15.8.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 87

 


കെട്ടിയ ഭർത്താവ് തന്നെയും മകനേയും അടിച്ചിറക്കിയപ്പോൾ എങ്ങോട്ടു പോകണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അലക്ഷ്യമായ യാത്ര ദൈവദൂതരെപ്പോലെ പലരും ജീവതത്തിൽ രക്ഷയ്ക്കായെത്തി..അവസാനം ഇവിടെവരെ... കഠിനമായ യാതനകളോട് പടവെട്ടി... .ജയിക്കാനായി മാത്രം. അല്ലാഹുവിന് നന്ദി...


വൈകുന്നേരം ഐഷു വിളിച്ചിരുന്നു. അവർ ബാംഗ്ലൂരിൽ എത്തിയിരുന്നു. തിരക്കിനിടയിൽ അവനോട് വിശദമായി സംസാരിക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നില്ല. രണ്ടുപേരും എഴുതിയ  ആൻസറിനെക്കുറിച്ചും മറ്റും ഡിസ്കസ് ചെയ്തു... എന്തായാലും റാങ്ക്ലിസ്റ്റിൽ കയറിക്കൂടാൻ ഇടയുണ്ടെന്നുള്ള കാര്യം രണ്ടാൾക്കും തീർച്ചയായിരുന്നു. ബാക്കിയെല്ലാം പടച്ചോന്റെ കൈയ്യിൽ...

“ടാ ഇനി നമ്മൾ എന്നാടാ കാണുക...“

“അതിന് നീ തിരിച്ചു വരുന്നില്ലേ..“

“അതല്ല.. വാപ്പ പറയുന്നത്. ഇവിടെ പഠിക്കാമെന്നാണ്. പക്ഷേ... എനിക്ക്...“

“എവിടെ പഠിച്ചാലും നീയെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്... ഇപ്പോൾ നമുക്ക് പഠനം വളരെ പ്രധാനമാണ്. അതു കഴിഞ്ഞ് എന്തുവേണമെന്ന് ആലോചിച്ച് ചെയ്യാമല്ലോ...“

“അത് ശരിയാ.. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ പഴയതുപോലെ എപ്പോഴും കാണാനാകില്ലല്ലോ..“

“അതിന് നീയെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നേ. എപ്പോ കാണണോന്ന് തോന്നിയാലും എന്നെ അറിയിച്ചാൽ മതി. അടുത്ത ട്രെയിനിൽ ഞാനങ്ങെത്തില്ലേ...“

“ഉവ്വുവ്വേ .. ഒറ്റയ്ക്ക് കോഴിക്കോട് വരെ പോകാനറിയാത്ത ആളാ.. ബാംഗ്ലൂരിലെത്തുന്നത്...“

“അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാ..മോളെ... ഞാൻ ഒന്ന്... ഒന്നര... സംഭവമല്ലേ.. എന്റെ ഐഷുട്ടിയെ...“ ആണേ...ചെക്കന്റെ കൊഞ്ചൽ കണ്ടില്ലേ...ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് വെച്ച് വേറെ ആരോടെങ്കിലും കൊഞ്ചാൻ നിന്നാലുണ്ടല്ലോ കൊല്ലും നിന്നെ ഞാൻ...
നീ ഉള്ളപ്പോൾ എന്തിനാ  പെണ്ണെ എനിക്ക് വേറെ ഒരാൾ...സുഖിപ്പിക്കല്ലേ ചെക്കാ...മതി... മതി...
 
“പിന്നെ റിസൾട്ടു വരാൻ എന്തായാലും രണ്ടുമാസമെങ്കിലുമെടുക്കും... ആൾ ഇന്ത്യാ എൻഡ്രൻസ് അല്ലേ... അതു വരെ എന്തു ചെയ്യാനാ പ്ലാൻ നിനക്ക്..“ അവൾ ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് ഡ്രൈവിംഗ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കണം. കൂടാതെ ചില ഐഡിയകളൊക്കെ മനസ്സിലുണ്ട്... എന്തെങ്കിലും നടക്കുമെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നോടു പറയാം.“

“നിനക്കെന്താ ഇപ്പോ പറഞ്ഞൂടേ..“

“അതൊന്നും ഇപ്പോൾ പറയാനുള്ളതല്ല പെണ്ണേ..“

“... ഓ ഒരു കുറുമ്പൻ... നിനക്ക് വെച്ചിട്ടുണ്ട് ചെക്കാ... നിന്നെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടും അപ്പൊ ഞാൻ ചെവിയിൽ പൊന്നീച്ച പറക്കുന്നത് കാണീക്കാട്ടോ... പറയാമെങ്കിൽ പറ.“അല്ല പിന്നെ...
നീ പിണങ്ങണ്ട പെണ്ണെ ഞാൻ പറയാം...

“ നിനക്കറിയാമല്ലോ എന്റെ മനസ്സിൽ അഭിനയമോഹം പണ്ടേഉള്ളതാണെന്ന്...“

“അതൊക്കെ നീ ഇത് വരെ വിട്ടില്ലേ..

“എങ്ങനെ വിടാനാ... തൽക്കാലം നിർത്തിവച്ചു. പഠനത്തിൽ അതൊന്നും കൂട്ടിക്കുഴക്കേണ്ടന്നു കരുതി.“

“... പിന്നിപ്പോൾ എന്താ.. പുതിയ ഓഫർ വല്ലതും കിട്ടിയോ...“

“ഒരാൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഒന്നും തീർത്തു പറയാറായിട്ടില്ല.“

“എന്തായാലും നിന്റെ ആഗ്രഹമല്ലേ.. പിന്നെ നീ.. വലിയ നടനൊക്കെ ആകുമ്പോൾ ഈ പാവപ്പെട്ടവളെ  മറന്നുപോകല്ലേ...“ ഒന്ന് പോടീ കളിയാക്കാതെ...

“അതിനു അഭിനയം ഒരു ജോലിയായി സ്വീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല... അത് എന്റെ ഒരാഗ്രഹം മാത്രമാണ്.“

“എല്ലാ നടന്മാരും ആദ്യം അങ്ങനെ ആയിരിക്കും.. പക്ഷേ അവസരം ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിർത്താനാവില്ല.“

“അങ്ങനല്ലന്നേ... ഉമ്മാന്റെയും ഉപ്പാന്റെയും ആഗ്രഹം ഞാനൊരു ഡോക്ടറാകണമെന്നാണ്.. അത് ആദ്യം സാധിച്ചുകൊടുക്കണം... ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നീട്.. പിന്നെ ഇതെല്ലാം ഒരുമിച്ചും കൊണ്ടുപോകാല്ലോ..“

“ശരി.. നീ എന്തായാലും ആലോചിച്ച് തീരുമാനിക്കുക... നല്ലതിനാവട്ടെ.. ഒരു ചതിയിലും ചെന്നു പെടാതിരിക്കാൻ നോക്കുക.. ഞങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരും... ഉമ്മയുടെ ബന്ധത്തിലൊരു കല്യാണമുണ്ട്. അപ്പോൾ നമുക്ക് കാണാം.. ഞാൻ വന്നിട്ട് നിന്നെ വിളിക്കാം... നീ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോരേ..“

“ശരി....“

“ഞാൻ വയ്ക്കുന്നു. നാളെ വിളിക്കാം..“

“ശരി... ബൈ..“

അവൻ ഫോൺ കട്ട്ചെയ്തു.. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും ഉമ്മാ തൊട്ടതുത്ത്...

“എന്താടാ ഒരു സല്ലാപം... അവൾക്ക് എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു.“

“നന്നായി എഴുതിയെന്നു പറഞ്ഞു. ലക്ഷങ്ങൾ എഴുതുന്ന പരീക്ഷയല്ലേ... അതിൽ എത്രപേർക്ക് സെലക്ഷൻ കിട്ടുമെന്ന് ആർക്കറിയാം.“

“എന്തായാലും പടച്ചോൻ നമ്മളെ കൈവിടില്ല... നീ എഴുതിയെങ്കിൽ നിനക്ക് കിട്ടിയിരിക്കും..“

“ഉമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും എന്നെ വിശ്വാസമായില്ലേ..“

“അതുകൊണ്ടല്ല... അത്ര ആഗ്രഹിച്ചുപോയി..“

അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറ‍യുന്നത് അവൻ കണ്ടു.. അവൻ അടുത്തെത്തി അവരുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി...

“ഉമ്മാ.. എപ്പോഴും വീട്ടിനകത്ത് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാതെ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ  പുറത്തിറങ്ങി നിൽക്കണ്ടേ... ദാ... നല്ല ആകാശം നല്ല കാറ്റ്.. എന്തെല്ലാ ചെടികളാ ഈ മുറ്റത്ത്.“

“ഇതെല്ലാം ഉമ്മ കാണുന്നുണ്ട് മോനേ...“

“പിന്നെന്താ ഉമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴുമീ ദുഃഖം ഭാവം.. കുറച്ച് സന്തോഷമായിരുന്നുകൂടെ...“

“എന്റെ സന്തോഷത്തിന് എന്താ കുറവ്..“

“ശരി. ഞാനിനിയൊന്നും പറയുന്നില്ല.. ഉമ്മാ... പടച്ചോൻ വിധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് കിട്ടുമെന്നുറപ്പാ..“

“ശരി... എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാ..“

ഹമീദും തന്റെ വടിയും കുത്തി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.... എന്നാൽ ഉമ്മാ ഞാൻ കസേരയും എടുത്തു വരാം നമുക്കിവിടെ കുറച്ചുനേരമിരിക്കാം.

അവൻ ഓടി അകത്തുപോയി കസരേകളുമായി വന്നു.. അപ്പോഴേയ്ക്കും നാദിറയും മറ്റെല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു. അവർ ആ സന്ധ്യാസമയത്ത് അവിടിരുന്നു സന്തോഷകരമായി സംസാരിച്ചു... എല്ലാവരും ഭാവിയിലെ ഡോക്ടറെ കളിയാക്കാനും തുടങ്ങി..

“ഫസലേ.. നീ ഡോക്ടറായിട്ടുവേണം എന്നെ ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കാൻ...“

“അതിന് ഉപ്പാ ഇനിയും എത്രയോ വർഷംവേണം...“

“അതിനർത്ഥം അതിനുമുമ്പ് ഞാൻ ഇവിടംവിട്ടു പോകുമെന്നണോ...“

അവൻ ഹമീദിന്റെ വാ പൊത്തി.. “ഉപ്പാ ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ..“

“ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതല്ലേ മോനേ..“

ആ സമയത്താണ് അൻവറും അവിടെ എത്തിയത്... അവൻവറും അവർക്കൊപ്പം കൂടി...

“വാപ്പാ റഷീദ് വിളിച്ചിരുന്നു. ദുബൈ  എല്ലാം വളരെ വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നു. ഷോപ്പ് എടുത്ത് ഇന്റീരിയർ വർക്ക് തുടങ്ങി... മിക്കവാറും അടുത്തമാസം ഞാൻ ഇവിടുന്നു ചെല്ലാനാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്..“

“റഷീദ് എന്നോട് എല്ലാം വിശദായി സംസാരിച്ചിരുന്നു.“

“ഞാൻ ഓഫീസിൽ കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.. അവിടെ ഇപ്പോൾ നല്ല ലാഭത്തിലാണ് പോകുന്നത്.. കൂടാതെ അമ്മായിയെ സഹായിക്കാൻ വിശ്വസ്ഥരായ രണ്ടുമൂന്നു ആൾക്കാരെ ചുമതലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു...  പോരാൻ നേരത്ത് അമ്മായി പറഞ്ഞത് ഫസലിന് കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽകോളജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയാൽ അവനെ ഹോസ്റ്റലിൽ നിർത്തണ്ട അവിടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാമെന്നാണ്. അവിടെ അവർക്കൊരു കൂട്ടുമാവുമല്ലോ..“

“അതുകൊള്ളാം... അടുത്തറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കു നല്ലതല്ലേ...“

“അതുമാത്രമല്ല... സഫിയയോടും അങ്ങോട്ടു ചെല്ലാനാ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... അവള് പഠിച്ചോളല്ലേ... അവൾക്കും ബിസിനസ്സിൽ സഹായിച്ചുകൂടേന്ന്...“

“അല്ലോ ഇക്കാ എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നിനും പറ്റില്ല... ഞാൻ അതിനുവേണ്ടിയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളല്ലല്ലോ..“

“അതിന് ഇത് സർക്കാർ ജോലിയല്ലല്ലോ.. എല്ലാം അവർ പഠിപ്പിക്കും..“

“അതിന് ഇവിടെ ഉപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേയുള്ളൂ..“

“ഉപ്പാടെ കാര്യം നോക്കാൻ ഇവിടെല്ലാരുമില്ലേ... നീ ആലോചിച്ചു പറഞ്ഞാൽ മതി.. അവർ ഒരു നിർദ്ദേശം വച്ചു. ഞാൻ അത് നിന്നോടു പറഞ്ഞു... കോഴിക്കോട് പോയിവരുന്ന കാര്യം ഫസലിന് നടപ്പുള്ളതല്ല.. ഒരുപാട് പഠിക്കാനുമുണ്ട്.. ഇവന്റെ സ്വഭാവത്തിന് ഹോസ്റ്റലിൽ നിർത്താനുമാവില്ല.. പിന്നെ അടുത്ത് വീടെടുത്ത് താമസിക്കണം.. അതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത്.. അവിടെ അമ്മായിലും അവരുടെ അനുജത്തിയും അവരുടെ രണ്ടു മക്കളും മാത്രമേയുള്ളൂ... അവരെല്ലാം ജോലിത്തിരക്കുകളിലായിരിക്കും. വീട്ടുജോലിക്കുതന്നെ മൂന്നുനാലുപേരുണ്ട്.. അതുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറേണ്ടിയും വരില്ല...“

“മാമാ... അതിന് കോഴിക്കോട് തന്നെ കിട്ടിയാലല്ലേ... പറ്റൂ.. പക്ഷേ റിസൾട്ട് വന്നാലേ അറിയാവൂ എവിടെയാണ് കിട്ടാൻ സാധ്യതയെന്ന്.“

“ഫസലേ... ഇതുവരെ പടച്ചോനല്ലേ ഇവിടംവരെ എത്തിച്ചത്... എല്ലാം നേരേയാക്കിത്തരും..“

ഒരല്പനേരം അവിടെയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു..

“സഫിയാ അൻവർ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്... എന്തായാലും റിസൾട്ടു വരട്ടേ... അതിനുശേഷം തീരുമാനിക്കാം...“

“ശരി വാപ്പാ..“

“ഒരിക്കൽ നിനക്ക് അഭയം തന്നവരാ അവർ.. അവരെ ഒരിക്കലും ജീവിതത്തിൽ മറക്കരുത്... നമ്മളെല്ലാരും അവരോട് അത്രയധികം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.“

“ഇല്ല വപ്പാ.. എനിക്ക് യാതൊരു സമ്മതക്കുറവുമില്ല.. ഇവിടെ എല്ലാവരേയും വിട്ടിട്ടുപോകണ്ടേയെന്നുള്ള വിഷമം..“

“അതല്ലമോളേ.. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ആവശ്യം നമ്മുടെ ഫസലിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസമാണ്.. അതിന് നമ്മളാൽ കഴിയുന്ന സഹായമൊക്കെ ചെയ്തുകൊടുക്കണം... നിനക്കറിയാലോ സെയ്ദലവിയുടെ മകന്റെ കാര്യം... ബാംഗ്ലൂരിൽ പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞയച്ചു.. അവസാനം... മയക്കുമരുന്നിനടിമയായ ചെക്കെനെയാണ് പോലീസ്സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരേണ്ടിവന്നത്.. അത് എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഉണ്ടാവുമെന്നല്ല.. പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ തിരിച്ചറിയണം..“

“ഉപ്പാ.. എന്നെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെയാണോ ധരിക്കുന്നത്...“

“അങ്ങനല്ലാ മോനേ... പലപ്പോഴും വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നത് നമ്മുടെ സാഹചര്യങ്ങളാണ്.. അതിനുള്ള അവസരം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ രക്ഷകർത്താക്കളാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്...“

“അത് ശരിയാ വാപ്പാ... ഇവന് ആരു വന്നു വിളിച്ചാലും ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന സ്വഭാവക്കാരനാ.. എല്ലാവരേയും വിശ്വാസാ... നീയങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോവേണ്ട.. ഞാനും വരും ഫസലേ...“

“ഉമ്മയ്ക്ക് വിശ്വാസമില്ലേൽ കൂടെപ്പോരേ..“

അവിടൊരു കൂട്ടച്ചിരിയുയർന്നു... എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരായി പിരിഞ്ഞു... ഫസലിന് നല്ല ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എത്രയോ ദിവസങ്ങളായി ഉറക്കമിളച്ചുള്ള പഠനമായിരുന്നു. ഇനി കുറച്ചു വിശ്രമിക്കാം.. നാളെ ഉപ്പായോട് എന്തേലും കള്ളത്തരം പറഞ്ഞ് ഡയറക്ടറുടെ ഓഫീസുവരെ പോകണം... പഠനത്തിന്റെ തിരക്കുകാരണം അവിടെ പോകാൻ കഴിഞ്ഞുമില്ല.. കോളേജിലേക്ക് പോകുന്നെന്നു പറ‍‍ഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യു. കിടന്നയുടൻ അവൻ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു...

