ഉള്ളുരുകിയ വഴികൾ...

 

​"പ്രണയം സ്വന്തമാക്കാനല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ആഴങ്ങൾ അളക്കാനേ അറിയൂ." — ഖലീൽ ജിബ്രാൻ

​നിലാവുറങ്ങിയ ഒരു യാമത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിലാണ് അമ്മുവും ഷാനും തമ്മിലുള്ള ആ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച നടന്നത്. ഷാന്റെ ലോകം മുഴുവൻ അമ്മു മാത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവൻ. ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ അടിമയെപ്പോലെ, സ്വന്തം അഭിമാനവും അസ്തിത്വവും പോലും അലിവില്ലാതെ പണയപ്പെടുത്തിയും അവൻ അവൾക്കായി ജീവിച്ചു. അവൾ അടിച്ചാലും, തുപ്പിയാലും, പിൻകാൽ കൊണ്ട് ചവിട്ടിയാലും, പലതവണ മുഖത്ത് മാറിമാറി അടിച്ചാലും... ആ കടുത്ത അപമാനങ്ങളും നോവുകളും അവൻ എല്ലാം സഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും അവളുടെ നിഴലായി കൂടെ നിന്നു. കാരണം, അത്രമാത്രം ഭ്രാന്തമായി അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു; അവളായിരുന്നു അവന്റെ ജീവനും ജീവിതവും.

​എന്നാൽ, കാലം പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും പണവും പദവിയും ആർഭാടങ്ങളും അവൾക്ക് മുന്നിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ മുഖം മാറി. പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളോ ആത്മാർത്ഥതയോ അവൾക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല. തനിക്ക് ഭാരമായി മാറിയ ആ പാവം മനുഷ്യനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കണമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

​പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം, യാതൊരു മനസാക്ഷിയുമില്ലാതെ അമ്മു ഷാന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ ക്രൂരമായ സത്യം തുറന്നടിച്ചു:

​"നിന്നെ എനിക്ക് മടുത്തു ഷാൻ... നിന്നിൽ ഇനി പുതുമയൊന്നുമില്ല. പുതിയ ആർഭാടങ്ങളും മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളും തേടിപ്പോകുന്ന എനിക്ക് ഇനി നിന്റെ ഒപ്പം നടക്കാനാവില്ല. ഈ ബന്ധം നമുക്ക് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം..."

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഷാന്റെ കാൽക്കൽ നിന്ന് ഭൂമി പിളർന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയ നിമിഷം. താൻ സഹിച്ച വേദനകളും അപമാനങ്ങളും ഒക്കെ അവളുടെ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ ഓർത്തുപോയി. "നാളെ ശരിയാകും, മറ്റന്നാൾ ശരിയാകും, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാകും" എന്ന് സ്വയം സമാധാനിച്ച് അവൻ ഓരോ ദിവസവും തള്ളിനീക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവായി അവൾ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൻ ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല.

​താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായിരുന്ന പെൺകുട്ടി സ്വന്തം കൈകൾകൊണ്ട് തന്നെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി പുറത്താക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ആത്മാവ് പിടഞ്ഞു. പ്രണയത്തെ ഒരു വികൃതമുഖമാക്കി മാറ്റി അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, നെഞ്ചുപൊട്ടി തകർന്നുപോയ ആ മനുഷ്യൻറെ കണ്ണീരിന് മുന്നിൽ വരുംകാലങ്ങളിൽ അമ്മുവിന്റെ മനസ്സ് നീറേണ്ടതുണ്ട്.

​വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അന്നത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഷാൻ പിന്നെ ഒരിക്കലും അവളെ തേടിപ്പോയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നും ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഷാന്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ നോവിലേക്ക് ഓടിയെത്തും. അന്നത്തെ ആ വേർപിരിയൽ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് ഇന്നുമൊരു കറുത്ത പാടായി, മായാത്ത നീറ്റലായി അവന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.

​ഈ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തലിന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലുത് മറ്റൊന്നുമില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മരണം പോലും വരുംമുമ്പ് ജീവനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചവർ നമ്മെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വേരോടെ പിഴുതെറിയുമ്പോൾ... അതൊരു മഹാശാപമാണ്. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഉണങ്ങാത്ത, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു വിഷമുള്ള മുള്ള് ആഴ്ന്നിറങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു തീരാത്ത യാതന...

