോകുന്നവർ ഓർക്കുക—കാലം ആ ആനന്ദത്തെയും ഒരുനാൾ കണക്കുപറഞ്ഞുതീർക്കും.

​കാരണം, സ്നേഹംകൊണ്ട് പൊതിയേണ്ട ഹൃദയങ്ങളിൽ കൂരമ്പുകൾ എറിയുന്നവർ ഒടുവിൽ ഏകാന്തതയുടെ വലിയൊരു കൊടുംകാറ്റിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകും എന്നുള്ളതാണ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിയമം.

#Malayalam Manorama news#malayalamanorama online

 

https://www.manoramaonline.com/global-malayali/gulf/2026/08/20/uae-consumer-rights-malayali-expats-30-dirham-shoe-complaint-story.html

ഉള്ളുരുകിയ വഴികൾ...

 

​"പ്രണയം സ്വന്തമാക്കാനല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ആഴങ്ങൾ അളക്കാനേ അറിയൂ." — ഖലീൽ ജിബ്രാൻ

​നിലാവുറങ്ങിയ ഒരു യാമത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിലാണ് അമ്മുവും ഷാനും തമ്മിലുള്ള ആ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച നടന്നത്. ഷാന്റെ ലോകം മുഴുവൻ അമ്മു മാത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവൻ. ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ അടിമയെപ്പോലെ, സ്വന്തം അഭിമാനവും അസ്തിത്വവും പോലും അലിവില്ലാതെ പണയപ്പെടുത്തിയും അവൻ അവൾക്കായി ജീവിച്ചു. അവൾ അടിച്ചാലും, തുപ്പിയാലും, പിൻകാൽ കൊണ്ട് ചവിട്ടിയാലും, പലതവണ മുഖത്ത് മാറിമാറി അടിച്ചാലും... ആ കടുത്ത അപമാനങ്ങളും നോവുകളും അവൻ എല്ലാം സഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും അവളുടെ നിഴലായി കൂടെ നിന്നു. കാരണം, അത്രമാത്രം ഭ്രാന്തമായി അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു; അവളായിരുന്നു അവന്റെ ജീവനും ജീവിതവും.

​എന്നാൽ, കാലം പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും പണവും പദവിയും ആർഭാടങ്ങളും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ മുഖം മാറി. പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളോ ആത്മാർത്ഥതയോ അവൾക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല. തനിക്ക് ഭാരമായി മാറിയ ആ പാവം മനുഷ്യനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കണമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

​പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം, യാതൊരു മനസാക്ഷിയുമില്ലാതെ അമ്മു ഷാന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ ക്രൂരമായ സത്യം തുറന്നടിച്ചു:

​"നിന്നെ എനിക്ക് മടുത്തു ഷാൻ... നിന്നിൽ ഇനി പുതുമയൊന്നുമില്ല. പുതിയ ആർഭാടങ്ങളും മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും തേടിപ്പോകുന്ന എനിക്ക് ഇനി നിന്റെ ഒപ്പം നടക്കാനാവില്ല. ഈ ബന്ധം നമുക്ക് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം..."

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഷാന്റെ കാൽക്കൽ നിന്ന് ഭൂമി പിളർന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയ നിമിഷം. താൻ സഹിച്ച വേദനകളും അപമാനങ്ങളും ഒക്കെ അവളുടെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ ഓർത്തുപോയി. "നാളെ ശരിയാകും, മറ്റന്നാൾ ശരിയാകും, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാകും" എന്ന് സ്വയം സമാധാനിച്ച് അവൻ ഓരോ ദിവസവും തള്ളിനീക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായി അവൾ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൻ ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല.

​താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായിരുന്ന പെൺകുട്ടി സ്വന്തം കൈകൾകൊണ്ട് തന്നെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി പുറത്താക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ആത്മാവ് പിടഞ്ഞു. പ്രണയത്തെ ഒരു വികൃതമുഖമാക്കി മാറ്റി അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, നെഞ്ചുപൊട്ടി തകർന്നുപോയ ആ മനുഷ്യൻറെ കണ്ണീരിന് മുന്നിൽ വരുംകാലങ്ങളിൽ അമ്മുവിന്റെ മനസ്സ് നീറേണ്ടതുണ്ട്.

​വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അന്നത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഷാൻ പിന്നെ ഒരിക്കലും അവളെ തേടിപ്പോയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നും ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഷാന്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ നോവിലേക്ക് ഓടിയെത്തും. അന്നത്തെ ആ വേർപിരിയൽ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് ഇന്നുമൊരു കറുത്ത പാടായി, മായാത്ത നീറ്റലായി അവന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.

​ഈ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തലിന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലുത് മറ്റൊന്നുമില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മരണം പോലും വരുംമുമ്പ് ജീവനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചവർ നമ്മെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വേരോടെ പിഴുതെറിയുമ്പോൾ... അതൊരു മഹാശാപമാണ്. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഉണങ്ങാത്ത, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു വിഷമുള്ള മുള്ള് ആഴ്ന്നിറങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു തീരാത്ത യാതന...

ഷംസുദ്ദീൻ തോപ്പിൽ 

എഡ്വേർഡ് റോസിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കല്ലറ

 

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ അവസാനിച്ചുപോയ പ്രണയത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ നിന്നാണ് ആ കത്ത് എത്തിയത്. വർഷങ്ങളോളം ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവളാണ്. ഒടുവിൽ, വിശ്വാസവഞ്ചനയുടെയോ അവഗണനയുടെയോ കനൽ കോരിയിട്ട് ആ ബന്ധം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവൾ.

​എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അവൾ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്തയാണ് എത്തിയത്. ഒടുവിലത്തെ യാത്രയയപ്പിന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ച ഒരേയൊരു കാര്യം എന്താണെന്നോ? താൻ തകർത്തുകളഞ്ഞ ആ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി, തന്റെ കല്ലറയിൽ വെക്കാൻ ഒരു പൂവ് വേണം—എഡ്വേർഡ് റോസ്' (കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക തരം റോസാപ്പൂവ്).

​ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു; ഒപ്പം നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ നീറ്റലും. പ്രണയത്തെ കൊന്നവൾക്ക് അതേ പ്രണയത്തിന്റെ രക്തവർണ്ണമുള്ള റോസാപ്പൂവോ? എന്ത് വിരോധാഭാസമാണിത്! ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ട് കരുതിവെക്കാത്തവൾ, മരണശേഷം അതേ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളം തേടുന്നു.

​അങ്ങനെ, അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ആ ശ്മശാന ഭൂമിയിലേക്ക് അവൻ നടന്നുചെന്നു. കൈകളിൽ ആരും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ആ പ്രത്യേകയിനം റോസാപ്പൂവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ആ പൂക്കൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ട്; ഒപ്പം മുനയുള്ള മുള്ളുകളും.

​അവളുടെ പുതിയ മൺകൂന അരികിൽ അവൻ നിന്നു. ചുറ്റും നിശബ്ദത മാത്രം. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ തീവ്രമായ വാഗ്ദാനങ്ങളും, പിന്നീട് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കണ്ണീരും, ഒടുവിൽ ഹൃദയം തകർന്ന നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ ഓർമ്മയിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ തന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്നവളാണ്; തന്നിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പിനെ എരിച്ചുകളഞ്ഞവളാണ്.

​പക്ഷേ, മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് പകയുടെ കണക്കുതീർക്കാൻ അവന് തോന്നിയില്ല.

​അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ആ കല്ലറയുടെ മുകളിലേക്ക് ആ 'എഡ്വേർഡ് റോസ്' വെച്ചു. ആ പൂക്കളുടെ ചുവപ്പ് കറുത്ത മണ്ണിൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ആ മുള്ളുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടം കുത്തി മുറിവേൽപ്പിച്ചു; ചെറുതായി ചോരയും പൊടിഞ്ഞു.

​അവൻ ആ മുറിവിൽ നിന്നും കൈയെടുത്ത് ആ കല്ലറയിലേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

​"പ്രണയം കൊന്നവളേ... നീ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ ഈ എഡ്വേർഡ് റോസ് ഞാൻ ഇവിടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ സൗന്ദര്യം നിന്റെ മരണത്തിന് ശാന്തി നൽകട്ടെ. പക്ഷേ, ഇതിന്റെ മുള്ളുകൾ സാക്ഷിയാണ്... പ്രണയം മരിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, അത് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം വേദന അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്നത്."

​കാറ്റിന്റെ ഒരു ചെറുതരംഗത്തിൽ ആ റോസാപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം ആ ശ്മശാനമാകെ പരന്നു. സ്നേഹവും വഞ്ചനയും മരണവും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. പ്രണയം കൊന്നവൾക്ക് അവൻ നൽകിയ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ, എന്നാൽ ഏറ്റവും നോവിക്കുന്ന യാത്രാമൊഴിയായിരുന്നു ആ പൂവ്.

ആത്മബന്ധങ്ങളിലെ വേർതിരിവിന്റെ മുറിവുകൾ

 

ആത്മബന്ധങ്ങളിൽ ആത്മമിത്രങ്ങൾ നഷ്ടത്തെ വേർതിരിവ് കൊണ്ട് മുറിപ്പെടുത്തുന്നത് ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളു കൊള്ളുന്ന വേദനയാണ്.

ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവന്റെ പാതിയാണ്; ജീവശ്വാസം പോലെ നമ്മൾ കൂടെക്കൂട്ടിയവർ. ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ ആഴം അളക്കാൻ വാക്കുകൾ പോരാതെ വരുമ്പോൾ, അവിടെയൊരു ചെറിയ വേർതിരിവ് മതി—നമ്മുടെ ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുപോകാൻ. ഒരു കാലത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച ആത്മമിത്രങ്ങൾ തന്നെ അകന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ നഷ്ടം സമ്മാനിക്കുന്ന ശൂന്യത വാക്കുകൾക്കതീതമാണ്.

മനഃപൂർവ്വമല്ലാതെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദംകൊണ്ടോ ഒക്കെ വന്നുഭവിക്കുന്ന ആ അകൽച്ചയുണ്ടല്ലോ... അതൊരു വെറും വിടപറച്ചിലല്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആരെങ്കിലും തുരുതുരെ മുള്ളുകൾ കോർത്തു കയറ്റുന്നതുപോലെയുള്ള അലറിക്കരയാൻപോലുമാകാത്ത വലിയൊരു നീറ്റലാണ്. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വഴിയിലൂടെ ഇനി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ആ നിഴൽപോലും കാണാനില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ആ നിമിഷം... നെഞ്ചിൽ കനലുകോരിയിടുന്ന വേദനയാണ്.

എങ്കിലും, ആ നോവിലും ബാക്കിയാവുന്നത് ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ പവിത്രമായ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. മൗനം പോലും കഥ പറയുന്ന, ആഴമുള്ള ആ വേർപാടുകൾ സമ്മാനിച്ച മുറിവുകളുമായി നമ്മൾ ഇനിയും മുന്നോട്ടു നടക്കേണ്ടി വരുന്നു... ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചവരുടെ കൈകൾ വിട്ടുപോകുമ്പോഴുള്ള ആ വേദന മാത്രം മായാതെ ബാക്കിയാവുന്നു.

ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