രാവിലെതന്നെ എഴുന്നേറ്റു.. താഴെവന്നു ചായകുടിച്ചകൂട്ടത്തിൽ അവൻ ഉമ്മയോട് വിവരം പറഞ്ഞു...

“ഉമ്മാ എൻഡ്രൻസ് കഴിഞ്ഞ് കോളജിൽ ചെല്ലണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എത്രത്തോളം ചാൻസ് ഉണ്ടെന്നറിയണമല്ലോ... അതിനാണ്...“

“അതിന് നീ... അപ്പോൾ ഐഷുവോ..“

“അവൾ‌ പോകുന്നതുകൊണ്ട് സാറിനോട് പ്രത്യേകം പെർമിഷൻ വാങ്ങിയിരുന്നു.“

“ശരി.. നേരത്തേ തിരിച്ചുവരണം. നീ ഉപ്പയോടും പറഞ്ഞേക്കണേ..“

അവൻ ഉപ്പയോടു പറഞ്ഞ് അനുവാദം വാങ്ങി..

ഒൻപതു മണിയോടുകൂടി അവൻ പോകാൻ തയ്യാറായി താഴേയ്ക്കു വന്നു.. കുറച്ചുനേരം നാദിറയുടെ കുഞ്ഞുമായി കളിച്ചു.. അപ്പോഴേയ്ക്കും റഷീദിന്റെ കു‍ഞ്ഞ് ഭിത്തിയിൽ പിടിച്ച് പിടിച്ച് അവന്റടുത്തെത്തി..അവളെയും താലോലിച്ച് അവൻ ഉമ്മയോട് യാത്രയും പറഞ്ഞിറങ്ങി..

കുറച്ചുവേഗത്തിൽ നടന്നു.. ആദ്യം കണ്ട ബസ്സിൽ കയറി... അത് നേരിട്ടുള്ള ബസ്സായിരുന്നു. അവൻ കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ജംഗ്ഷനിൽ ഇറങ്ങി.. കോളേജിൽ ഇനി മറ്റാരും കണേണ്ട എന്നു വിചാരിച്ചു.

അവിടുന്നു തിരികെ നടന്നു... പത്തു മിനിറ്റിനകം അവൻ അവിടുത്തെ ഓഫീസിലെത്തി.. ഡോറിൽ തട്ടി.. അകത്തു നിന്നും പ്രവേശിക്കാനുള്ള അനുവാദം ലഭിച്ചു... അവിടെ സെക്രട്ടറി ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എവിടായിരുന്നു ഫസലേ നീ ഇത്രകാലം.. ഞാൻ പലദിവസവും അവിടെ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനുമുന്നേ നീപോയിട്ടുണ്ടാവും... കഴിഞ്ഞദിവസം നിന്നെ  ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ...“

“ഇല്ല ഞാൻകണ്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരു ബന്ധുവിന്റെ കാറ് കിട്ടി അതിൽ കയറിപോയതാ..“ അവൻ അവളോട് കള്ളമാണ് പറഞ്ഞത്.. അവൻ അത് കണ്ടിട്ടും കാണാത്തഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

“പിന്നെ സാറിവിടില്ല.. ചെന്നെയിലാണ്.. ഒരു സിനിമയുടെ വർക്ക് നടക്കുന്നു. 45 ദിവസത്തെ ഷൂട്ടാണ്. അതു കഴിഞ്ഞേ വരാൻ സാധ്യതയുള്ളൂ... ഇന്ന് കഥ വായിക്കണോ..“ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ.. അവനോട് അവൾ ചോദിച്ചു...

അവന് കാര്യം പിടികിട്ടി..

“അത്...“

ഞാൻ അന്ന് വന്നു വിളിച്ചതേ.. സാറ് തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ചെന്നെയിലേയ്ക്ക് പോകുന്നകാര്യം പറയാനായിരുന്നു. അതിനുമുന്നേ ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞേൽപ്പിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.

“അതിനു കുഴപ്പമില്ല.. നമ്മൾ വായിച്ചു നിർത്തിയിടത്തുനിന്നു തുടങ്ങാം...“

“എനിക്ക് ഉച്ചയ്ക്ക് തിരികെപോകണം..“

“അതിനെന്താ.. കുറച്ചുനേരമിരിക്കാം...“

“അവൾ അവനേയും കൂട്ടി ബോസിന്റെ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി... വാതിൽ ചാരി ഓടിവന്ന് അവളവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... കവിളിലും ചുണ്ടിലും ഉമ്മവച്ചു..“

“ടാ.. നീ അന്നു എന്നെ മൊത്തം ഇളക്കിയിട്ടുപോയി.. പിന്നെ നിന്നെക്കണ്ടതുമില്ല..“

“അത്... ഞാൻ...“

“അവൻ അത് മുഴുമിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവൾ വായ്ക്കുള്ളിലാക്കിയിരുന്നു... അവന്റെ സിരകളിൽ വികാരം പടരുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മാറിടത്തിലേയ്ക്ക് കൈകൾ ഇഴഞ്ഞുകയറി...“

“മോനേ.... ഇന്നൊന്നു നടക്കൂല്ല... ഇന്നേ.. എനിക്ക് പീരിയേഡ്സാ...“

“അതെന്താ...“

“ഇതൊക്കെ ചെയ്യനറിയാം.. അതിനപ്പുറം നിനക്കൊന്നുമറിയില്ലേ..“

അവൻ ‍ജിഞ്ജാസയോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി...

“അവളു‍ ചുണ്ടുകൽ അവന്റെ കാതിനടുത്തേയ്ക്ക്ചേർത്തുവച്ചു.. പതിയെ പറഞ്ഞു. അതേ സ്ത്രീകൾക്ക് ഓരോ മാസവും ഉണ്ടാകുന്നതാ...“

“അതെനിക്കറിയാം....“

“എന്നാലേ... എന്റെ കുട്ടൻ എന്നെ കൂടുതൽ സുഖിപ്പിക്കേണ്ട.. എനിക്കേ ബ്ലീഡിംഗ് കൂടും... അതുകൊണ്ട്.. നമുക്ക് വേറൊരു ദിവസമാകാം..“

അവൻ അവളെ വിടാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല... അവന്റെ ആഗ്രഹം അവൾ മനസ്സിലാക്കി... സാവധാനം അവൻ ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ടിനിടയിലൂടെ അവന്റെ പുരുഷത്വം കൈയ്യിലെടുത്തു... അവനെ സാവധാനം ബെഡ്ഡിലേയ്ക്കിരുത്തി... അവൾ അവന്റെ പുരുഷത്വം വായിലാക്കി നുണയാനാരംഭിച്ചു... അവൻ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... സുന്ദരിയായ അവളുടെ കരങ്ങളും വായും കൊണ്ടുള്ള മാന്ത്രിക ചലനം കൂടുതൽ നേരം അവന് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല... ഒരമറലോടെ... അവൻ അവളുടെ ചുമലിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു... അവൾ തുണിയുടെ കഷണം കൊണ്ട് തുടച്ചു അവനോട് അകത്തുപോയി ക്ലീനായി വരാൻ പറഞ്ഞു... അവൻ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും തിരികെവരുമ്പോൾ കൈയ്യിലൊരു പാഡുമായി അവൾ നിൽക്കുന്നു..

“ടാ... എന്റെ ഒരു പാഡ് മുഴുവാൻ ബ്ലഡ്ഡാ... നീയാ അതിനു കാരണം. ഞാനൊന്നു മറട്ടേ... പിന്നെ.. ഇതാ സാധനം...“

അവൻ കണ്ണുമിഴിച്ചു നോക്കി... തനിക്കറിയാം... എന്നുപറഞ്ഞവൻ തലകുലുക്കി...

അവൾ തിരികെയെത്തി കഥപറയാനാരംഭിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു മൂഡ് രണ്ടാൾക്കുമുണ്ടായില്ല.. അവർ പലതും സംസാരിച്ചു... തന്നേക്കാൾ പത്തു പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് കൂടുതലാണ് അവൾക്ക്... പക്ഷേ അവളുടെ പെരുമാറ്റം കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലാണ്... തന്നേക്കാൾ പൊക്കവും കുറവാണ്... ഒരു പക്ഷേ താൻ എത്തപ്പെട്ടതുപോലെ പലരുടേയും കൈകളിലൂടെ ഇവിടെത്തപ്പെട്ടതായിരിക്കാം... എന്തായാലും തനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം അവർ തരുന്നുണ്ടല്ലോ...

കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമിന്നി മാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏകദേശം ഒരുമണിയായപ്പോൾ അവർ കഥ പറ‍ച്ചിൽ നിർത്തി..

“ഇനി നമുക്ക് വേറൊരു ദിവസമാക്കാം.. നീ അടുത്താഴ്ച വന്നാൽ മതി... അപ്പോഴേ എനിക്ക് റഡിയാവുള്ളൂ.. പിന്നെ വരാതിരിക്കല്ലേ...“

“ഇല്ല തീർച്ചയായും വരും..“

“നീ വീട്ടിലെ ഫോൺ നമ്പർ തന്നാരേ..“

“അത് വീട്ടിൽ വിളിച്ചാൽ വീട്ടുകാർക്ക് സംശയമാവും..“

“അതിന് ഞാൻ ടീച്ചറാന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരേ..“

“അതുവേണ്ട.. ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടു വിളിക്കാം..“

“ഓക്കെ.. ഇതൊക്കെ ആരുമറിയാതെ ചെയ്യേണ്ടകാര്യങ്ങളാ..“

അവൻ ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു ചുംബനം കൂടി നൽകി...

പുറത്തിറങ്ങി യാത്രപറഞ്ഞ് അവൻ അടുത്ത ജംഗ്ഷനിലേയ്ക്ക് പോയി... അവിടെനിന്നും ഹോട്ടലിൽ കയറി നല്ല ചൂടു ബിരിയാണി കഴിച്ചു.. അതു കഴിഞ്ഞ് നേരേ ബസ്സിൽ വീട്ടിലേയ്ക്ക്..

മൂന്നുമണിയോടെ വീട്ടിലെത്തി. വീട്ടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഉപ്പയുണ്ടായിരുന്നു...

“എന്തായി മോനേ...“

“എല്ലാം സംസാരിച്ചു ഉപ്പാ... എനിക്ക് ജയിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്... ടീച്ചേഴ്സെല്ലാം ഹാപ്പിയാണ്. ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുദിവസം സ്പോക്കൺ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ്സുണ്ട് അതിന് പങ്കെടുക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചു.“

“നീയെന്തു പറഞ്ഞു..“

“ഉപ്പയോട് ചോദിച്ചിട്ടു പറയാമെന്നു പറഞ്ഞു..“

“അതൊക്കെ നല്ലതല്ലേ.. ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കാല്ലോ...“

“അപ്പോ പോകാമോ..“

“പിന്നെന്താ.. എന്നാ ക്ലാസ് തുടങ്ങുന്നത്.“

“അടുത്താഴ്ച ടീച്ചറ് വിളിക്കും.. അപ്പോൾ പോയാൽ മതി..“

അവന് പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയ ഐഡിയയായിരുന്നു. ഉപ്പ സമ്മതിച്ചു. ഇനി ധൈര്യമായി പോകാമല്ലോ..

അവൻ അകത്ത് പോയി.. സഫിയയോടും വിവരങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു... റൂമിലെത്തി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി.. ഫാൻ ഫുൾ സ്പീഡിലിട്ട് മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി മലർന്നുകിടന്നു.

താൻ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു.. ചെയ്യുന്നതെല്ലാം തെറ്റാണെന്നറിയാം... ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം കാണിക്കുന്ന ഉപ്പയോടു പോലും കള്ളംപറയാൻ മടിയില്ലാതായിരിക്കുന്നു... തന്റെ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നേക്കാൾ പത്തു പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു മൂപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുമായി സെക്സിലേർപ്പെട്ടിട്ട് ഒരു ചമ്മലുമില്ലാതെ തന്റെ വീട്ടുകാരെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. പണ്ടൊക്കെ തനിക്ക് ദിവസങ്ങളെടുക്കുമായിരുന്നു. പഴയ നിലയിലേയ്ക്ക് തിരികെയെത്താൻ.....

അവന്റെ മാനസികാവസ്ഥ.. സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഫലമായി ഒരു പുരുഷവേശ്യയുടെ നിലയിലേയ്ക്കെത്തിയിരുന്നു. അവനറിയാതെ... നമ്മുടെ നാട്ടിൽ എത്രയോ കുട്ടികൾ ഈ ഒരവസ്ഥയിലുണ്ട്... സ്ത്രീകളിൽ മാത്രമല്ല അവരേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതലാണ് പുരുഷന്മാരിലെ വേശ്യകൾ... അക്ഷരം പഠിപ്പിക്കേണ്ട അധ്യാപകൻ കാമവെറി തീർത്തപ്പോൾ അവന് നഷ്ടമായത് നിഷ്കളങ്കമായ ബാല്യമായിരുന്നു. അവിടുന്നുതുടങ്ങിയ അവന്റെ യാത്ര ഇപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സിനിമാക്കാർക്കിടയിലെത്തിനിൽക്കുന്നു. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഒരേപോലെ അവനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ലക്ഷ്യം കാമം ശമിപ്പിക്കുകയെന്നത്.. അവന് അതൊരു നേരംപോക്കായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വീട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ ഓരോ ഭാവങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുന്ന രക്ഷകർത്താക്കൾക്ക് അവരിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും.. ഇക്കാലത്ത് ആർക്കും അതിനുള്ള സമയവുമില്ല... ഈ കഥ നടക്കുന്ന കാലഘട്ടവും ഈ കാലഘട്ടവും തമ്മിൽ എത്രയോ വർഷത്തെ അന്തരമുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇതിനൊന്നും യാതൊരു കുറവുമില്ലെന്ന് സമൂഹത്തിന് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടോ എന്തോ... ഫസലെന്ന നിഷ്കളങ്കനായ ആ ബാലൻ എവിടേയ്ക്കാണ് യാത്രചെയ്യുന്നതെന്ന് അവനറിയില്ലാ.. ജീവിതത്തിൽ അവനെകാത്തിരിക്കുന്നത് എതുതരം ചതിക്കുഴികളാണെന്നുമറിയില്ല... ഇതിലെഴുതിയിരിക്കുന്ന വരികൾക്കിടയിൽ വെറും സെക്സാണ് എന്ന് കാണാതിരിക്കാൻ  ശ്രമിക്കുക... പച്ചയായ ജീവിതം അതാണിവിടെ ഒരു മറയുമില്ലാതെ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്... അത്ഭുതം തോന്നാം.. പക്ഷേ ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. പതിനായിരത്തിലോ ലക്ഷത്തിലോ ആയിരിക്കാം... പക്ഷേ... സത്യം... മൂടുപടമില്ലാതെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

സ്വന്തം രക്ഷകർത്താക്കൾക്ക് വിഷം നൽകുകയും സഹോദരിയുടെ മരണത്തിന് അതിനു കാരണമാവുകയും ചെയ്ത വാർത്ത നമ്മൾ വായിച്ചു... ഇതും ഈ സമൂഹത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്.. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. പണത്തിനുവേണ്ടി.. സ്വത്തിനുവേണ്ടി... മനുഷ്യൻ എന്തും ചെയ്യുമെന്നുള്ള അവസ്ഥ... സമൂഹം അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വം മറക്കരുത്.. അന്തിച്ചർച്ചയിൽ വന്നിരുന്നു  ചർച്ചചെയ്യുന്നവർ അവരുടെ ചർച്ചകഴിയുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റുപോകും... അടുത്ത വിഷയം ലഭിക്കുമ്പളോ‍ അവരതിന്റെ പിറകേയും... തലനാരിഴകീറി ചർച്ചചെയ്യുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ കടമകൾ മറക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക... മാറ്റണം ഈ സമൂഹത്തെ.. അതിന് രാഷ്ട്രീയത്തിനും മതത്തിനും അതീതമായി ചിന്തിക്കണം...

സത്യം തിരിച്ചറിയുക... കൊറോണയുടെ താണ്ഡവം നമ്മുടെ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ തുളച്ചു കയറി എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നമ്മുടെ അടുത്തെത്താം... അതിനുള്ള അവസരം ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ജാഗ്രത... ജാഗ്രത... ജാഗ്രത....