ഷംസുദ്ദീൻ തോപ്പിൽ 

എഡ്വേർഡ് റോസിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കല്ലറ

 

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ അവസാനിച്ചുപോയ പ്രണയത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ നിന്നാണ് ആ കത്ത് എത്തിയത്. വർഷങ്ങളോളം ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവളാണ്. ഒടുവിൽ, വിശ്വാസവഞ്ചനയുടെയോ അവഗണനയുടെയോ കനൽ കോരിയിട്ട് ആ ബന്ധം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവൾ.

​എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അവൾ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്തയാണ് എത്തിയത്. ഒടുവിലത്തെ യാത്രയയപ്പിന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ച ഒരേയൊരു കാര്യം എന്താണെന്നോ? താൻ തകർത്തുകളഞ്ഞ ആ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി, തന്റെ കല്ലറയിൽ വെക്കാൻ ഒരു പൂവ് വേണം—എഡ്വേർഡ് റോസ്' (കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക തരം റോസാപ്പൂവ്).

​ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു; ഒപ്പം നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ നീറ്റലും. പ്രണയത്തെ കൊന്നവൾക്ക് അതേ പ്രണയത്തിന്റെ രക്തവർണ്ണമുള്ള റോസാപ്പൂവോ? എന്ത് വിരോധാഭാസമാണിത്! ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ട് കരുതിവെക്കാത്തവൾ, മരണശേഷം അതേ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളം തേടുന്നു.

​അങ്ങനെ, അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ആ ശ്മശാന ഭൂമിയിലേക്ക് അവൻ നടന്നുചെന്നു. കൈകളിൽ ആരും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ആ പ്രത്യേകയിനം റോസാപ്പൂവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ആ പൂക്കൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ട്; ഒപ്പം മുനയുള്ള മുള്ളുകളും.

​അവളുടെ പുതിയ മൺകൂന അരികിൽ അവൻ നിന്നു. ചുറ്റും നിശബ്ദത മാത്രം. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ തീവ്രമായ വാഗ്ദാനങ്ങളും, പിന്നീട് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കണ്ണീരും, ഒടുവിൽ ഹൃദയം തകർന്ന നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ ഓർമ്മയിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ തന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്നവളാണ്; തന്നിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പിനെ എരിച്ചുകളഞ്ഞവളാണ്.

​പക്ഷേ, മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് പകയുടെ കണക്കുതീർക്കാൻ അവന് തോന്നിയില്ല.

​അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ആ കല്ലറയുടെ മുകളിലേക്ക് ആ 'എഡ്വേർഡ് റോസ്' വെച്ചു. ആ പൂക്കളുടെ ചുവപ്പ് കറുത്ത മണ്ണിൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ആ മുള്ളുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടം കുത്തി മുറിവേൽപ്പിച്ചു; ചെറുതായി ചോരയും പൊടിഞ്ഞു.

​അവൻ ആ മുറിവിൽ നിന്നും കൈയെടുത്ത് ആ കല്ലറയിലേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

​"പ്രണയം കൊന്നവളേ... നീ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ ഈ എഡ്വേർഡ് റോസ് ഞാൻ ഇവിടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ സൗന്ദര്യം നിന്റെ മരണത്തിന് ശാന്തി നൽകട്ടെ. പക്ഷേ, ഇതിന്റെ മുള്ളുകൾ സാക്ഷിയാണ്... പ്രണയം മരിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, അത് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം വേദന അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്നത്."

​കാറ്റിന്റെ ഒരു ചെറുതരംഗത്തിൽ ആ റോസാപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം ആ ശ്മശാനമാകെ പരന്നു. സ്നേഹവും വഞ്ചനയും മരണവും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. പ്രണയം കൊന്നവൾക്ക് അവൻ നൽകിയ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ, എന്നാൽ ഏറ്റവും നോവിക്കുന്ന യാത്രാമൊഴിയായിരുന്നു ആ പൂവ്.

ആത്മബന്ധങ്ങളിലെ വേർതിരിവിന്റെ മുറിവുകൾ

 

ആത്മബന്ധങ്ങളിൽ ആത്മമിത്രങ്ങൾ നഷ്ടത്തെ വേർതിരിവ് കൊണ്ട് മുറിപ്പെടുത്തുന്നത് ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളു കൊള്ളുന്ന വേദനയാണ്.

ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവന്റെ പാതിയാണ്; ജീവശ്വാസം പോലെ നമ്മൾ കൂടെക്കൂട്ടിയവർ. ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ ആഴം അളക്കാൻ വാക്കുകൾ പോരാതെ വരുമ്പോൾ, അവിടെയൊരു ചെറിയ വേർതിരിവ് മതി—നമ്മുടെ ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുപോകാൻ. ഒരു കാലത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച ആത്മമിത്രങ്ങൾ തന്നെ അകന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ നഷ്ടം സമ്മാനിക്കുന്ന ശൂന്യത വാക്കുകൾക്കതീതമാണ്.

മനഃപൂർവ്വമല്ലാതെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദംകൊണ്ടോ ഒക്കെ വന്നുഭവിക്കുന്ന ആ അകൽച്ചയുണ്ടല്ലോ... അതൊരു വെറും വിടപറച്ചിലല്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആരെങ്കിലും തുരുതുരെ മുള്ളുകൾ കോർത്തു കയറ്റുന്നതുപോലെയുള്ള അലറിക്കരയാൻപോലുമാകാത്ത വലിയൊരു നീറ്റലാണ്. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വഴിയിലൂടെ ഇനി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ആ നിഴൽപോലും കാണാനില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ആ നിമിഷം... നെഞ്ചിൽ കനലുകോരിയിടുന്ന വേദനയാണ്.

എങ്കിലും, ആ നോവിലും ബാക്കിയാവുന്നത് ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ പവിത്രമായ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. മൗനം പോലും കഥ പറയുന്ന, ആഴമുള്ള ആ വേർപാടുകൾ സമ്മാനിച്ച മുറിവുകളുമായി നമ്മൾ ഇനിയും മുന്നോട്ടു നടക്കേണ്ടി വരുന്നു... ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചവരുടെ കൈകൾ വിട്ടുപോകുമ്പോഴുള്ള ആ വേദന മാത്രം മായാതെ ബാക്കിയാവുന്നു.

ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ

ജലത്തിന്റെ സ്പർശം, നിലയ്ക്കാത്ത സംഗീതം..

 

അതൊരു കുളിയല്ല, ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധിയാണ്!

​ഈ തിരക്കിട്ട ലോകത്ത് സമയത്തിന് എത്ര വിലയുണ്ടെന്ന് നമ്മൾക്കറിയാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബാത്റൂമിലെ ആ ചെറിയ ഏകാന്തതയിൽ അല്പം കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവർ സൗമ്യമായോ അല്ലാതെയോ അത് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ജലധാരയുടെ ലഹരിയിൽ ഓരോ നിമിഷവും അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ എങ്ങോട്ടാണ് ഓടുന്നതെന്ന് നമ്മൾ അറിയുകയേ ഇല്ല!

​ചൂടുള്ളൊരു ദിവസത്തിന്റെയോ നൂറുകൂട്ടം ഭാരങ്ങളുടെയോ അക്ഷമയോടെ ബാത്റൂമിൽ കയറി ഷവറിന് കീഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ, തലയിലൂടെ വീഴുന്ന ആദ്യത്തെ തുള്ളി വെള്ളമുണ്ടല്ലോ... അതൊരു മാന്ത്രികവിദ്യയാണ്.

​"വെള്ളം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല കഴുകുന്നത്, അത് ആത്മാവിലെ പൊടികളെപ്പോലും തഴുകി മാറ്റുന്നു."

​അന്നത്തെ ദിവസത്തെ സങ്കടങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും നെഞ്ചിനുള്ളിലെ ഭാരവുമെല്ലാം ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ പതുക്കെപ്പതുക്കെ അലിഞ്ഞ്, എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് ഞാൻ അറിയാറുണ്ട്. പിന്നെ സോപ്പ് തേച്ച് പതപ്പിച്ച്, ആ പതയും കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഷവർ ഓൺ ചെയ്യുമ്പോൾ... ആ വെള്ളം ദേഹത്തുകൂടി തഴുകിത്തലോടി ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് വെറുമൊരു ജലപ്രവാഹമല്ല; അതൊരു ജീവന്റെ സംഗീതമാണ്! ഹൃദയത്തിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് ഒഴുകുന്ന ആ സംഗീതം തരുന്ന സമാധാനം വേറെ ഏത് കൊട്ടാരത്തിൽ ചെന്നാലും കിട്ടില്ല.

