നമ്മൾ പങ്കുവെച്ച മൗനങ്ങൾക്ക് പോലും അന്ന് പെട്ടെന്നു തോർന്നു ഒഴുകിയ വാക്കുകളുടെ ബഹളത്തേക്കാൾ ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. എത്രയോ രാത്രികൾ... വാക്കുകൾ തീർന്നുപോകും എന്ന് ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഉറക്കം പങ്കുവെച്ചു. മറച്ചുപിടിക്കാൻ ഒരു രഹസ്യവുമില്ലാതെ, വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാത്ത നഗ്നമായ സത്യങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ആകാശത്തിന് കീഴിൽ മറ്റാർക്കും അവകാശപ്പെടാനാകാത്ത വിധം അത്രയേറെ സ്വന്തമായിരുന്നു ആ നാളുകൾക്ക് പെട്ടെന്നെന്തുപറ്റി?
എപ്പോഴാണ് ആ വാക്കുകൾക്ക് കനം കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്? തിരക്കുകളുടെയും സമയക്കുറവിന്റെയും ചെറിയൊരു ചുവരിലേക്ക് ഒതുക്കിവെക്കാൻ മാത്രം നിസ്സാരമായിരുന്നോ വർഷങ്ങളുടെ ആഴമുള്ള ഈ സൗഹൃദം? "നീ എനിക്കൊരു പുതുമയല്ല, നിന്നിൽ എനിക്ക് പുതുമയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല" എന്ന് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ അടച്ചുകളഞ്ഞത് ഒരു വാതിലല്ല, എന്റെ ഹൃദയമാണ്.
പുതുമകൾ തേടി അലയുന്നവരുടെ ലോകത്ത്, പഴക്കം കൊണ്ട് പവിത്രമായതൊക്കെയും പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുന്നത് ആത്മാവില്ലാത്ത ശൂന്യതയാണ്. വരികൾക്കിടയിലെ വിടവുകൾ അവൾ ബോധപൂർവ്വം വലുതാക്കുമ്പോൾ, ആ അകൽച്ച നൽകുന്ന വേദന വാക്കുകൾക്കതീതമാണ്.
എങ്കിലും, മാറ്റിവെച്ച തിരക്കുകൾക്കെല്ലാം അപ്പുറം, ആ പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ ഒരു പിടി ഓർമ്മകൾ ഇന്നും ബാക്കിയുണ്ട്. കാലം മായ്ച്ചുകളയാത്ത ആ നാളുകളിലേക്ക്, നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ചിരികളിലേക്ക് ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം ബാക്കിയാണെന്ന് എപ്പോഴും പ്രത്യാശിക്കുന്നു...