സസ്നേഹം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 16 08 2020


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 23 08 2020




8.8.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 86


പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം... കഴിവതും ഫസൽ റിലാക്സാവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഖുർആൻ കൈയ്യിലെടുത്തു..... അതിലെ വചനങ്ങൾ വായിച്ചു... ഈണത്തിൽ കുറച്ചുനേരം ചൊല്ലി അതിന്റെ അർത്ഥം സ്വയം പറഞ്ഞു... അപ്പോഴേയ്ക്കും നിസ്കാരസമയമായിരുന്നു... നിസ്കാരവും കഴിഞ്ഞ് എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു പുതിയ ശക്തി ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി... വീട്ടിൽനിന്നും.. മറ്റും വിളിച്ചിരുന്നു. ഐഷുവിന്‌റെ വിളിയും വന്നിരുന്നു. നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ അൻവർമാമപറഞ്ഞതിനാൽ അവൻ നേരത്തേ കിടന്നു. പഠിച്ച പല കാര്യങ്ങളും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാളത്തെ പ്രഭാതം അത് തന്റെ ഭാവി തീരുമാനിക്കുന്ന ദിവസമാണ്. നല്ലത് മാത്രം സംഭവിക്കട്ടെയെന്നു മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കിലേക്ക് വഴുതി വീണു.


റഷീദ് ബിസിനസ്സിൽ നല്ല രീതിയിലുള്ള വികസനങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോവുകയായിരുന്നു. അൻവർ കൂടി ബിസിനസ്സിൽ പങ്കാളിയാകുന്നതോടെ വളരെ നല്ലൊരു നിലയിലെത്താമെന്നു റഷീദിനും പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. സൗദി അറേബ്യയിലെ നിയമങ്ങൾ വച്ചുനോക്കുമ്പോൾ ദുബൈയിൽ കുറച്ചുകൂടി ബിസിനസ്സ് പിടിച്ചുവരാൻ വളരെ എളുപ്പവുമാണ്.


അഭിമന്യുവിനോട് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ദുബായിലെ ചില സുഹൃത്തുക്കളുമായി അവർ സംസാരിച്ചു. അവിടുത്തെ ഹൈപ്പർമാർക്കറ്റിലെ മാനേജർ എന്തു സഹയം വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്നേറ്റു.. നല്ല തിരക്കുള്ള ഹൈപ്പർമാർക്കറ്റ് അവിടെ അത്യാവശ്യം നല്ല വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഏരിയ ഒഴിവുവന്നിട്ടുണ്ട്. മൾട്ടീപ്ലക്സിനും സൂപ്പർമാർക്കറ്റിനും അടുത്താണത്.. കേട്ടപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കും അത് നല്ലതാണെന്നു തോന്നി...


“അഭീ നമുക്ക് നാളെത്തന്നെ ദുബായ് വരെയൊന്നു പൊയ്ക്കളയാം..“


“പിന്നെന്താ റഷീദ്... അവിടേയ്ക്ക് പോകാൻ ഓൺ അറൈവൽ വിസ മതിയല്ലോ.. നമുക്ക് നാളെത്തന്നെപൊയ്ക്കളയാം.“


“അഭീ... നമുക്ക് ബിസ്സിനസ്സ് ദുബായ് പോലുള്ള വലിയ നഗരങ്ങളിൽ ഇൻഡിപ്പെൻഡായി തുടങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഹൈപ്പർ മാർക്കറ്റ് കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും. കാരണം അവിടങ്ങളി‍ൽ ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കിയെത്തും.. അവിടെ എങ്ങനെയായാലും ശരാശരി ഒരാൾ മൂന്നു മുതൽ നാലുമണിക്കൂർ വരെ മാളുകളിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടും. തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിൽ ഒന്നു റിലാക്സ് ചെയ്യാൻ വരുന്നവരാണധികവും... പിന്നെ പാർക്കിംഗ് മാളുകളിൽ പ്രശ്നവുമല്ലല്ലോ... അതുകൊണ്ട് കുടുംബമായിട്ടുവരുന്നവർക്ക് അത് ഒരു ആശ്വാസവുമാണ്.


“ശരിയാണ്. റഷീദ്... പറഞ്ഞത്.. ഇവിടെ നമ്മൾ പ്രത്യേകം ബിൽഡിംഗിലാണല്ലോ സ്ഥാപനം തുടങ്ങിയത്.. നമുക്ക് ദാബായിലെ രീതിയൊന്നു പരീക്ഷിക്കാം... എന്തായാലും നാളെ അവിടെപോയി എല്ലാ വിശദമായി നോക്കാം...“


അവർ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി.. രാവിലെ 6.30- നുള്ള ഫ്ലൈറ്റിൽ ദുബായിലേയ്ക്ക്. റഷീദ് സൗദിയിലെത്തിയിട്ട് ഇത്രയും കാലമായെങ്കിലും ദുബായിലേയ്ക്ക് ഇതുവരെ പോയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പല കാര്യങ്ങൾക്കുമായി ബഹറിനിലേയ്ക്കും ഖത്തറിലേയ്ക്കും പോയിരുന്നു. അതും ചെറിയ ചില മീറ്റിങ്ങുകൾക്കുവേണ്ടിമാത്രം..


അവർ രണ്ടാളും അതി രാവിലെ തന്നെ എയർപോർട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. ചെക്കിൻ ചെയ്യാനുള്ള സമയത്ത് തന്നെ അവരവിടെയെത്തി. കാർ പാർക്കിംഗിൽ ഇട്ടു... രണ്ടാളും എയർപോർട്ടിലേയ്ക്ക്. അവിടെ നിന്നും കൃത്യസമയത്തു തന്നെ ഫ്ലൈറ്റ് യാത്ര തുടങ്ങി... ഏകദേശം ഒന്നരമണിക്കൂറുകൾക്കകം അവർ ദുബായിലെത്തി.... രണ്ടാൾക്കും വിസ്മയകരമായ കാഴ്ചയായിരന്നു. ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന സൗധങ്ങൾ.. ആകാശത്തിലെ മേഖങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുന്നു... രണ്ടാളും എയർപോർട്ടിലിറങ്ങി.. അവിടെനിന്നും ഒരു ടാക്സിയിൽ തൊട്ടടുത്ത് ഹോട്ടലിലേയ്ക്ക്. അവിടെനിന്നും ഫ്രഷായി കുറച്ചു വിശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴേയ്ക്കും റഷീദിന്റെ സുഹൃത്തായ അൽത്താഫ് അവിടെത്തിയിരുന്നു.


ഏകദേശം പത്തു മണിയോടെ അവരെല്ലാം ഹോട്ടലിൽ നിന്നും യാത്രതിരിച്ചു. കുറച്ച് ട്രാഫിക് ഉണ്ടായിരുന്നു. മുക്കാൽ മണിക്കൂറത്തെ യാത്ര അവർ ആ ഹൈപ്പർമാർക്കറ്റിലെത്തി.. മൂന്നുപേരും അവിടൊന്നു ചുറ്റിനടന്നു കണ്ടു... നല്ല തിരക്ക്. എല്ലാ കടക്കാർക്കും നല്ല ബിസിനസ് ആണെന്നു തോന്നുന്നു. മൾട്ടിപ്ലക്സിൽ 16 തിയേറ്ററുകൾ അധികവും ഹിന്ദി മലയാളം സിനിമകൾ.. അവിടെയും യുവാക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും തിരക്കു കാണാമായിരുന്നു. അവർ ഫുഡ്കോർട്ടിനടുത്തെത്തി.. അവിടെ നിന്നും ഓരോ കോഫി കുടിക്കാമെന്നു കരുതി. മൂന്നാളും കാപിച്ചിനോ ഓർഡർ ചെയ്തു...


“റഷീദ്ക്കാ... ഇവിടെ ബിസിനസ് നന്നായി ലഭിക്കുമെന്നുള്ളകര്യത്തിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല.. മുൻപ് ഇവിടെ ബിസിനസ് നടത്തിയിരുന്നത് സ്പോർട്ട്സ്  ഐറ്റങ്ങളുടെ കടയായിരുന്നു. അയാൾ പെട്ടെന്ന് ബിസിനസ് നിർത്തി നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോയി... പലരും വന്നു ചോദിച്ചെങ്കിലും കൊടുത്തില്ല.. എന്റെ അടുത്ത ബന്ധുവാണ് മാനേജർ, ഞാൻ കാര്യംപറഞ്ഞപ്പോൾ നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.“


അവർ കോഫി കുടിയും കഴിഞ്ഞ് അവർ തുടങ്ങാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കടയുടെ അടുത്തെത്തി... അത്യാവശ്യം നല്ല വലിപ്പമുണ്ട്... ഫുഡ്കോർട്ടിനോട് ചേർന്നതായതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല.. ഐസ്ക്രീം പാർലറുകൾ പലബ്രാണ്ടുമുണ്ടിവിടെ... കേക്കിനുവേണ്ടിമാത്രമായി ഒരു ചെറിയ ഷോപ്പുമുണ്ട്.. എല്ലാം ഒരിടത്തു ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലമില്ല...


“അഭീ എന്തു പറയുന്നു.“


“റഷീദേ പറഞ്ഞ് കേട്ടിടത്തോളം വലിയ കുഴപ്പമില്ല.. നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ച വലിപ്പമുണ്ട്... നമുക്ക് മാനേജരുമായി സംസാരിക്കാം..“


അവർ മൂവരും എസ്കലേറ്ററിലൂടെ താഴത്തെ നിലയിലേയ്ക്ക് പോയി. അവിടെയാണ് മാനേജരുടെ മുറി... അവരെ മൂവരേയും കണ്ടയുടനേ മാനേജർ അലി പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു... അവരെ ഓഫീസിലെ കോൺഫറൻസ് ഹാളിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി.


തങ്ങൾ തുടങ്ങാൻ പോകുന്ന പ്രോജക്ടിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി സംസാരിച്ചു. കൈയ്യിൽ മെനുവും കരുതിയിരുന്നു അതും അവർ അലിയുടെ മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു... അലിയ്ക്ക് സന്തോഷമായെന്നു മനസ്സിലായി...


“റേറ്റല്പം കൂടുതലാണ് നമ്മളെപ്പോലുള്ള തുടക്കക്കാരായ ബിസിനസ്സുകാർക്ക്.. പക്ഷേ സ്ഥലം ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.“


“ബോസ് എന്നോടു പറഞ്ഞിരുന്നത് എന്തേലും വെറൈറ്റി ഫുഡ്ഐറ്റവുമായി വരുന്നവർക്ക് കൊടുത്താൽ മതിയെന്നാണ്... നിങ്ങൾക്ക് എന്തായാലം അതിനുള്ള കപ്പാസിറ്റിയുമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് ബോസ് എന്തായാലും സമ്മതിക്കും.“


“അവർ മൂവരും ബോസിന്റെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി... അവർ പരസ്പരം അഭിവാദനംചെയ്തു.


മൂവരും അവിടെ ഇരുന്നു. റഷീദ് തങ്ങളുടെ പ്ലാൻ വിശദമായി വിവരിച്ചു.


“ഞങ്ങൾ സൗദിയിൽ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രീതിയാണ് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്... ലൈവായി ഗുബ്ബൂസ് ചെയ്യാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതുതന്നെ രണ്ടുതരം... കൂടാതെ മീറ്റ് റോളുകൾ കട്ലറ്റ്, വിവിധതരം സ്നാക്സ്, നട്സ്, ബ്രഡ്.. അങ്ങനെ പലവിധത്തിലുള്ള ഐറ്റംസാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.. കേക്ക് ലൈവായി ഉണ്ടാക്കി നൽകാനാണുദ്ദേശിക്കുന്നത്... ഫുഡ്കോർട്ടായതുകൊണ്ട് ഇരിപ്പിടം പ്രത്യേകം കരുതേണ്ടതില്ലല്ലോ.. മാക്സിമം സ്ഥലം ബോർമയ്ക്കും, കിച്ചനുമായി ഉപയോഗിക്കാം...“


റഷീദിന്റെ വിവരണം എന്തായാലും അറബിക്ക് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവർ തമ്മിൽ ഒരു എഗ്രിമെന്റ് ഡ്രാഫ്റ്റ് ചെയ്തു. റേറ്റിന്റെ കാര്യത്തിൽ 6 മാസത്തേയ്ക്ക് കുറച്ച് കുറവുവരുത്തി.. ബാക്കിയെല്ലാ ടേംസ് ആന്റ് കണ്ടീഷൻസ് റഷീദും അഭിമന്യുവും സമ്മതിച്ചു... അവർ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.


ഉച്ചഭക്ഷണം അവിടുത്തെ ഫുഡ്കോർട്ടിൽ നിന്നുംകഴിച്ചു.. അത്യാവശ്യം ജീവനക്കാർക്ക് താമസിക്കാനുള്ള താമസസ്ഥലം അതും വേണമല്ലോ.. അതുകൂടി നോക്കാമെന്നു കരുതി.. തിരക്കിൽനിന്നും ഒഴിഞ്ഞ്  ഏകദേശം നാൽപ്പതു കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു നല്ല  അക്കമഡേഷൻ കണ്ടെത്തി. ഏകദേശം മുപ്പതുപേർക്ക് സുഖമായി താമസിക്കാം... അതിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരനും ഒരു മലയാളി ആയിരുന്നു. ആ സ്ഥലവും എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.. മൂന്നുനാല്  വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യാനുള്ള സ്ഥലമുണ്ട്. മൂന്നു നിലകളിലായി 8 ഫ്ലാറ്റുകൾ ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ രണ്ടും മൂന്നും  വീതം റൂമുണ്ട്.. താഴത്തെ നിലയിൽ അൻവറിന് താമസിക്കാനുള്ള സ്ഥലമാക്കാം.. അതാകുമ്പോൾ മൂന്നു ബഡ്റൂം ഫ്ലാറ്റാണ്... ഇടയ്ക്ക് തങ്ങൾ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ താമസിക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോ...


വന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കി അവർ എയർപോർട്ടിലേയ്ക്ക് യാത്രതിരിച്ചു. അൽത്താഫിനോട് നന്ദിപറഞ്ഞ് അവർ എയർപോർട്ടിലേക്ക് കയറി... രണ്ടാൾക്കും വളരെ സന്തോഷമുള്ള ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്.


നാട്ടിൽ എല്ലാവരും നല്ല ടെൻഷനിലായിരുന്നു. കാരണം ഫസലിന്റെ പരീക്ഷ... എല്ലാവരുടേയും പ്രതീക്ഷ അവനിലാണ്... അതി രാവിലെ തന്നെ അവൻ ഉറക്കമുണർന്നു. ഫ്രഷായി അത്യാവശ്യം ഗൈഡുകളും മറ്റും മറിച്ചുനോക്കി.. എല്ലാം കവർചെയ്തതായി സ്വയം ബോധ്യമായി... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവർ കട്ടൻചായയുമായി വന്നു... അതിനുശേഷം അൻവർ കാപ്പിയുണ്ടാക്കാൻ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പോയി വിഷ്ണുവും അൻവറിനെ സഹായിക്കാനെത്തി... കൃത്യം എട്ടുമണിക്കുതന്നെ അവർ മൂവരും അവിടെനിന്നുമിറങ്ങി...


ഫസലിന് മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്ത ടെൻഷൻ കൈകൾക്കും കാലുകൾക്കുമൊക്കെ ഒരു വിറയൽപോലെ... ശരീരം വിയർക്കുന്നതുപോലെ.. അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് കണ്ണടച്ചിരുന്നു.. മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥനയും... 8.45 ആയപ്പോഴേയ്ക്കും സ്കൂളിലെത്തി. അവിടെ സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിംഗും മറ്റുമെല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടാളോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി... അവിടെ എല്ലാ പരിശോധനകളും കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞിരുന്ന ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക്. ഐഷുവിന് ഇവിടെനിന്നും രണ്ടു കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള സ്കൂളിലാണ് പരീക്ഷ നടക്കുന്നത്. തമ്മിൽ കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. പരീക്ഷകഴിഞ്ഞ് അവർ നേരേ ബാംഗ്ലൂരിലേയ്ക്ക് പോകുന്നെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. അതുകൊണ്ട് കാണുന്നകാര്യം നടക്കില്ലെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.


ഫസൽ സ്കൂളിനകത്തു കയറിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവന് വല്ലാത്ത ധൈര്യം വന്നതുപോലെ തോന്നി.. ക്ലാസ്സിലെത്തി.. അവന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക് ഓരോരുത്തരായി എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും ഡീറ്റൈൽസ് ടീച്ചർ പരിശോധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേണ്ട എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും കുട്ടികൾക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള ബല്ലടിച്ചു... കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ ക്വസ്റ്റൻ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവൻ ചോദ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.. അറിയാം... ഓരോന്നായി ഉത്തരങ്ങളെഴുതാൻ ആരംഭിച്ചു.. വിചാരിച്ചതുപോലെ അത്ര കടുപ്പമുള്ളതല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി... പൂർണ്ണമായും പരീക്ഷയിൽ അവൻ മുഴുകി... വലുതായി തെറ്റുകൾ വരുത്താതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു... കൃത്യ സമയത്തിനു മുന്നേ തന്നെ അവൻ അൻസർചെയ്തിരുന്നു. അകദേശം 90 ശതമാനവും ശരിയായിരിക്കുമെന്ന് അവന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു.. ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ അവനിലുടലെടുത്തു..


പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു മറ്റുള്ള കുട്ടികളോടൊപ്പംതിക്കിത്തിരക്കി പുറത്തെത്തി.. അവനോടൊപ്പം എൻഡ്രൻസ് ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന പലരേയും അവിടെ കണ്ടു. ജസ്റ്റ് ഹായ് പറഞ്ഞ് ഗേറ്റ് കടന്ന്‌ പുറത്തിറങ്ങി.. അവരുടെ വാഹനം പാർക്ക്ചെയ്തിടത്തേയ്ക്കെത്തി. വണ്ടി ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു അടുത്തെങ്ങും മാമയെ കാണാനില്ല.. ചായകുടിക്കാനെങ്ങാനും പോയിക്കാണും. അവൻ റോഡിന്റെ ഓരം ചേർന്നു നിന്നു. അല്പം സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പരിചിതമായ വണ്ടി അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. അതിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി ഐശു കൈയ്യാട്ടി അവനെ വിളിച്ചു.. കണാൻ കഴിയില്ലെന്നു കരുതിയതാ..


“ടാ എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു...“


“കുഴപ്പമില്ല..“


“എന്നാലും എത്രശതമാനം എഴുതി...“


ഞാൻ എല്ലാം ആൻസർചെയ്തു. അതിൽ എത്ര ശരിയുണ്ടാകുമെന്നറിയില്ല..“


“ടാ... ‍ഞാൻ പെട്ടുപോയി.. എനിക്ക് കുറച്ച് ടഫായിട്ടു തോന്നി...“


“അത് നീ നന്നായിട്ട് പഠിക്കുന്നതുകൊണ്ടാ.. എന്നെസംബന്ധിച്ച് ‍ഞാൻ ഒരു ബുജിയല്ലല്ലോ..“


അവന്റെ സംസാരംകേട്ട് അവളുടെ ഉമ്മയും ഡ്രൈവറും ചിരിച്ചുപോയി...


“അവൾ കുറുമ്പുകാട്ടി അവനെ നോക്കി...“


“ശരി.. ഞങ്ങൾ നേരേ ബാംഗ്ലൂർക്കാ... നീ വരുന്നോ...“


“ഏയ് ഞാനെങ്ങും വരുന്നില്ല...“


“ശരി.. ഞങ്ങൾ പോട്ടെ... മാമ വന്നില്ലേ..“


“ചായകുടിക്കാൻ പോയതായിരിക്കും. ഇപ്പോ വരും..“


“അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിരഹത്തിന്റെ വേദനയുണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊരു തോന്നൽ അവനുണ്ടായി... ഒരുപക്ഷേ അവനിലെ വിരഹമായിരിക്കാം അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ടത്...“


വാഹനം കണ്ണിൽ നിന്നും മറയുന്നതുവരെ അവൻ നോക്കി നിന്നു.


പെട്ടെന്നാണ് തോളത്ത് ഒരു ചെറിയ തലോടൽ ഉണ്ടായത്... അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.. മാമ


“മാമ എവിടെ പോയിരുന്നു.“


“ഞങ്ങളൊരു ചായകുടിക്കാൻ പോയതാ... അടുത്തെങ്ങും കടയില്ലായിരുന്നു കുറച്ചുദൂരെപോയി.. നീ ഇറങ്ങിയാൽ ഇവിടെ നിൽക്കുമെന്നറിയാം. അതാ വണ്ടി എടുക്കാതിരുന്നത്...“.


“ടാ... ആരാടാ ആ വണ്ടിയിൽ പോയത്..“


“അത് മാമാ ഐഷുവാ.. എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചകുട്ടി .. അവരിന്ന് ബാംഗ്ലൂരിലേയ്ക്ക് പോവാ .“


“അതിരിക്കട്ടെ... നിന്റെ പരീക്ഷ എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു..“


“കുഴപ്പമില്ല മാമാ... നന്നായി എഴുതി എന്നു തോന്നുന്നു.“


“ടാ... ചതിക്കല്ലേ.. നിന്നിലെ വിജയം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കയാ.. കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും...“


“അറിയാം മാമാ... പടച്ചോൻ കനിയും..“


അവർ വണ്ടിയിൽ കയറി.. അവൻ എഴുതിയ ഉത്തരങ്ങളെക്കുറിച്ചും അതിനു ലഭിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള മാർക്കിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചിരുന്നു. പരീക്ഷയ്ക്ക് കയറുന്നതുവരെയും ഒരു പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ പരീക്ഷ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കോൺഫിഡൻസ് ഉണ്ടായതുപോലെ. പതുക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ മെഡിക്കൽ മോഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ പറ്റിചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഡോക്ടർമാരുടെ വെളുത്ത കോട്ടും ആ സ്റ്റെതസ്ക്കോപ്പും  തനിക്കും ലഭിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം അള്ളാഹു ഉണ്ടാക്കിത്തരട്ടെയെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു.


ഫസലിന് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി. വണ്ടി വീട്ടിനടുത്തു നിർത്തിയപ്പോഴാണ് ഫസൽ ഉണർന്നത്.. അവന് ക്ഷീണമുണ്ടാകുമെന്നു കരുതി ആരും അവനെ വിളിച്ചുണർത്തിയതുമില്ല.. അവൻ വണ്ടിയിൽനിന്നിറങ്ങി ബാഗുമെടുത്തു വീട്ടിലേയ്ക്ക്.. വീട്ടിനുമുന്നിൽ എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു.. സഫിയയുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം കണ്ടാലറിയാം... തന്റെ മകൻ ഒരു ഡോക്ടറുടെ രൂപത്തിൽ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറിവരുന്നത് സങ്കല്പിക്കുന്ന ആ ഉമ്മ.... എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ജിഞ്ജാസയായിരുന്നു...


“ഫസലേ.. എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു. ഹമീദാണ് ചോദിച്ചത്..“


“എളുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു ഉപ്പാ.“


“വീട്ടിൽ ബോഡ് വക്കാറായോ..“


“ഉപ്പാ പരീക്ഷയെഴുതിയതേയുള്ളൂ.. അതിനി കിട്ടിയാൽ തന്നെ 5 വർഷമെടുക്കും ഒരു ഡോക്ടറാകാൻ... പിന്നെ പി.ജി. ചെയ്യാൻ വീണ്ടും വർഷങ്ങൾ... ഇതത്ര എളുപ്പമുള്ള പഠിത്തമല്ല ഉപ്പാ..“


“എനിക്കറിയാടോ... അല്പം അമിത പ്രതീക്ഷ അതാ..“


അവനറിയാം.. എല്ലാവർക്കും തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയുടെ അളവുകോൽ.. എല്ലാം നേരേയാകട്ടെ എന്നുള്ള പ്രാർത്ഥന.. സഫിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുവരുന്നത് അവൻ കണ്ടു.. ബാഗ് നേരേ ഉമ്മാന്റെ കൈയ്യിൽ...


“ഉമ്മാ വാ ഉമ്മാ... എനിക്കു വിശക്കുന്നു.“


എല്ലാവരും വീട്ടിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി.. അവൻ റൂമിൽപോയി ഫ്രഷായിവന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവനായി ലഘുഭക്ഷണം റഡിയായിരുന്നു.. എല്ലാവരും വിശേഷങ്ങൾ അവനോട് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ആകെ പ്രതീക്ഷനൽകുന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു ഫസൽ പറഞ്ഞത്.. എന്നാലും കുറച്ചു ഭാഗ്യംകൂടി വേണമല്ലോ.. എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഭാഗ്യമെന്നത് ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായതായി തോന്നുന്നില്ല. സ്വന്തക്കാരുടെ കാരുണ്യംകൊണ്ട് ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്നു.. സ്വന്തം പിതാവിന്റെ  സ്നേഹം പോലും പിടിച്ചുവാങ്ങാനായിട്ടില്ല... ജീവിതത്തിൽ എന്തെല്ലാം പ്രയാസങ്ങൾ തന്നോടൊപ്പം അവനും അനുഭവിച്ചു... ഉപ്പയും സഹോദരങ്ങളുമില്ലായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് താനും ഫസലും ഈ ഭൂമിയിൽ കാണില്ലായിരുന്നു. പഴയ ഓർമ്മകൾ സഫിയയുടെ മുന്നിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞുപോയി... കെട്ടിയ ഭർത്താവ് തന്നെയും മകനേയും അടിച്ചിറക്കിയപ്പോൾ എങ്ങോട്ടു പോകണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അലക്ഷ്യമായ യാത്ര ദൈവദൂതരെപ്പോലെ പലരും ജീവതത്തിൽ രക്ഷയ്ക്കായെത്തി..അവസാനം ഇവിടെവരെ... കഠിനമായ യാതനകളോട് പടവെട്ടി... .ജയിക്കാനായി മാത്രം. അല്ലാഹുവിന് നന്ദി...


സ്വന്തം നാടെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ പറന്നിറങ്ങി കാൽ നിലത്തു തൊടുന്നനതിനു മുന്നേ വിധി തെന്നിത്തെറിപ്പിച്ച ജീവിതങ്ങൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഒരു വേദനയായി കടന്നുപോയി... മഹാമാരിയ്ക്കിടയിലും, പ്രകൃതിക്ഷോഭത്തിനിടയിലും സ്വന്തം സുരക്ഷിതത്വംപോലും മറന്ന് രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിറങ്ങിയ മലപ്പുറത്തെ സഹോദരങ്ങൾക്ക് നന്ദി... മലയാളത്തിന്റെ ഒത്തൊരുമയാണിവിടെ കണ്ടത്... വിധിയുടെ കൊടും ക്രൂരതയിൽ ഉറക്കെയൊന്നു നിലവിളിക്കാൻപോലും കഴിയാതെ പ്രകൃതി സ്വന്തം ചിറകിനുള്ളിലാക്കി ജീവിതം കവർന്നെടുത്ത മനുഷ്യർക്കു മുന്നിലും കണ്ണുനീർപൂക്കൾ.... ഓരോ പുലരിയും തുടങ്ങുന്നത് പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് പക്ഷേ അവസാനിക്കുന്നത് മനസ്സിലേല്ക്കുന്ന മുറിവുമായാണ്. കാത്തിരിക്കാം പ്രതീക്ഷയോടെ നല്ലൊരു സുപ്രഭാതത്തിനായി...


മനുഷ്യന് നേരേ ആക്രമണം നടത്തുന്നത് വൈറസും പ്രകൃതിയും ഒരുമിച്ചാണിപ്പോൾ. ജാഗ്രത കൈവിടരുത്...





സസ്നേഹം

ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 09 08 2020



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 16 08 2020



1.8.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 85


ഫസൽ  ചായകുടിയും കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി... കുറച്ചു നേരം പഠനം.. അതിനായി അവൻ പുസ്തകമെടുത്ത് ടെറസിലേയ്ക്കിറങ്ങി.. അവിടെ ഒരു കസേര സ്ഥിരമായി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്... നല്ല നീലാകാശം... തണുത്ത കാറ്റ്.. അവൻ പ്രകൃതിഭംഗിയും നോക്കി പഠനത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.....

ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം.. എൻഡ്രൻസ്‌  കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ
 ഇനിയെന്ത്. ഒരുപക്ഷേ അത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ കോളേജിൽ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് ചേരുക.. അതാവും നല്ലത്.. ഇതുതന്നെ തന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമല്ലല്ലോ.. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം... ഐഷുവിനോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കാൻ കിട്ടുന്ന നിമിഷങ്ങൾ... അങ്ങനെ പലതും. മനസ്സിൽ പലവിധ ചിന്തകളും ഉയർന്നുവന്നു... ഉപ്പ ഉൾപ്പെടെയു ള്ളവരുടെ ആഗ്രഹം... ഉമ്മയ്ക്ക് ഇത് ജീവിതാഭിലാഷമാണ്.. എല്ലാം പടച്ചോൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ.. പക്ഷേ.. ദിവസങ്ങൾ അടുക്കുന്തോറും എന്തോ മനസ്സിനൊരു ഉറപ്പില്ലായ്മ.. ഒരുപക്ഷേ തന്റെ തോന്നലായിരിക്കാം.

ഫസലിന്റെ ക്ലാസ്സുകൾ അവസാന ദിവസം വന്നെത്തി... ലാസ്റ്റ് ദിവസം... മോഡൽ എക്സാം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരേയും ടീച്ചർ ഹാളിലേയ്ക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.. അവരോടെപ്പം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..

“ പ്രിയ വിദ്യാർത്ഥികളെ... ഇന്നു നമ്മുടെ ഈ ബാച്ചിന്റെ അവസാന ദിവസമാണ്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളിലായി വളരെയധികം സമയം പഠനത്തിനുവേണ്ടി നിങ്ങൾ ചിലവഴിച്ചിരുന്നു. ഇതിൽ പലരും നല്ല ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി കഠിനാദ്വാനം ചെയ്തിരുന്നു.... നിങ്ങളിൽ വളരെ നല്ല ഭാവിയുള്ളവരുണ്ട്.. ഇതിൽ ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പറയുകയാണെങ്കിൽ ഇവിടെ പഠിച്ച എല്ലാ കുട്ടികളും നല്ലനിലയിൽ പാസ്സായി എല്ലാവരും ഡോക്ടർമാർ ആകണമെന്നുള്ളതാണ്. വ്യത്യസ്തമായ ജീവിത ചുറ്റുപാടുകളിൽനിന്നും വന്നിട്ടുള്ളവരാണ് നിങ്ങളോരോരുത്തരും. നാളെയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളാണ്. വീട്ടുകാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ് നിങ്ങളോരോരുത്തരും.. ആരോഗ്യമേഖലയിലെ താരങ്ങളാകാൻ നിങ്ങൾക്കോരോരുത്തർക്കും സർവ്വേശ്വരൻ ശക്തിനൽകട്ടെ. ഇന്നത്തെ റിസൾട്ട് അടുത്ത ദിവസം അറിയാവുന്നതാണ്. അതിനായി ഇവിടെ വരണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല... വിളിച്ചു ചോദിച്ചാൽ മതി.. ഒരു ദിവസം അതിനുകൂടി പാഴാക്കേണ്ടതില്ല.. ഫോണില്ലാത്തവർ അടുത്ത എക്സേഞ്ജിലോ.. ഫോണുള്ള വീട്ടിലോ നിന്നു വിളിക്കാവുന്നതാണ്... അപ്പോൾ ഞാൻ നീട്ടുന്നില്ല... എല്ലാവർക്കും വിജയാശംസകൾ നേർന്നുകൊള്ളുന്നു. റിസൾട്ട് വന്നതിനു ശേഷം നമുക്ക് ഇവിടെ വീണ്ടും കാണാം. എന്റെ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും വിജയാശംസകൾ വീണ്ടും നേർന്നുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.“

എല്ലാവരും നിർത്താതെ കയ്യടിച്ചു... മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു.. എല്ലാവരും പരസ്പരം യാത്ര പറയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു പെൺകുട്ടി ഫസലിന്റെ അടുത്തു വന്നു.. അവളെ പലപ്പോഴും ഫസൽ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ തന്നോടിതുവരെ അവൾ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല... ഫസലിന്റെ അടുത്തെത്തി ചോദിച്ചു.

“ഫസൽ... ഞാൻ ദീപ്തി... ഇവിടെ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസയാത്രയുടെ ഒരദ്യായം അസാനിക്കുന്നു. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ വീണ്ടും കാണുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എനിക്കു ഫസലിന്റെ ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് വേണം...“

ഫസലിന് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ആ സെന്ററിൽ ആരുടേയും കൈകളിൽ ഓട്ടോഗ്രാഫില്ല.. ഈ കുട്ടിയെന്താ ഇങ്ങനെ... അവളുടെ ആ നോട്ടം.. അവൻ പിന്നൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല.. “ജീവിതാവസാനംവരെ ഈ സുഹൃദ്ബന്ധം നിലനിൽക്കട്ടെ.... ഒപ്പ്“...

അവൾ അത് വായിച്ച്. അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് യാത്രപറഞ്ഞു... അപ്പോഴാണ് ഐഷുവിന്റെ വരവ്..

“എന്താ.. ഒരു യാത്രപറച്ചിലൊക്കെ...“

“അവളൊരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് ചോദിച്ചു.

“എന്നിട്ട്..“

“ഞാൻ നൽകി...“

“എന്തെഴുതി... ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിന് വിജയം നേരുന്നു..“

“അത്രയേയുള്ളൂവോ..“

“ഉവ്വ്..“

“ഒക്കെ.. ഞാൻ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു.