​ആ ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങളിൽ, ലോകത്തിലെ സകല ആവലാതികളിൽ നിന്നും ഞാൻ പൂർണ്ണമായി മോചിതനാകുന്നു.

​എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ആ ചെറിയ ലോകത്തുനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മറ്റൊരു മാന്ത്രിക നിമിഷം കൂടിയുണ്ട്—തോർത്തുന്ന ആ സുഖം! മൃദുവായ തോർത്ത് എടുത്ത് തലയിലും ശരീരത്തിലുമൊക്കെ പറ്റിപ്പിടിച്ച ആ ജലത്തുള്ളികളെ പതുക്കെ തലോടി തുടച്ചെടുക്കുമ്പോൾ... ആ അനുഭൂതി വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. തല തുടയ്ക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലേക്കും ഒരു തണുപ്പ് ഇറങ്ങിവരുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തിലെ വെള്ളം ഓരോന്നായി ഒപ്പിയെടുക്കുമ്പോൾ ബാക്കിയായ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും പൂർണ്ണമായി കാറ്റിൽ പറന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നും.

​ഇതൊരു ലഹരിയാണ്; ഏകാന്തതയിൽ നമ്മളെത്തന്നെ നാമായി മാറ്റുന്ന ലഹരി! നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ നന്മകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന ലഹരി. മറ്റെന്തിനാണ് ഇത്രയധികം സന്തോഷം കിട്ടുക? എല്ലാ അഡിക്ഷനുകളും മാറ്റിവെച്ച്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും നമ്മൾ ഇങ്ങനെ സന്തോഷമായി കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എത്രമാത്രം ആനന്ദമാകുമായിരുന്നു!

​നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സ് മറ്റെന്തിനെയൊക്കെയോ തേടിപ്പോകുന്നു. അതിനുപകരം നമ്മൾ നമ്മളിലേക്ക് തന്നെ ഒന്ന് ഇറങ്ങി നോക്കൂ... അതിനേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം വേറെ എവിടെയാണ് കിട്ടുക?

​കുളി കഴിഞ്ഞ് ആ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, എനിക്ക് തോന്നാറുള്ളത് അന്നേദിവസം പുതിയൊരു ജന്മം എടുത്ത കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ശുദ്ധിയോടെയാണ്—അത്രയും ഫ്രെഷും ലഘുവുമാണ് മനസ്സ്!

​ഈ ആധുനിക വേഗതയിൽ നമ്മുടെ ടെൻഷനുകളെല്ലാം കഴുകിക്കളയാൻ ഇങ്ങനെ സ്വന്തമായി ലഭിക്കുന്ന കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളുടെ സുഖം... അതൊരു വല്ലാത്ത അനുഭൂതിയാണ്.

​നിങ്ങൾക്കും ഉണ്ടോ ഇതുപോലെ സമയം പോകുന്നത് അറിയാതെ, ആ കുളിയുടെ സംഗീതത്തിലും തോർത്തുന്ന ആ കുളിർമയിലും സ്വയം മറന്നുപോകാനൊരു കമ്പം? കമന്റ് ബോക്സിൽ പങ്കുവെക്കൂ! 💙🚿

​#MyTherapy #ShowerThoughts #LifeIsGood #PeaceOfMind #MeTime #MalayalamWritings #LifeReflections #ജലസംഗീതം

ഷംസുദ്ദീൻ തോപ്പിൽ 

മടുപ്പുകളുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ...

 

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്. അർത്ഥമില്ലെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ചില ശ്രമങ്ങൾ, നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത് മടുപ്പിൽ നിന്നും മടുപ്പിലേക്കാണ്. ഒരേ കളി വീണ്ടും വീണ്ടും കളിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു തരം അസ്വസ്ഥത. ചെയ്യുന്നതെല്ലാം വെറുതെയാണെന്ന തോന്നൽ മനസ്സിൽ പടരുമ്പോൾ, മുന്നിലുള്ള വഴികൾ പോലും അവ്യക്തമായി മാറും.

ശരിയാണ്, ചിലപ്പോൾ ഈ ഓട്ടങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്ത് അർത്ഥമെന്ന് നാം ചോദിച്ചുപോകും. ഒരുപാട് വിയർപ്പൊഴുക്കിയിട്ടും എങ്ങുമെത്താത്തതുപോലെ തോന്നുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ. പക്ഷെ, ആ മടുപ്പുകൾ വെറുതെയാവില്ല. അത് നമ്മെ നിർത്താൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

എല്ലാ പ്രയത്നങ്ങളും വലിയ വിജയങ്ങളിൽ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടവയാണോ? അല്ല... ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ മടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ചില സത്യങ്ങളുണ്ട്. ആ അർത്ഥശൂന്യതയുടെ നടുവിലും പതറാതെ നിൽക്കുന്ന നമ്മിലെ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.

മടുപ്പുകൾ മാഞ്ഞുപോകും, ഈ വഴികളും തീരും. അതുവരെ, ഈ മൗനത്തെയും നമ്മൾ ചേർത്തുപിടിക്കുക.

ഷംസുദ്ദീൻ തോപ്പിൽ 

മൗനം കഥ പറയുമ്പോൾ

 

​നമ്മൾ പങ്കുവെച്ച മൗനങ്ങൾക്ക് പോലും അന്ന് പെട്ടെന്നു തോർന്നു ഒഴുകിയ വാക്കുകളുടെ ബഹളത്തേക്കാൾ ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. എത്രയോ രാത്രികൾ... വാക്കുകൾ തീർന്നുപോകും എന്ന് ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഉറക്കം പങ്കുവെച്ചു. മറച്ചുപിടിക്കാൻ ഒരു രഹസ്യവുമില്ലാതെ, വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാത്ത നഗ്നമായ സത്യങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ആകാശത്തിന് കീഴിൽ മറ്റാർക്കും അവകാശപ്പെടാനാകാത്ത വിധം അത്രയേറെ സ്വന്തമായിരുന്നു ആ നാളുകൾക്ക് പെട്ടെന്നെന്തുപറ്റി?

എപ്പോഴാണ് ആ വാക്കുകൾക്ക് കനം കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്? തിരക്കുകളുടെയും സമയക്കുറവിന്റെയും ചെറിയൊരു ചുവരിലേക്ക് ഒതുക്കിവെക്കാൻ മാത്രം നിസ്സാരമായിരുന്നോ വർഷങ്ങളുടെ ആഴമുള്ള ഈ സൗഹൃദം? "നീ എനിക്കൊരു പുതുമയല്ല, നിന്നിൽ എനിക്ക് പുതുമയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല" എന്ന് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ അടച്ചുകളഞ്ഞത് ഒരു വാതിലല്ല, എന്റെ ഹൃദയമാണ്.

​പുതുമകൾ തേടി അലയുന്നവരുടെ ലോകത്ത്, പഴക്കം കൊണ്ട് പവിത്രമായതൊക്കെയും പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുന്നത് ആത്മാവില്ലാത്ത ശൂന്യതയാണ്. വരികൾക്കിടയിലെ വിടവുകൾ അവൾ ബോധപൂർവ്വം വലുതാക്കുമ്പോൾ, ആ അകൽച്ച നൽകുന്ന വേദന വാക്കുകൾക്കതീതമാണ്.

​എങ്കിലും, മാറ്റിവെച്ച തിരക്കുകൾക്കെല്ലാം അപ്പുറം, ആ പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ ഒരു പിടി ഓർമ്മകൾ ഇന്നും ബാക്കിയുണ്ട്. കാലം മായ്ച്ചുകളയാത്ത ആ നാളുകളിലേക്ക്, നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചിരികളിലേക്ക് ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം ബാക്കിയാണെന്ന് എപ്പോഴും പ്രത്യാശിക്കുന്നു...

നടവഴിയിലെ മിന്നൽ വെളിച്ചങ്ങൾ

രാവിലത്തെ ആ തിരക്കുപിടിച്ച നടപ്പിന് ഒരു പ്രത്യേക വേഗതയുണ്ട്. ഫ്ലാറ്റിന്റെ പടിയിറങ്ങി ഓഫീസിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ

ആ പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൾ മനസ്സിനെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളിലൂടെ ഓടിച്ചുവിടാറുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ധൃതിക്കിടയിലും എന്റെ ദിവസത്തെ സന്തോഷമുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്ന രണ്ട് ചെറിയ പ്രതീക്ഷകളുണ്ട് ഈ വഴിയിൽ.