അവർ എല്ലാവരോടും യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി..

“ഐഷു.. നിങ്ങൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്.. എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെ നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.“

ഫസലിനേയും ഐഷുവിനെയും നോക്കി ടോം പറഞ്ഞു..

“നിങ്ങൾടെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ..“

“അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് ശരിരായിരികുമല്ലോ..“

“ആവശ്യമില്ലാത്തതൊന്നും ചിന്തിക്കരുതേ...“ ഫസലാണത് പറഞ്ഞത്...

എന്നത്തേയും പോലെ...അവരുടെ വാഹനം വന്നു നിന്നു.. അവരതിൽ കയറി വീട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു...

“ഫസലേ... നീ നന്നായി പ്രിപ്പയർ ചെയ്യുക.. വിജയിക്കാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതയുമുണ്ട്... ഇനി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം.. നീ റാങ്ക്ലിസ്റ്റിൽ ഉണ്ടാകണമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം...“

“ഞാൻ എന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി പരിശ്രമിക്കും. പിന്നെല്ലാം പടച്ചോൻ നോക്കിക്കോളും.“

“എല്ലാം പടച്ചോനുവിട്ടിട്ട് വെറുതേയിരിക്കരുത്.. നീ പരിശ്രമിക്കണം. അലസത ഒഴിവാക്കുക..“

“അവളുടെ ഉപദേശം നീണ്ടുപോയി.. പിന്നെ.. എക്സാമിന് എങ്ങനെവാരാനാ പ്ലാൻ...

“മാമയുടെ ഓഫീസിലെ താമസസ്ഥലത്ത് താമസിക്കാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. തലേദിവസം വണ്ടിയിൽ പോകാമെന്ന്... അതാവും നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു.“

“മതി.. ഞാനും ഉമ്മയും നാളെ രാവിലെ ഇവിടുന്നു തിരിക്കും.. കോഴിക്കോട് സെന്ററിനടുത്താണ് ഉമ്മാന്റെ കുടുംബവീട്.. അവിടെ നിന്നും പോകാനാണ് പ്ലാൻ.. മാത്രമല്ല വാപ്പ സ്ഥലത്തില്ലല്ലോ.. ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് അങ്ങു പൊയ്ക്കൊള്ളാനാണ് വാപ്പയും പറഞ്ഞി രിക്കുന്നത്.“

“ശരി...“

അവരുടെ സംഭാഷണം നീണ്ടുനിന്നില്ല.. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവനിറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റോപ്പായി... ഇറങ്ങാൻ നേരം അവൾ അവനൊരു ഷേക്ക്ഹാന്റ് കൊടുത്തു...

“ബസ്റ്റ് ഓഫ് ലക്ക്...“

“താങ്ക്യു ഐഷു..“

രണ്ടുപേരുടേയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി..

അവൻ സ്റ്റോപ്പിലേയ്ക്ക് നടന്നു. അവരുടെ വാഹനം വളവ് തിരിഞ്ഞുപോയി..

ഫസലിന് എന്തെല്ലാമോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലൊരു തോന്നൽ... തങ്ങളുടെ സ്കൂൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ആരംഭിച്ച ഈ ബന്ധം ഇത്രയും നാൾ നിലനിന്നു. ഇനി ഈ പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്നാവും കാണുക.. ഇനി അവളുടെ വാപ്പ പറഞ്ഞതുപോലെ അവളെ ബാംഗ്ലൂരിൽ ചേർക്കുമോ... തനിക്ക് കുറച്ച് അടുപ്പമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി അവളാണ്.. തന്നോട് അടുപ്പംകാണിച്ച മറ്റുള്ളവരുടെയൊക്കെ ഉദ്ദേശം മറ്റു പലതുമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ സ്നേഹം എന്തെന്ന് പഠിപ്പിച്ചവൾ അവളാണ്... അതായിരിക്കാം അവളോട് തനിക്ക് ഇത്ര ഇഷ്ടം... ഇതിനെ പ്രേമമെന്നു വിളിക്കാമോ... അതോ ഇഷ്ടമെന്നോ...

അവന്റ ആലോചനകൾ നീണ്ടുപോയി.. ഇറങ്ങാനുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സിറങ്ങി.. നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക്.. അവിടെ ഉപ്പയും ഉമ്മായുമെല്ലാരുമുണ്ടായിരുന്നു. അവനോട് വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി.. അവൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിശദമായി പറഞ്ഞു.. അന്നും പതിവുപോലെ ചായകുടിയൊക്കെ കഴിച്ച് പഠനത്തിനായി റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി..

റഷീദ് പടിപടിയായി ഉയർച്ചയുടെ പടവുകളോരോന്നും കയറുകയായിരുന്നു. തന്റെ സ്ഥാപനം സൗദി അറേബ്യയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നതിനേക്കാളും മറ്റു ജി.സി.സി. സ്റ്റേറ്റുകളിലേയ്ക്കും വ്യാപിപ്പിക്കാമെന്നുള്ള ചിന്താഗതിയിലെത്തി... അതിനായി വിശ്വസ്ഥരായ ആൾക്കാരെത്തന്നെ വേണം.. ആദ്യം മനസ്സിലെത്തിയത് ദുബൈയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. നല്ല ബിസിനസ് കേന്ദ്രം.. എന്തുകൊണ്ടും ബിസിനസ് വളർത്താനാവുന്ന സ്ഥലം..

റഷീദ് വിവരം അഭിമന്യുവുമായി സംസാരിച്ചു... അവനും ഇഷ്ടക്കേടൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആരാകും അത് നടത്താൻ യോഗ്യതയുള്ള ആൾ എന്ന കാര്യത്തിൽ അവർക്ക് സംശയമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.. അൻവർ.. തന്റെ സ്വന്തം ചോര..

റഷീദ് ദുബായിലുള്ള തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി വിശദമായി സംസാരിച്ചു.. അവിടുത്തെ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചും ബിസിനസ് തുടങ്ങാനുള്ള നിയമവശങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു... സ്വദേശികളും വിദേശികളുമായ ധാരാളം ആൾക്കാരുള്ള സ്ഥലങ്ങളായിരിക്കണം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്.. തങ്ങളുടെ ബ്രാന്റ് ഇന്ന് സൗദിയിലെ വളരെ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രാന്റായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അൽ ഹംറ ബേക്കേഴ്സ്  എന്ന ബ്രാന്റിൽ തന്നെ ദുബായിലും തുടങ്ങാമെന്നാണ് തീരുമാനം... സൗദിയിൽ നിന്നും ഫ്ലൈറ്റിലോ കാർ മാർഗ്ഗമോ പോകാനുമാകുമല്ലോ...

പടച്ചോൻ ഒരു അവസരം റഷീദിന് നൽ‌കിയിരിക്കുകയാണ്. അത് ഭംഗിയായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടത് അവന്റെ കടമയാണ്. അതായിരിക്കണം അവന് വച്ചടിവച്ചടി ഉയർച്ചയുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.. എന്തായാലും പരാജയം എന്ന ഒന്ന് സൗദിയിൽ എത്തിയശേഷം കൂടുതലായി അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. അഭിമന്യു വിനെ കണ്ടെത്തിയത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികമായിരുന്നു. അവന്റെ വരവോടെ തന്റെ ബിസ്സിനസ്സിലും ഉയർച്ചയുണ്ടായി... ഒരുപക്ഷേ തന്നെപ്പോലെതന്നെ ചിന്തിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും അവനുള്ളതുകൊണ്ടാകാം തനിക്കിത്രയും ധൈര്യമുണ്ടാവുന്നത്.

രാത്രിയിൽ റഷീദ് അൻവറിനെ വിളിച്ചു. കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി സംസാരിച്ചു. സൗദിയിൽ അൻവറിന്  പോകാനാവില്ല. കാരണം പാസ്പോർട്ട് ബ്ലാക്ക്ലിസ്റ്റിൽ പെടുത്തിയിരിക്കുകയാണ്. മറ്റ് ജി.സി.സി. രാജ്യങ്ങളിൽ പോകുന്നതിന് തടസ്സമില്ല... അൻവറിനും അത് സന്തോഷം പകരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു. ഇവിടെ തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതമാണ്. പക്ഷേ ഗൾഫിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്നതുപോലുള്ള വരുമാനമില്ലല്ലോ... ഇവിടുത്തെ ജോലിക്കാര്യം അവരോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ സ്ഥാപനം നല്ല നിലയിൽ നടക്കുന്നു. എല്ലാ ബിസ്സിനസ്സുകളും ലാഭകരമായി പോകുന്നു. അവരുടെ അടുത്ത ബന്ധു അടുത്തകാലത്തായി ജോയിൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് കുറച്ച് ആത്മാർത്ഥയുള്ളവനാണ്. അവന് വേണ്ട പരിശീലനം കൊടുത്താൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നന്നായി നടക്കുമെന്നുള്ള തിൽ സംശയമില്ല. അമ്മായിയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകും...

അന്ന് ആ വീട്ടിൽ വളരെ സന്തോഷത്തിന്റെ രാത്രിയായിരുന്നു. ഹമീദിനും കുടുംബത്തിനും മക്കളുടെ ഉയർച്ചയിൽ സന്തോഷമായിരുന്നു. അവർ ഉയരട്ടെ... ഉയർച്ചയിൽ അവർക്ക് മനുഷ്വത്വം നഷ്ടമാകാതിരിക്കാൻ പടച്ചോനോടു പ്രാർത്ഥിക്കാം... ഇല്ല ഒരിക്കലും അവരങ്ങനെയാകില്ലന്നുറപ്പാണ്.

“ഫസലേ.. നീയും നന്നായി പഠിച്ചുപാസാകാൻ നോക്കണം... ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ആളുണ്ട്.. പണത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല.. എല്ലാവരുടേയും പ്രതീക്ഷ നിന്നിലാണ്.“

“അതറിയാം ഉപ്പാ.“

“നീയും അൻവറും മറ്റന്നാൾ രാവിലെ ഇവിടുന്നു തിരിക്കണം. രണ്ടുദിവസത്തേക്കുള്ള ഡ്രസ്സും മറ്റും എടുത്തുകൊള്ളണം. അവിടെ അൻവറിന്റെ ക്വോർട്ടേഴ്സിൽ താമസിക്കാം.. അവിടുന്നു രാവിലെതന്നെ എക്സാം സെന്ററിലെത്താമല്ലോ.. വിഷ്ണുവും കൂടെക്കാണും.. അവനും അവിടെ നിൽക്കട്ടെ... അല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയും ദൂരം വീണ്ടും യാത്ര ചെയ്യണ്ടേ..?“

“ഫസലും അവൻവറും അത് സമ്മതമായിരുന്നു...“

അന്നത്തെ ദിവസം ഫസൽ കുറച്ചു കൂടുതൽ നേരമിരുന്നു പഠിച്ചു. രാവിലെ കുറച്ച് വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റത്.. ഇപ്പോൾ സഫിയ ഫസലിനെ നേരത്തേ വിളിച്ച് ഉണർത്താറില്ല. കാരണം അവൾക്കറിയാം അവൻ രാത്രിയിൽ കൂടുതൽ നേരമിരുന്ന് പഠിക്കുന്നെന്ന് അതുകൊണ്ട് അവന് കുറച്ച് വിശ്രമം ലഭിക്കട്ടെയെന്നു കരുതി.

രാവിലെ തന്നെ ..... ഗോപി ഡോക്ടർ വിളിച്ചിരുന്നു. സഫിയയാണ് ഫോണെടുത്തത്... അപ്പുറത്തുനിന്നും പറഞ്ഞു.. ഇത് ഞാനാ... സഫിയയാണോ... അവൾ ഒരുനിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..

“ഹലോ.. ഹലോ...“

“അതേ ഞാനാ...“

“എന്താ സഫിയാ.. എന്തുണ്ട് വിശേഷം..“

“സുഖമായിരിക്കുന്നു. .... സുഖമാണോ.. മോളും  ഭാര്യയും സുഖമായിരിക്കുന്നോ..“

“സുഖമായിരിക്കുന്നു.“

“ഫസലിന്റെ പഠിത്തമെങ്ങനെയുണ്ട്... പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളൊക്കെ പൂർത്തിയായോ...“

“അത്.. അങ്ങ്തന്നെ അവനോട് ചോദിക്കൂ...“

“താനെന്താ അന്യരെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നേ..“

“ഇല്ല അങ്ങനെയല്ല..“

“ശരി.. ഫസലിനെയൊന്നു വിളിക്കൂ...“

അവൾ ഫോൺ മേശയിൽ വച്ചിട്ട് ഫസലിനെ വിളിച്ചു..

ഫസൽ ഓടിയെത്തി.. ആരാന്നു ചോദിച്ചു.. അവൾ പേരുപറഞ്ഞു..

എത്രയോ നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് അയാൾ തന്നോട് സംസാരിച്ചത്.. പലപ്പോഴും കാണുമ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് പതിവ്.. മനസ്സിൽ നിന്നും എത്ര പറിച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം തനിക്കാരുമല്ലെന്നും... വിവാഹിതനാണെന്നും മനസ്സിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിന്നൊരു അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല അവളുടേത്.. പക്ഷേ ആ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് കടിഞ്ഞാണിടാൻ അവൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഓർമ്മകൾ ഇന്നുജീവിക്കുന്നു. തന്റെ മനസ്സിൽ അടക്കം ചെയ്ത ശവക്കല്ലറയ്ക്കുള്ളിൽ ഇന്നും ഒരു നോവായി...

ഫസൽ കുറേയധികം നേരം അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചു... എത്താൻ കഴിയാഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഫോൺ ചെയ്തതെന്നും പറഞ്ഞു.. അയാൾക്കറി യാമല്ലോ.. തനിക്കു പിറക്കാതെപോയ മകനാണവൻ... അന്ന് തനിക്ക് സഫിയയെ ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇവൻ ഇന്ന് തന്റെ മകനായി ജീവിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ദൈവം അതിനുള്ള വഴിയുണ്ടാക്കിയില്ല... പരീക്ഷയ്ക്ക് വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ക്വസ്റ്റിയൻസിനെക്കുറിച്ചും മറ്റും വിശദമായി അവനു വിവരിച്ചുകൊടുത്തു. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടകാര്യങ്ങളും കൈയ്യിൽ കരുതേണ്ടതെന്തൊക്കെയെന്നും വിശദമായി സംസാരിച്ചു.. ഫസലിന് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ആത്മധൈര്യം വർദ്ധിക്കുന്നതായും തോന്നി... കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് ഫസൽ സഫിയയെ വിളിച്ചു.

സഫിയ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഫോൺ അവളുടെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു... അവൾ അല്പം മടിയോടെയാണെങ്കിലും ഫോൺ വാങ്ങി ചെവിയിൽ ചേർത്തുവച്ചു.

സഫിയ അവൻ നന്നായി പ്രിപ്പയർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... നേരിട്ടെത്തണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ ഞാനിപ്പോൾ രാജസ്ഥാനിലാണ്.. ഒരു മീറ്റിംഗിനായി എത്തിയതാ... എന്റെ പരിമിതമായ അറിവ് അവന് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്... അതിനുള്ള അവകാശമെങ്കിലും എനിക്കുണ്ടല്ലോ... സഫിയയ്ക്ക് സുഖമല്ലേ.

“അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറ‍ഞ്ഞു.

“സുഖമാണ്.“

“എനിക്കറിയാം... ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുഖഭാവം എന്തായിരിക്കുമെന്ന്.. വിഷമിക്കരുത്... ജീവിതത്തിൽ ധൈര്യമായിരിക്കുക.. എല്ലാം വിധിയാണെന്നു കരുതുക.. നിന്റെ ഭാഗ്യമാണ് നിന്റെ മകനും കുടുംബവും... എന്തു സഹായത്തിനും എന്നെ വിളിക്കാം.. നിന്റെ ആ പഴയ ഏട്ടൻ ഒരു വിളിപ്പാടകലെയുണ്ടാകും.. ഒരു കുടുംബസുഹൃത്തായി കാണാമല്ലോ.. എന്നെ..“

അവൾ മൂളി..

“ശരി... ഞാൻ അവനെ നാളെ വിളിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ കൂടി നോക്കി മനസ്സിലാക്കാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അവന് അതും കൂടി കവർ ചെയ്യട്ടെ..“

“ശരി.. വളരെ നന്ദിയുണ്ട്...“

“ഇതിനെന്തിനാ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.. എന്റെ അവകാശമല്ലേ..“

അദ്ദേഹം ഫോൺ ഡിസ്കണക്ടു ചെയ്തു..

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം ഇപ്പോഴും ആ വിഷമം ഉള്ളിലുണ്ടെന്ന്.. വീട്ടിലുള്ള മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ സഫിയ ശ്രദ്ധിച്ചു..

“ആരാ മോളേ..“

“ഗോപി ഏട്ടനാ..“

“അവന്റെ പഠിത്തകാര്യം ചോദിക്കാൻ വിളിച്ചതാ...“

“ഗോപിയുടെ അപ്പനും അമ്മയും സുഖമായിരിക്കുന്നോ..“

“വാപ്പാ.. ശരിയ്ക്കും ഞാൻ അത് ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോയി..“

ഫസൽ വളരെ കഠിന പ്രയത്നത്തിലായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും പ്രാർത്ഥനയുണ്ട്.. തനിക്ക് വിജയിക്കണം.. അതാകണം ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങളിലെ മന്ത്രം... ഉമ്മയും ഉപ്പയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളുമെല്ലാം വളരെ ആകാംക്ഷയോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അവൻ വീണ്ടും പഠനത്തിൽ മുഴുകി... ഇടയ്ക്ക് ഐഷു വിളിച്ചിരുന്നു. അവളോടും വിശദമായി സംസാരിച്ചു. ഗോപി ഡോക്ടർ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത ചില ടിപ്സുകൾ അവൻ അവൾക്കും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു... പരീക്ഷ ഫസലിനാണെങ്കിലും ടെൻഷൻ ആ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവർക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. അവരെല്ലാം മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. ഫസൽ ഒരു ഡോക്ടറായി കാണാൻ... റഷീദും വിളിച്ച് അവനു വേണ്ട ആത്മധൈര്യം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ ഫസലും അൻവറും എല്ലാവരോടും യാത്രപറഞ്ഞ് ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങി ഫസൽ ആദ്യം ഉപ്പയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. എല്ലാവരോടും പ്രാ‍ത്ഥിക്കാൻ പറഞ്ഞു. സഫിയ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മകൊടുത്തു... എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ചെറിയ നനവ് കാണാമായിരുന്നു. അത് ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ കണ്ണുനീരുകളായിരിക്കാമെന്നവൻ കരുതി..

അവർ യാത്രപറഞ്ഞ് വാഹനത്തിൽ കയറി. നേരേ കോഴിക്കോട്ടേയ്ക്ക്... മൂന്നുമണിക്കൂറത്തെ നീണ്ട യാത്ര.. അവർ കോഴിക്കോട്  ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി.. സിറ്റിയുടെ തിരക്കിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ കോണിലായിരുന്നു ക്വാർട്ടേഴ്സ്... വീട്ടിലെത്തി അൻവർ വീട്ടിൽ വിളിച്ച് എത്തിയകാര്യം പറഞ്ഞു..ഫസലിന് ഒരു റൂം പ്രത്യേകം നൽകി.. അവിടെ എല്ലാ സൗകര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.

പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം... കഴിവതും ഫസൽ റിലാക്സാവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഖുറാൻ കൈയ്യിലെടുത്തു..... അതിലെ വാചകം വായിച്ചു... ഈണത്തിൽ കുറച്ചുനേരം ചൊല്ലി അതിന്റെ അർത്ഥം സ്വയം പറഞ്ഞു... അപ്പോഴേയ്ക്കും നിസ്കാരസമയമായിരുന്നു... നിസ്കാരവും കഴിഞ്ഞ് എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു പുതിയ ശക്തി ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി... വീട്ടിൽനിന്നും.. മറ്റും വിളിച്ചിരുന്നു. ഐഷുവിന്‌റെ വിളിയും വന്നിരുന്നു. നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ അൻവർമാമപറഞ്ഞതിനാൽ അവൻ നേരത്തേ കിടന്നു. പഠിച്ച  പല കാര്യങ്ങളും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാളത്തെ പ്രഭാതം അത് തന്റെ ഭാവി തീരുമാനിക്കുന്ന ദിവസമാണ്. നല്ലത് മാത്രം സംഭവിക്കട്ടെയെന്നു മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കിലേക്ക് വഴുതി വീണു.


വായനക്കാരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.... ജീവന്റെ വിലയുള്ള ജാഗ്രത



സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ  02 08 2020


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച  09 08 2020

25.7.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 84


ഫസൽ പഠനത്തിൽ മുഴുകി.. കഴിഞ്ഞ മണിക്കൂറുകളിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളൊന്നും അവനെ അലട്ടിയതേയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിയിൽ കുറച്ചു വൈകിയാണ് അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. അടുത്ത ദിവസം ടെസ്റ്റ്പേപ്പറുണ്ട്. ജയിക്കാനുള്ള മാർക്കില്ലെങ്കിൽ ഐഷു പിണങ്ങും അതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു പഠിച്ചത്. ബെഡ്ഡിൽ കിടന്നതും പെട്ടെന്നുതന്നെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.

രാവിലെ അവൻ വലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ ഉറക്കമുണർന്നു. അടുത്ത പത്തു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ എൻഡ്രൻസ് എക്സാമാണ്. അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളൊക്കെ പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്താകും ഭാവിയെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ഒരുറപ്പില്ല.. പല ദിവസവും ക്ലാസ്സിൽ നല്ല രീതിയിൽ പെർഫോം ചെയ്യാനായിട്ടുമില്ല. പിന്നെ അവന്റെ ഉത്സാഹമെന്നു പറയുന്നത് ഐഷു ഇന്നുമുതൽ ഉണ്ടാകുമെന്നതുതന്നെയാണ്.

അവളുടെ സാമീപ്യം തനിക്ക് വളരെയൊരു ആശ്വാസമാണെന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിലാണ്. അവളില്ലാത്ത കോളേജിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തികച്ചും ബോറായിരുന്നു. ദിവസേനയുള്ള പാഠഭാഗങ്ങളൊക്കെ അവളെ വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു. അതു കൂടാതെ അവളെ അവിടെ പഠിപ്പിക്കാൻ അവിടെ ഒരു പ്രൊഫസറെ അവളുടെ വാപ്പ അറേഞ്ചുചെയ്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ക്ലാസ്സ് മിസ്സിങ്ങായിട്ടുമില്ല.

“എന്താടാ നിനക്കിത്ര സന്തോഷം രാവിലെ.“

“എന്താ ഉമ്മാഇത്.. മക്കളുടെ സന്തോഷമല്ലേ ഉമ്മമാർക്ക് സന്തോഷം .“

സഫിയയുടെ ഉത്തരം മുട്ടിപ്പോയി... 

“ങ്ഹാ എനിക്കറിയാ... ഇന്നവളുവരുന്ന ദിവസമല്ലേ.. അതായിരിക്കും...“

“ഉമ്മാ... ഞങ്ങൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാ... വെറുതേ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുതേ..“

“എടീ.. നാദിറാ... എനിക്കിവനോട് തർക്കിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ല.. ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ വളരെ ബുദ്ധിമാന്മാരാ..“

“ശരിയാ നാത്തൂനേ... ഇവനങ്ങു വലുതായില്ലേ... ഇനി പിടിച്ചാൽ കിട്ടൂല്ല...“

“ടാ... 24-ാം തീയതി പരീക്ഷയല്ലേ.. നീ എല്ലാം പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞോ...“

“പിന്നെന്താ... എന്നാൽ കഴിയുന്നതൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്... പിന്നെ.. ലക്ഷക്കണക്കിനു കുട്ടികൾ എഴുതുന്ന എക്സാമാണ്... ആഗ്രഹമുണ്ട്. കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്... പിന്നെല്ലാം പടച്ചോന്റെ കയ്യിലല്ലേ...?“

“ശരിയാ... ഇവിടെവരെയെത്തിച്ച പടച്ചോൻ അതിനുള്ള വഴിയൊക്കെ കാണിച്ചുതരും...“ സഫിയ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ.. നിന്റെ സുഹൃത്ത് അലി മൗലവി രാത്രിയിൽ ഉപ്പാനെ വിളിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദിവസം റിസൾട്ടിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന സമയമുണ്ടല്ലോ.. ആ സമയത്ത് നിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ വിടാമോ എന്നു ചോദിച്ചു... ഉപ്പ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. നിന്റെ ആഗ്രഹം അറിഞ്ഞിട്ടു മതിയെന്നു പറഞ്ഞു.“

“എന്നോടൊന്നും മൗലവി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ... എന്തായാലും... അദ്ദേത്തിന് എന്നെ ആവശ്യമാണ്... കാരണം ഞാനും അദ്ദേഹവും ഖുർആൻ വിശകലനം ചെയ്യുന്നത് ഏകദേശം ഒരുപോലെയാണ്... എനിക്ക് പലതും കാണാതെയറിയാ.. അദ്ദേഹത്തിന് ഖുർആൻ  നോക്കേണ്ടിയും വരും... പിന്നെ അങ്ങനെയൊരു അവസരം കിട്ടിയാൽ നല്ലതാ... ഉമ്മയും ഉപ്പയും പറഞ്ഞാലേ ഞാൻ പോവൂ...“

“ഉപ്പയ്ക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ല... ഈ കുടുംബത്തിനു കിട്ടുന്ന ഒരു അംഗീകാരമല്ലേ അതൊക്കെ... പിന്നെ എല്ലാദിവസവും പോകാനും പറ്റില്ല... പഠനം തുടങ്ങിയാൽ അതിലായിരിക്കണം ശ്രദ്ധ...“

“അതൊക്കെ ഞാനേറ്റു... എന്തായാലും ഈ വെക്കേഷന് ഒന്നു സൗദിയിലേയ്ക്ക് പോയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്.. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ ഡ്രൈവിംഗ് ടെസ്റ്റുണ്ട്. അതോടൊപ്പം പാസ്പോർട്ടിനും അപേക്ഷിക്കണം.“

“ചെക്കന്റെ ആഗ്രഹമൊക്കെ കൊള്ളാലോ...“

“ഉമ്മാ.. മാമ പറഞ്ഞതാ... എന്നെക്കൊണ്ടുപോകാമെന്ന്.. ഉമ്മ വരുന്നെങ്കിൽ പോരേ...“

“ഞാനെങ്ങും വരുന്നില്ല. ഉമ്മയും വാപ്പയും പ്രായമായിരിക്കുന്നു. പിന്നെങ്ങെനെയാ ഞാൻ അവരെ വിട്ട് പോരുന്നേ..“

“സഫിയാ.. നീ അതൊന്നുമോർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട... ഇവിടെ ഞങ്ങടെ കാര്യം ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല...“

ഹമീദ് റൂമിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് സഫിയയുടെയും ഫസലിന്റെയും സംഭാഷണം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്.

“ഇല്ല വാപ്പ... അവന് വേണേങ്കി പോയിട്ടു പോരട്ടേ... എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല... എല്ലാറ്റിനും ഒരു സമയമുണ്ട്. അന്നാകട്ടെ..“

ഹമീദ് മറുത്തൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല...

“ഇതാരാ വരുന്നേ സുന്ദരിക്കുട്ടി...“

റഷീദിന്റെ മകൾ പിച്ചവച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നടക്കും ഇടയ്ക്ക് വീഴും. നടന്നു തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ എങ്ങും ഓടിനടക്കുകയാണ്. എല്ലാവർക്കും വലിയ സന്തോവുമാണ്. 

“... ഫസലേ.. നീ ആദ്യം നന്നായി പഠിച്ച് പരീക്ഷയെഴുതൂ.. പിന്നീടാവാം ബാക്കിയൊക്കെ.. മൗലവിയോടൊപ്പം പോകുന്നതിൽ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.. നല്ല മനുഷ്യനാ... നല്ലൊരു വാഗ്മിയുമാണ്. ഇന്ന് ഈ കേരളക്കരയിൽ അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെ ഖുർആൻ അപഗ്രഥിക്കാൻ മറ്റാരുമില്ല.. അതു മാത്രമല്ല.. നല്ല ഈണത്തിൽ ബാങ്കുവിളിക്കുകയും ചെയ്യും... വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു പഠിച്ചുവന്നതാ... ഇന്ന് നല്ല നിലയിലെത്തി.. ധാരാളം അനാഥാലയത്തിന്റെ ചുമതലയുമുണ്ട്.. ഒരുപാട് സേവന സന്നദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളും നടത്തുന്നു. നമുക്കു വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാണ് അദ്ദേഹം.. നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോ... പക്ഷേ പഠനം മുടക്കരുത്..“

ഫസൽ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. എന്തു നല്ല അഭിപ്രായമാണ് അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച്.. തനിക്കല്ലേ അറിയാവൂ.. അയാളുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം.. വേണ്ട.. അതൊന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ളതല്ല..

“ശരിയാ ഉപ്പ.. എനിക്കും നല്ലതാല്പര്യമുള്ളതാ.. നോക്കാം...“

അവൻ കാപ്പികുടിച്ച് ക്ലാസ്സിനു പോകാനിറങ്ങി... ഉപ്പ അവനെ വിളിച്ചു നൂറു രൂപയുടെ ഒരു നോട്ടു കൊടുത്തു...

“ഇതെന്തിനാ ഉപ്പാ...“

“ഇന്നലെ റഷീദിന്റെ പൈസ വന്നിരുന്നു. ഇത് നിനക്കുള്ളതാ.. പോക്കറ്റ്മണി.. പിന്നെ അനാവശ്യമായി ചിലവാക്കരുത്..“

“ഇല്ലുപ്പാ..“

അവൻ യാത്രപറഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... നേരേ ബസ്റ്റാന്റിലേയ്ക്ക്.. അവിടുന്നു ആദ്യം കിട്ടിയ ബസ്സിൽ കയറി... എന്നും അവൻ നിൽക്കുന്ന ജംഗ്ഷനിൽ നിന്നു. കൃത്യ സമയത്തു തന്നെ അവരുടെ വാഹനമെത്തി.. ഇന്ന് ഡ്രൈവറാണ് വന്നത്. വാപ്പ ഇതുവരെ തിരികെയെത്തിയില്ല..

അവൻ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ കയറി... 

“നീ നേരത്തേ എത്തിയോ...“

“ഇല്ല ഐഷു... ഞാനിപ്പോഴെത്തിയതേയുള്ളൂ... പിന്നെ ഇന്ന് ടെസ്റ്റ്പേപ്പറാ.. നീ വല്ലതും പഠിച്ചോ..“

“എന്തു പടിക്കാനാ... അറിയാവുന്നതൊക്കെ എഴുതും... അടുത്താഴ്ച മോഡൽ എക്സാമാണെന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... ഇനി പത്തു ദിവസമല്ലേയുള്ളൂ ഫൈനൽ എക്സാമിന്... എന്തായാലും അതു കഴിഞ്ഞാൽ കുറച്ചൊരു റസ്റ്റ് കിട്ടുമല്ലോ..“

“അതല്ലന്നേ... വാപ്പ ഉടനൊന്നും വരില്ല... കുറച്ചു ദിവസം കൂടി അവിടെ നിൽക്കേണ്ടിവരും.. ഇവിടെ എന്റെ എക്സാം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം തന്നെ തിരികെ  പോകണം.. കാരണം അവിടെ മൂത്താപ്പയുടെ (ഉപ്പയുടെ ജേഷ്ഠൻ ) മരണത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കമ്പനിയിൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളാ... നാനൂറിലധികം ആളുകൾ ജോലിചെയ്യുന്നു... അവിടുത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരാളില്ലാതെ നേരേയാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇവിടുത്തെ വാപ്പാന്റെ ബിസിനസ് മാമൻ നോക്കിക്കൊള്ളും.. അതു മാത്രമല്ല വാപ്പാന്റെ സ്റ്റോക്ക് വരുന്നത് അവിടുന്നുമാണ്... അവിടെ പ്രോബ്ലമായാൽ ഇവിടെയും പ്രോബ്ളമാവും.“

“അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളില്ലേ..“

“അതല്ലേ വലിയ വിഷമം.. ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു രണ്ടുവർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഒരു ബൈക്ക് ആക്സിഡന്റിൽ മരണപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷമാണ് വാപ്പാന്റെ ചേട്ടൻ വലിയ മനോവിഷമത്തിലായത്.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ ബിസിനസ്സിൽ വലിയ താല്പര്യമില്ല.. അതിനുള്ള കഴിവുമില്ല. അവര് പറയുവാ... എന്റെ വാപ്പ നോക്കി നടത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ പൂട്ടിക്കളയാമെന്ന്...“

“അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പൂട്ടാനാവുമോ... കോടികളുടെ ബിസിനസ്സല്ലേ.“

“ശരിയാ... രണ്ടുമാസം അവിടെ നിന്ന് എല്ലാം ശരിയാക്കിയിട്ട് തിരികെപോരാമെന്നാണ് വാപ്പ പറയുന്നത്... ഇവിടുന്ന് മാമാനെ അങ്ങോട്ടെയ്ക്ക് ട്രാൻസ്ഫറാക്കിയിട്ട് വാപ്പ ഇവിടെതന്നെ  തുടരാമെന്നാണ് വിചാരിക്കുന്നത്. പുതുതായി ചില ഓർഡർ വിദേശത്തുനിന്നും ലഭിച്ചിട്ടുമുണ്ട്... അതുകൊണ്ട് ഒരു ദിവസംപോലും ജോലി നിർത്തിവയ്ക്കാനുമാവില്ല..“

“ടാ... ചെക്കാ... ചിലപ്പോ ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ പഠിക്കാൻ തീരുമാനിക്കും.. വാപ്പ എന്നോട് ഒന്നു സൂചിപ്പിച്ചു.. കാരണം അവിടെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ എളുപ്പമാ..“

“നിനക്ക് നിന്റെ വാപ്പയുള്ളതുകൊണ്ട് പേടിക്കേണ്ട.. എനിക്കങ്ങനെയല്ലല്ലോ..“

“പക്ഷേ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലെന്നു പറഞ്ഞു... വാപ്പ എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനെതിരായൊന്നും ചെയ്യില്ല.“

അവനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവർ കോളേജിനടുത്തെത്തിയിരുന്നു. ഡ്രൈവറോട് തിരികെ വരേണ്ടസമയം പറഞ്ഞ് വണ്ടി പറഞ്ഞയച്ചു... അവർ രണ്ടാളും അകത്തേയ്ക്ക് കയറി..അവൾ ഓഫീസിൽ പോയി ലീവ് ലെറ്റർ കൊടുത്തു... ഓഫീസിനുള്ളിൽ നിന്നും അവളെ  പ്രിൻസിപ്പൾ വിളിച്ചു. 