​നടന്നുതുടങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ മുന്നിൽ വരുന്ന ആ ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിന്റെ ഗേറ്റ്. അവിടെ വാലറ്റ് പാർക്കിംഗ് നോക്കുന്ന ആ ആഫ്രിക്കൻ സുന്ദരിയുണ്ട്. വെറും ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന സൗഹൃദം. അവൾ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു "ഗുഡ് മോർണിംഗ്" പറയും, ഞാൻ തിരിച്ചുപറയും. "സുഖമാണോ?" എന്നൊരു ചെറിയ അന്വേഷണം. ആ സംസാരത്തിന് സെക്കൻഡുകളുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമേയുള്ളൂ എങ്കിലും, ആ ചെറിയ മുഖത്തുവിരിയുന്ന മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി നൽകുന്ന ഊർജ്ജം വലുതാണ്. ഭാഷയോ ദേശമോ ഒന്നും അവിടെ ഒരു തടസ്സമേ ആകുന്നില്ല. ആ ചിരി മതി, നടത്തത്തിന്റെ യാതൊരുവിധ ടെൻഷനും പ്രയാസങ്ങളും പിന്നെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകില്ല; മനസ്സ് പെട്ടെന്ന് ഫ്രഷാകും.

​അങ്ങനെ ആ വഴി താണ്ടി എന്റെ ഓഫീസിനടുത്തെത്തുമ്പോൾ അടുത്ത അതിശയമുണ്ട്. വഴിയിലെ ആ ഫ്ലവർ ഷോപ്പിലെ ഒരു ഫിലിപ്പീനി പെൺകുട്ടി. അവിടേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അടുത്ത 'ഗുഡ് മോർണിംഗ്' അവളിൽ നിന്നാണ്. അത്രയും മനോഹരമായിട്ടാണ് അവൾ ആ വാക്കുകൾ പറയുന്നത്!

​നമ്മൾ എത്ര ധൃതിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും, ജീവിതത്തിന്റെ ഏത് ഓട്ടപ്പാച്ചിലിനിടയിലും വഴിയിൽ കാണുന്ന മനുഷ്യർക്ക് വലിപ്പച്ചെറുപ്പമില്ലാതെ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി സമ്മാനിക്കാൻ നമുക്കായാൽ... അതവരുടെയും നമ്മുടെയും ദിവസത്തെ എത്രമാത്രം മനോഹരമാക്കും! ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാവരും അങ്ങനെ കരുതിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആശിച്ചുപോവുകയാണ്.

​സ്നേഹവും ഇഷ്ടവും പ്രണയവും നിറഞ്ഞ, പരസ്പരം പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയേക്കാൾ വലുതായി ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റെന്താണുള്ളത്?

​ഒരു ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കം ഇതിലും മനോഹരമായി എങ്ങനെയാകാനാണ്? വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങളോ വേർതിരിവുകളോ ഇല്ലാതെ, ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി കൊണ്ടും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പരസ്പരം ആശംസകൾ നേരുന്ന ആ മനുഷ്യർ... അതൊരു വലിയ പ്രതീക്ഷയാണ്, എന്റെ ഓരോ പ്രഭാതത്തെയും അർത്ഥവത്താക്കുന്ന ചെറിയ വലിയ മാന്ത്രികവിദ്യ

​ഭൂമിയിലെങ്ങും സ്നേഹം ഇത്രയേറെ ലളിതമാണ്..

സ്നേഹത്തിന്റെ കരുതൽ...

 സ്നേഹത്തിന്റെ കരുതൽ... ഒടുങ്ങാത്ത നന്ദി!

​ജീവിതം പലപ്പോഴും ചില കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാത്രമായി ചുരുങ്ങിപ്പോകാറുണ്ട്. എന്നാൽ, നാം യാതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കോണുകളിൽ നിന്നും ചിലർ സ്നേഹത്തിന്റെ കൈത്താങ്ങുമായി കടന്നുവരുമ്പോൾ, അവിടെയൊരു പുതിയ ജീവിതം തന്നെ പുനർജനിക്കുകയാണ്. ഇന്നലെ എന്റെ പിറന്നാൾ ദിനം അത്തരത്തിലുള്ള ഒരുപാട് മനോഹരമായ മുഹൂർത്തങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്.

​എന്റെ സന്തോഷങ്ങളെ സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളായി കണ്ട്, ഒരു സർപ്രൈസിലൂടെ ആ ദിവസത്തെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നാക്കി മാറ്റിയ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാർക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും... വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ഹൃദയം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നത്.

​നിങ്ങൾ തന്ന സ്നേഹസമ്മാനങ്ങളും, ഒപ്പം ആത്മാർത്ഥതയുടെ മഷിപുരണ്ട് ഹൃദയത്തിലേക്ക് നേരെ ഇറങ്ങിവന്ന ആ എഴുത്തും വായിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. സ്നേഹം കൊണ്ട് നമ്മളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന, കരുതലാൽ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന അത്രയും നല്ല മനുഷ്യർ കൂടെയുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെയും ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം.

​ജീവിതം ഇത്രത്തോളം സുന്ദരവും അർത്ഥവത്തുമാക്കിയതിന്, എന്റെ ഈ യാത്രയിൽ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന എല്ലാ നല്ല മനസ്സുകൾക്കും എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള സ്നേഹവും നന്ദിയും അറിയിക്കുന്നു. ഈ ചേർത്തുപിടിക്കലിന് എന്നും ഈ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഇടമുണ്ടായിരിക്കും.

​സ്നേഹത്തോടെ,

ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ

MY BIRTHDAY

 കൂടെ നിന്നവരും, കൂടപ്പിറപ്പുകളും മറന്നുതുടങ്ങിയ കാലം…

പ്രവാസം എന്ന മരണത്തിലേക്ക് സ്വയം വഴുതിവീണപ്പോൾ,

എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നഷ്ടമായി.....

വേണ്ടപ്പെട്ടവർക്ക് 

മറക്കാൻ ഞാൻ എളുപ്പമായി.....

പ്രിയപ്പെട്ട ഷംസുവിന് പിറന്നാൾ ആശംസകൾ

-:ഓർമ്മകൾ വിങ്ങലായി ഇന്നും മനസ്സിൽ:-

കുട്ടികാലത്ത് പലപ്പോഴും ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട് നല്ല ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിച്ചിട്ട് അതിന്റെ വീമ്പു പറയുന്നവർ കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വിങ്ങലായിരുന്നു പിന്നിട്ട വഴികളിൽ ശരിക്കും വിലയറിഞ്ഞു കഴിച്ച ഭക്ഷണ ഓർമ്മകൾ വിങ്ങലായി ഇന്നും മനസ്സിൽ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു വരുന്നു ....

ഒരിക്കൽ അബുദാബിയിൽ ഫ്രണ്ടിന്റെ അരികിൽ പോയപ്പോൾ അവിടെ ജോലിക്ക് വന്ന ലേബർ ക്യാമ്പിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റാഫ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി വിശപ്പ് സഹിക്കവയ്യാതെ വെറും ചോറിൽ കറികൾക്ക് പകരം പച്ചവെള്ളം ഒഴിച്ച് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നു.ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു എങ്ങിനെ പറ്റുന്നു എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു വിശന്നാൽ ഇതും കഴിക്കും ഇതിനപ്പുറവും കഴിക്കും എന്ന്.....

വർഷം പിന്നെയും കടന്നു പോയി ഇന്ന് രാവിലെ വീണ്ടും പഴയ ഓർമ്മകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുറിവ് പടർത്തി രണ്ടു പേർ ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു തല്ലു കൂടുന്നു അവസാനം ഒരാൾ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭക്ഷണം എടുത്തു വേസ്റ്റിൽ കളയുന്നു നിമിഷനേരത്തെ ദേഷ്യവും വാശിയും മുറിപ്പെടുന്നവരിൽ  ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾ വാക്കുകളിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കവയ്യ...

 പ്രവാസത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരൊക്കെയും ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിന്റെ വില ശരിക്കും അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്നിട്ടും ....  

കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു പോയി നിറകണ്ണുകളോടെ ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു.....

ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ

SHAMSUDEEN THOPPIL PHOTO

 

EID WISHES VEDIO SHOOT

 

SHAMSUDEEN THOPPIL PHOTO

                                    സുഖം സുഖകരം ഓർമ്മകൾ മധുരമേറുന്നു