“ആയിഷാ... വാപ്പ വന്നോ...“

“ഇല്ല സാർ.. വാപ്പായ്ക്ക് ഉടനൊന്നും തിരിച്ചെത്താനുള്ള സാഹചര്യമല്ലവിടെ..“

“ശരിയാ എന്നോട് വിളിച്ചു. പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊന്നു വരാമെന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാൻ തന്നെയാണ് അവിടെ നിനക്കായി ഒരു പ്രൊഫസറെ അറേഞ്ച് ചെയ്ത് തന്നത്.. എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു.“

“നന്നായി പഠിപ്പിച്ചു...“

“ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതാ... അദ്ദേഹം അവിടെ സ്വന്തമായി കോളേജുള്ള ആളാ... ഞാൻ ആവശ്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുത്തൊന്നം പറഞ്ഞില്ല...“

അവൾ നന്ദിപൂർവ്വം അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..

“ശരി... ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കു പൊയ്ക്കോ.. പിന്നെ എക്സാം സെന്റർ കോഴിക്കോടാണ്.. അതിനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പോടുംകൂടിവേണം പോകാൻ... അടുത്ത ആഴ്ച ഒരു മോഡൽ എക്സാമുണ്ട്... അതുകൂടി കഴിയമ്പോൾ ഞങ്ങളാൽ കഴിയുന്നതൊക്കെ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞെന്നു വരും.. ഇനിയെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ചുമതലകളാണ്.“

“ശരി സർ...“

അവൾ പുറത്തിറങ്ങി ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കു പോയി... അവിടെ സുഹൃത്തുക്കളെല്ലാം കുശലാന്വേഷണങ്ങളുമായി അവളുടെ അടുത്തെത്തി.. അല്പ സമയത്തിനകം ക്ലാസ്ലെടുക്കാനായി സാറെത്തി...

എല്ലാവരുംപഠനത്തിൽ മുഴുകി... പൊതുവേ എല്ലാവർക്കും കുറച്ചു ടെൻഷനൊക്കെയുണ്ട്.. ജീവത്തിൽ ഇതൊരു പ്രധാന കടമ്പയാണല്ലോ... ആ ഒരു ടെൻഷനായിരിക്കും.. പഴയതുപോലെ ആർക്കും തമാശപറയാൻ പോലും സമയമില്ല.. പഠനം പഠനം. പക്ഷേ ഫസൽ ശരിയ്ക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവന് അങ്ങനൊരു ടെൻഷനേയില്ല... അറിയാവുന്നതൊക്കെ എഴുതും അതിനപ്പുറമൊന്നും അവന്റെ കയ്യിലല്ലെന്നാണ് വിചാരം.

ഉച്ചയ്ക്ക് അവർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. മൂന്നു മണിയോടു കൂടി ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു.. അവർ രണ്ടാളും പുറത്തിറങ്ങി.. അവിടെ ഡ്രൈവർ വന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ കാറിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നടുത്തു... യാദൃശ്ചികമായി റോഡിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.. അവൾ തന്നെ കൈയ്യാട്ടി വിളിക്കുന്നു. തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെ സെക്രട്ടറി.. അവൻ കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. പെട്ടെന്നുതന്നെ വണ്ടിയിൽ കയറി. കയറിയ ഉടനേതന്നെ വാഹനം മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഭാഗ്യം ഐഷു ഇതൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല... അവളെന്തിനാ ഇന്നിപ്പോൾ ഇവിടെത്തിയത്.. ഇനി എന്തെലും പറയാനായിരിക്കുമോ.. നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഐഷു അറിയാതെ അവിടൊന്നു പോകണം... മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.

“ഐഷു... വണ്ടിക്കകത്ത് വാനയിലായിരുന്നു. ചില സംശയങ്ങൾ ഫസലിനോടും ചോദിച്ചു.“

“ഫസലേ ഞാൻ നിന്നോട് സംശയം ചോദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഞാൻ ഈ ബുക്ക് മുഴുവൻ വായിച്ചു കണ്ടെത്തുന്നതായിരിക്കു.“

“അവന് ചിരിവന്നു“

“ചിരിക്കേണ്ട.. എൻഡ്രൻസ് കിട്ടിയില്ലേ നാണക്കേടാ ഫസലേ..“

“അതിന് എനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ... ഞാൻ നന്നായല്ലേ പഠിക്കുന്നത് .“

“ചെക്കാ...എന്നെ കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിപ്പിക്കേണ്ട.. ഞാൻ കണ്ടു നിന്റെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ടെസ്റ്റ്പേപ്പറിന്റെ മാർക്ക്. അവിടെ ഏറ്റവും കുറവ് നിക്കാ..“

“അത് ഞാൻ നന്നായി പഠിച്ചില്ലായിരുന്നു.“

“ങ്ഹാ. ... ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല.. എല്ലാം നീ തിരുമാനിച്ചാൽ മതി..“

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..

അവനിറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലത്തെത്തി.. വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ... അല്പ നേരത്തിനകം തന്നെ അവന്റെ ബസ്സെത്തി. അവൻ അതിൽ കയറി നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക്.

ബസ്റ്റാന്റിലിറങ്ങി നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു. അവിടെത്തിയപ്പോൾ വീടിനു മുന്നിൽ ഒരു കാറ്‍ കിടക്കുന്നതു കണ്ടു.. പരിചയമില്ലാത്ത കാർ. ആരായിരിക്കും. അവൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി... അവൻ ദൂരെനിന്നേ കണ്ടു.. സ്റ്റീഫൻ  അങ്കിളും ആന്റിയുമാണ്... അവർ കുറച്ചു നാളുകളായി ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ വന്നിട്ട്... 

“ഫസലേ നിന്നെക്കണ്ടിട്ട് പോകാനായിരിക്കുകയായിരുന്നു. നീയങ്ങു വളർന്നുപോയല്ലോടാ...“

“അങ്കിൾ ആന്റി സുഖമാണോ...“

“സുഖം.. ചേച്ചി എങ്ങനുണ്ട്..“

“അവളും സുഖമായിരിക്കുന്നു.. നിന്നെ കഴിഞ്ഞാഴ്ച വിളിച്ചിരുന്നെന്നു പറഞ്ഞു..“

“ശരിയാ...“

കുറച്ചുനേരം അവർ കുശലം പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നിട്ട് യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.. പോകാൻ നേരം കുറച്ചു തേങ്ങയും പച്ചക്കറികളുമൊക്കെ ഹമീദ് പായ്ക്ക് ചെയ്ത് നൽകി... സന്തോഷത്തോടെ അവരതു സ്വീകരിച്ചു.

അവർ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു.

അവൻ റൂമിലെത്തി ഫ്രഷായി ചായകുടിക്കാനായെത്തി.. 

“ഉമ്മാ എന്താ ഉമ്മാ വിശേഷിച്ച്.“

“... അതേ നിന്നോടു കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറയാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ലിസിയുടെ കല്യാണമായി..“

“ആരാ ആ ചേച്ചി കണ്ടുവച്ച ആളാണോ..?“

“അതേ.. എന്തായാലും ഞാൻ ഇടപെട്ട് അവരെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ചു.. ചെക്കന് ഗവൺമെന്റ് ജേലിക്കുള്ള ടെസ്റ്റ് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. താമസിയാതെ അപ്പോയിന്റാവും.. ജോലികിട്ടിയാലും രണ്ടാൾക്കും വേണേങ്കി  ലീവെടുത്ത് ഗൾഫിൽ പോകാമല്ലോ? അതുകൊണ്ട് സ്റ്റീഫൻ അങ്കിൾ സമ്മതിച്ചു .“

“നന്നായി.. ആ ചേച്ചി വളരെ മനപ്രയാസത്തിലായിരുന്നു. എനിക്കറിയാം ആളിനെ.. നമ്മളാഹോസ്പിറ്റലിലുള്ളപ്പോൾ ഈ ചേച്ചീടെ കൂടെ ഒരാളിനെ കണ്ടായിരുന്നു. ഞാനൊരിക്കൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ ചേച്ചി അത് സമ്മതിച്ചു.. നല്ലൊരു സുന്ദരനാ ആള്.. വെറുതെ അല്ല  ചേച്ചിയെപ്പോലൊരു സുന്ദരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്..“

“എടാ... കള്ളാ...അപ്പോ നിനക്കെല്ലാമറിയാമായിരുന്നല്ലേ..“

“പിന്നല്ലാതെ... അത് എന്റെ ചേച്ചിയല്ലേ.. ചേച്ചിക്ക് അനുജനോടല്ലേ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത്..“

“ഈവർഷം അവസാനം നിശ്ചയം കഴിച്ചുവയ്ക്കാമെന്നാണ് പറയുന്നത്. കല്യാണം ഒരുവർഷം കഴിഞ്ഞുമതിയെന്നാണ് രണ്ടുകൂട്ടരുടേയും  അഭിപ്രായം.. അവൾ ജോയിൻ ചെയ്തിട്ട് ഒരുവർഷമല്ലേ ആയുള്ളൂ... കരിയർ ഡവലപ്ചെയ്യട്ടേ... എന്നിട്ടാകാമെന്നാണ് രണ്ടാളുടേയും അഭിപ്രായം..“

“അതാ നല്ലത്... രണ്ടാൾക്കും ബുദ്ധിയുണ്ട്.“

അവൻ ചായകുടിയും കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി... കുറച്ചു നേരം പഠനം.. അതിനായി അവൻ പുസ്തകമെടുത്ത് ടെറസിലേയ്ക്കിറങ്ങി.. അവിടെ ഒരു കസേര സ്ഥിരമായി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്... നല്ല നീലാകാശം... തണുത്ത കാറ്റ്.. അവൻ പ്രകൃതിഭംഗിയും നോക്കി  പഠനത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.....

നന്നായി പഠിച്ചിരുന്നകുട്ടിയായിരുന്നു ഫസൽ... പക്ഷേ അവന്റെ ജീവത്തിൽ പലരും പലരീതിയിൽ അവന്റെ വഴിതിരിച്ചുവിടുകയായിരുന്നു. ഒരു കുട്ടിയും പോകാൻ പാടില്ലാത്ത വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്ര... എത്രയോ കുട്ടികൾ ഇതുപോലെ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ട്.. ഫസലുമാർ ഇനിയുണ്ടാവാതിരിക്കാനാണ് ഫസലിന്റെ ഈ അനുഭവം ഇവിടെ കുറിക്കുന്നത്... സമൂഹത്തിൽ നന്മമരങ്ങളുടെ തോലിട്ട പലരും സുഖമായി വിലസുന്നു... അവരുടെയൊക്കെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ ഇതുപോലെയുള്ള പല ഫസലുമാരുടേയും തേങ്ങിക്കരച്ചിലുകൾ ഇപ്പോഴും ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി കേൾക്കുന്നുണ്ടാകും... ഇവിടെ എഴുതുന്നത് തെറ്റിലേയ്ക്ക് ആരും വഴുതി വീഴാതിരിക്കാനാണ്... എന്റെ വായനക്കാരിലധികവും വിവാഹിതരാണ് അവരുടെ മക്കളെയെങ്കിലും കൈയ്യെത്തും ദൂരത്ത് നോട്ടമെത്തും ദൂരത്ത് വിശ്വസ്തരെന്നു കരുതുന്നവരൊക്കെ അങ്ങനെയല്ലെന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയെന്നതും ഒരു ലക്ഷ്യമാണ്. ഇത് വെറുമൊരു കഥയല്ല... പച്ചയായ ജീവിതത്തിൽ ഉൾതിരിഞ്ഞ അനുഭവക്കുറിപ്പാണ്... അതാണ് പറഞ്ഞത്.. ഫസലുകൾ ഉണ്ടാവുന്നതല്ല.. നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്... അതിൽ പല ഫസലുമാരും ഇന്നീ ഭൂമുഖത്തുനിന്നും തുടച്ചുനീക്കിയിട്ടുണ്ടാവാം.. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഫസൽ ജീവിക്കുന്നു... പലർക്കുംവേണ്ടി... 

കാത്തിരിക്കുന്നു നമ്മളും കൊറോണയെന്ന ആളെക്കൊല്ലി വൈറസിന്റെ വാക്സിനുവേണ്ടി.. കേൾക്കുന്ന വാർത്തകൾ ആശ്വാസമുളവാക്കുന്നതാണ്. ഒരു നല്ല നാളേയ്ക്കായി ഒരുമിക്കാം.. രാഷ്ട്രീയവും മതവും വർഗ്ഗവും മറന്നുകൊണ്ട്.. ലോകരാജ്യങ്ങളിൽ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ രാഷ്ട്രീയം കടന്നുവന്നിട്ടുണ്ടോ. അവിടെയെല്ലാം കൊറോണ അതിന്റെ സംഹാരതാണ്ഡവം ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കൊറോണ ഒരു രോഗമാണ്... അതിന് രാഷ്ട്രീയമില്ല മതമില്ല പ്രായമില്ല... ഒന്നുമാത്രം മരണത്തിന്റെ തലോടൽ... ആ തലോടൽ ആരിൽനിന്നും എപ്പോഴും ആർക്കുമുണ്ടാവാം... 

ജീവന്റെ വിലയുള്ള ജാഗ്രത... അതാവാം മുദ്രാവാക്യം...




സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ  26 07 2020


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 02 08 2020

19.7.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 83


പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ഉറുമ്പു കടിക്കുന്ന വേദന തന്റ ജനനേന്ത്രീയത്തിൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്... പിന്നെ കുറേ ദീവസത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാൻ വയ്യാത്ത രീതിയലുള്ള വേദനയായിരുന്നു. അർദ്ധനഗ്നനായി ഇരുട്ടുമുറിയിൽ...

മൗലവിയും ഫസലും  ആ വീട്ടിലെത്തി. അകലെനിന്നുതന്നെ മാപ്പിളപ്പാട്ട് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവിടെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളായ കുട്ടികളും രക്ഷകർത്താക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. തികച്ചും ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശം.. കാർ എത്തിയ ഉടനെതന്നെ അവിടെ കൂടിനിന്നഎല്ലാവരും കാറിനടുത്തേയ്ക്കു വന്നു... അവർ മൗലവിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു വലതു കൈ പിടിച്ചു മുത്തം വെച്ചു ... എല്ലാവരും സ്തുതിപറഞ്ഞു... മൗലവി ഫസലിന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു അവരോടൊപ്പം അകത്തേയ്ക്ക്. എല്ലാവരും തന്നെയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നെന്നവന് മനസ്സിലായി. മൗലവിക്കൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ധൈര്യംപോലെ... മുറ്റത്ത് പന്തലിട്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾ വീടിനകത്തെ ജനാലയിലൂടെയും വാതിലിന്റെ മറവിൽനിന്നും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഫസലിനേയും മൗലവിയെയും മാറിമാറി നോക്കുന്നു. ചിലർ കുശലം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അത് മൗലവിയുടെ മകനായിരിക്കാം. കാരണം രണ്ടാളും നല്ല വെളുത്ത കളറായിരുന്നു. മൗലവിയ്ക്ക് നല്ല കട്ടിയുള്ള താടിയും മീശയുമുണ്ട്. ഭംഗിയായി അത് ചീകിയൊതുക്കിയിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ തലയിലെ പ്രതേക തരം തൊപ്പി ധരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. 

മൗലവിയ്ക്കും ഫസലിനും സർബത്തുമായി മുതിർന്ന ഒരാളെത്തി.. അയാളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ചെക്കന്റെ ബാപ്പ സർബത്ത് ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങി മൗലവിയ്ക്കും ഫസലിനും കൊടുത്തു. രണ്ടാളും ഔപചാരികമായി എല്ലാവരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി.. 

”ചോദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്.. ഇത് ... ഇ.. ത്. മകനാണോ...”

ഫസലൊന്നു ഞെട്ടി... മൗലവി ഫസലിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി..  തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

”അതേ.. എന്റെ മകൻതന്നെ...” ഫസൽ ഒന്നും പറയാതെ അദ്ദേഹത്തെത്തന്നെ നോക്കി.. അയാൾ ഫസലിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..

വളരെ നല്ല സ്വീകരണമാണ് അവർക്ക് രണ്ടാൾക്കും അവിടെ ലഭിച്ചത്. ഫസലിനോട് കുശലം പറയാനും അവിടെ ആളുകളെത്തിയിരുന്നു. സുന്ദരിമാരായ കുട്ടികൾ അവനെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് തഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴുമുള്ള ആ മന്ദസ്മിതം..

അകത്തുനിന്നും പരികർമ്മിയായഒരാൾ അടുത്തെത്തി.. 

”അസ്സലാമു അലൈക്കും.... സമയമായെന്നുതോന്നുന്നു...”

വ.. അലൈക്കുംസ്സലാം...” നമുക്ക് തുടങ്ങാം...

മൗലവിയും ഫസലും തൊട്ടടുത്തുള്ള വെള്ളം പിടിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ബക്കറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. കാലും മുഖവും കഴുകി വൃത്തിയാക്കി... 

”ഫസലേ..... നിനക്ക് ഞാൻ മുൻപ് പറഞ്ഞു തന്ന പ്രാർത്ഥനകൾ ഒക്കെ അറിയാലോ അല്ലെ...”

”അറിയാം.. ഞാൻ പറയുമ്പോൾ ചൊല്ലിയേക്കണം...” അവൻ തലയാട്ടി.

അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ സ്റ്റേജിൽ രണ്ടാളും ഇരുന്നു... അടുത്ത് മൈക്ക് വച്ചിട്ടുണ്ട്. മൗലവി കൈ ആഗ്യം കാണിച്ചു... അപ്പോൾ അവിടെ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന പാട്ടു നിർത്തുന്നതിനായി മൈക്ക് ഓപ്പറേറ്റർക്ക് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു... 

”ആറ്റക്കനിമോനേ.. ഇതാ നിന്നിപ്പോൾ ഏറ്റം സുഖമെന്റെ മനസ്സിനിപ്പോൾ.. തക്ബീർ മുഴക്കിക്കൊണ്ടറുക്കുവാപ്പാ... നേരം കളയാതെ അറുക്കുവാപ്പാ... അള്ളാഹു... അക്ബറള്ളാഹു.. അക്ബർ... അള്ളാഹു അക്ബറള്ളാഹു അക്ബർ... ആ പാട്ട് പൂർത്തിയായുടൻ നിർത്തി... മൈക്ക് ഓണാക്കി.

” ബിസ്മില്ലാഹി റഹ്മാനി റഹീം .. അൽഹംദുലില്ലാഹ് വാസ്സലാത്തു...വാസ്സലാമു... രണ്ട്  ലൈൻ പ്രാർത്ഥന തുടർന്ന ശേഷം ഫസലിനെയൊന്നു നോക്കി... അവർ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഈണത്തിൽ അതിന്റെ ബാക്കി പ്രാർത്ഥനകൾ ചൊല്ലി .

അവിടെ എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി... ഇതുവരെ ആരും കേട്ടു പരിചയിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥന ആലാപനരീതി... മൗലവിപോലും അതിശയിച്ചുപോയി... അക്ഷരസ്പുടമായി അറബിയിൽ ചൊല്ലുന്നു... കൂട്ടപ്രാർത്ഥനാനേരത്ത് മൗലവിയും കൂടെ ഏറ്റുചൊല്ലി... അവിടിരുന്നവരുടെ മനം നിമിഷംകൊണ്ട് ഫസൽ കീഴടക്കിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ...

”അല്ലാഹു അക്ബർ... തക്ബീർ മുഴങ്ങി.... അകത്ത് ബാർബർ കുട്ടിയുടെ സുന്നത്ത് കർമ്മം നിർവ്വഹിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... അദ്ദേഹം തന്റെ ചെറിയ ബാഗുമായി പുറത്തേയ്ക്കു വന്നു.. മൗലവിയെ ഒന്നുനോക്കി മൗലവി തന്റെ വലത് കൈ നീട്ടി ബാർബർ വിനയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ മുത്തി... മറ്റുള്ളവർക്കൊപ്പം അദ്ദേഹവുംപ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകി... അല്പനേരത്തിനകം പ്രാർത്ഥന അവസാനിച്ചു..

പിന്നീട് അവർക്കുള്ള ഭക്ഷണ സമയമായിരുന്നു. മൗലവിയ്ക്കും ഫസലിനും ഭക്ഷണം പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ ഇരിപ്പിടത്തിലായിരുന്നു നൽകിയത്... നല്ല മട്ടൻ കറിയും റൊട്ടിയും.. കൂടെ ചിക്കൻ ഫ്രൈ... ഫസലിന് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... മധുരത്തിനായി നല്ല കോഴിക്കോടൻ കറുത്ത ഹൽവയും... രണ്ടാളും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അല്പനേരം അവിടെ നിന്നു. ഇടയ്ക്ക് പലരും വന്നു മൗലവിയോട് കുശലാന്വേഷണം നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫസലിനോടും പലരും വന്ന് പലതും ചോദിച്ചു.. അവൻ വിനയപൂർവ്വം എല്ലാറ്റിനും മറുപടി പറഞ്ഞു... ഇടയ്ക്ക് ഒരു മുതിർന്ന ആൾ അടുത്തെത്തി ഫസലിന്റെ കൈമുത്തി... 

”ആരാ പ്രാർത്ഥനകൾ  ചൊല്ലാൻ പഠിപ്പിച്ചത്..”

”അത്..” അല്പനേരം ഒന്നാലോചിച്ചു...

”എന്റെ ഉപ്പയാ...”

ശരിയാണ്. ഉപ്പതന്നെയാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ചത്... കുറച്ചുകാലം അവർ യത്തിംഖാനിലായിരുന്നല്ലോ താമസം ആ സമയത്ത് ഹമീദ് ആണ് ബാലപാഠങ്ങളോക്കെ പഠിപ്പിച്ചത്... സഫിയ നന്നായി പാടുമായിരുന്നു. അവളും ഈണത്തിലാക്കി തെറ്റുകൾ തിരുത്തി പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമായിരുന്നു. പാട്ടുപാടുന്ന ആ വാസനയും ഖുറാനിലെ ആരോഹണ അവരോഹണങ്ങളും നന്നായി ചൊല്ലാൻ അവനെ പ്രാപ്തനാക്കിയിരുന്നു.

ഫസലിന് വളരെ അഭിമാനം തോന്നി.. എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം... മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ഈ മനുഷ്യനെ കാണണമെന്ന്.. ഇത്രയും ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല... എല്ലാ മതഗ്രന്ഥങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിയ മനുഷ്യൻ.. ഭഗവത് ഗീതയേയും ബൈബിളിനേയും ഖുറാനേയും കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കും... വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഇന്ദ്രജാലം സൃഷ്ടിക്കും...എല്ലാമതസ്ഥരുടെയും ഇടയിൽ വളരെ പേരുള്ള മനുഷ്യൻ... എല്ലാ മതങ്ങളേയും ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.. ഇസ്ലാമിലെ മനുഷ്യത്വത്തെ, നന്മയെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.....

മൗലവി അവന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിമുറുക്കി... 

”പോകാം..”

”ശരി...”

അവർ രണ്ടാളും യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.. പലരും അവരെ കാർ കിടന്നിടത്തുവരെ അനുഗമിച്ചു... മൗലവി ആദ്യം ഫസലിനെ കാറിൽ കയറ്റി.. മറ്റുള്ളവരെ നോക്കി കൈകാണിച്ചു... എല്ലാവരും നന്ദിയോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും അവരെ യാത്രയാക്കി.


”ഫസലേ ഞാൻ നീ വിചാരിച്ചതിനേക്കാൾ എത്രയോ അപ്പുറമാണ്.. നീ വേദനിക്കുന്നവന്റെ വേദനമാറ്റാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. ഖുറാന്റെ ആശയം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് നീ നന്നായി ചൊല്ലി... വേദനിക്കുന്നവന്റെ വേദനമാറ്റാൻ ഒരു ഡോക്ടർ ആകണമെന്നില്ല എന്നെപ്പോലെ ഒരു എളിയ പ്രവർത്തകനായാലും മതി... എത്രയോ ആൾക്കാരുടെ പ്രയാസങ്ങൾ മാറാനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. എത്രയോ ജനങ്ങളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാനുള്ള ഉപദേശം നൽകുന്നുു. എത്രയോ മത പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ പ്രസംഗിക്കുന്നു.. ബോധവൽക്കരിക്കുന്നു... ഒരു ഡോക്ടറെന്നു പറയുമ്പോൾ രോഗി.. അയാളെത്തേടി വരികയാണ്.. ഇവിടെ നമ്മളെ തേടിയാണ് വിശ്വാസികളെത്തുന്നത്.. അവർക്ക് സമാധാനം, സന്തോഷം, ഇതാണ് ആവശ്യം... മരുന്നിന്റെ കുറുപ്പടികൾ വേണ്ട.. കഴിച്ചാൽ അലർജിയുണ്ടാകുന്നതൊന്നുമില്ല... പടച്ചോൻ എഴുതിവച്ചത് വ്യാഖാനിച്ചു അവരെ ഉപദേശിച്ച് നല്ലവഴിയിൽ കൊണ്ടുവരിക.. ആർക്കും ഡോക്ടറാകാം എഞ്ചിനീയറാകാം.. ഐ.എ.എസുകാരനാവാം.. പക്ഷേ പ്രവാചക വചനങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനാകാൻ നിയോഗമുണ്ടായിരിക്കണം... എന്റെ മനസ്സു പറയുന്നു നിനക്കതിനുള്ള നിയോഗമുണ്ടെന്ന്... എന്തായാലും നിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ ഞാൻ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല.. നീ എൻഡ്രൻസ് എഴുതുക... പക്ഷേ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്... നീ ഡോക്ടറായാലും ഈ വഴിതന്നെയാകും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയെന്ന്...”

അവൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് തന്നെ നോക്കി... ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു ദിവ്യത്വമുള്ളതുപോലെ തോന്നി.. ശരിയായിരിക്കാം.. ഒരുപക്ഷേ തനിക്കും അതായിരിക്കും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. പക്ഷേ... പല അനുഭവങ്ങളുമുള്ള എനിക്ക്.. അതിനുള്ള യോഗ്യതയുണ്ടോ...

”... ഫസലേ... നിന്റെ ഈ ചെറുപ്രായത്തിൽ നീ പല പ്രശ്നങ്ങളും നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവാം... ശരീരത്തിന്റെ അശുദ്ധിയിലല്ല കാര്യം.. മനസിന്റെ ശുദ്ധിക്കാണ്. നീ നല്ലൊരു മനസ്സിനുടമയാണ്.. സഹിക്കാനുള്ള കഴിവ്.. സഹാനുഭൂതി.. കാരുണ്യം ഇതെല്ലാമുണ്ട്...”

അവൻ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു... ഡ്രൈവറും ഇടയ്ക്ക് ഫസലിന്റെ പ്രാർത്ഥനയെ ക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഫസലിനെ മൗലവി തന്നോടു ചേർത്തിരുത്തി... അവന്റെ കവിളുകളിൽ തലോടി.. അനുസരണയുള്ള ആട്ടിൻ കുട്ടിയെപ്പോലെ അവൻ അദ്ദേഹത്തോട് ഒട്ടിച്ചേർന്നിരുന്നു. ഫസലേ ഇന്നിനി വേറേ പരിപാടിയൊന്നുമില്ലല്ലോ.. നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയിട്ടു പോകാം... ഇവിടുന്നു 14 കിലോമീറ്റർ ദൂരമേയുള്ളു.. തിരിച്ച് ഞാൻ നിന്നെ വീട്ടിൽകൊണ്ട് വിടാം...

”അതു കുഴപ്പമില്ല.. അങ്ങയോടൊപ്പമല്ലേ വരുന്നത്... അതിനാൽ വീട്ടിൽ പ്രശ്നമില്ല..”

വണ്ടി വേഗം കൂട്ടി... പ്രധാന റോഡ് കഴിഞ്ഞ് ടാർ ചെയ്യാത്ത റോഡിൽ പ്രവേശിച്ചു. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡായിരുന്നു അത്... അതിലൂടെ വേഗം കുറച്ച് അല്പനേരം ഓടി.. അവസാനം വലിയ മതിൽ കെട്ടിനകത്തെ കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീടിനു മുൻപിൽ  കാർ നിന്നു...

”അക്ബറേ.. നീ പോയി ഡീസൽ അടിച്ചിട്ടു പോരേ... ഞാനപ്പോഴേയ്ക്കും വീട്ടിൽ കയറി ഒന്നു ഫ്രഷായിട്ടു വരാം.”

”ഇതാണോ വീട്..”

”അതേ.. ഇതെന്റെ ആദ്യഭാര്യയുടെ വീടാണ്.. ഇതിനു തൊട്ടു പിറകിൽ അടുത്ത ഭാര്യയുടെ വീടുണ്ട് .. അത് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എനിക്ക് രണ്ടു ഭാര്യമാരാ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൗലവി പറഞ്ഞു ... രണ്ടു പേരും  സന്തോഷമായി കഴിയുന്നു... ഇവിടെ എന്റെ ആദ്യഭാര്യയും മക്കളുമാണ്.. അവരിവിടില്ല മൂത്തമകൾക്ക് ഡ്രസ്സെടുക്കാൻ പോയിരിക്കുകയാണ്... രാത്രിയാകും... നമുക്ക് ഒന്നു ഫ്രഷായിട്ടു പോകാം...”

അവർ രണ്ടാളും വീടിനുള്ളിൽ കടന്നു.. അതി വിശാലമായ ഹാൾ.. വിലകൂടിയ വസ്തുക്കൾകൊണ്ടലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. നല്ല അടുക്കും ചിട്ടയുമുണ്ട്... അദ്ദേഹം അവനെ വീട്ടിനുള്ളിലെ ബഡ്റൂമിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി... 

”ഫസലേ അതാ ബാത്ത്റൂം.. ഒന്നു ഫ്രഷായിക്കോ...”

അവൻ അകത്തുകയറി... മുഖമൊക്കെ ഒന്നു കഴുകി.. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്നിരിക്കുന്നപോലെ തോന്നി. ചുണ്ടുകൾക്കും നല്ല ചുവപ്പ്... മുഖത്തിന് വല്ലാത്ത തിളക്കം.. ഓ.. ഒരുപക്ഷേ സന്തോഷം കൊണ്ടായിരിക്കും...

അവൻ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു... ചുറ്റും നോക്കി അദ്ദേഹത്തെ കാണാനില്ല.. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ചെറിയ തോർത്തുമുടുത്ത് മുറിയിലേയ്ക്ക് കയറിവന്നത്... വെളുത്ത് തുടുത്ത ശരീരത്തിൽ കറുത്ത രോമാവൃതമായ മാറിടമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.. കൈകളിലെ മസിലുകൾ കണ്ടാലറിയാം നന്നായി വ്യായാമം ചെയ്യുന്ന ആളാണെന്ന്.. ഫസലിന് കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഏകദേശം പിടികിട്ടിയിരുന്നു... അവനെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊന്നുമൊരു പുതുമയല്ലല്ലോ.. മൗലവി ഒരുപക്ഷേ കരുതുന്നത് താനിതൊക്കെ ആദ്യമായിരിക്കുമെന്നാണ്... വേണ്ട ഒന്നും പറയേണ്ട.. അത് തന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള വളർച്ചയെ ബാധിച്ചേക്കാം...

അവന്റെ അടുത്തെത്തി.. ഇടത്തുഭാഗത്തേയ്ക്ക് ഞൊറിഞ്ഞുടുത്ത മുണ്ടിന്റെ അറ്റത്തു പിടിച്ചു..

”... ഫസലേ... എനിക്ക് നിന്നെ വല്ലാതങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... എന്റെ പിൻഗാമിയായി നീ മതി... എന്റെ മനസ്സ് ഒരു സമുദ്രംപോലെയാണ്... എന്റെ മനസ്സാകുന്ന സമുദ്രത്തിലേയ്ക്ക് നീ ഊളിയിട്ടിറങ്ങാൻ വസ്ത്രങ്ങളെന്തിന്.. നിനക്ക് മുങ്ങിക്കുളിക്കേണ്ടേ...”

അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളോരോന്നായി ഉരിഞ്ഞുമാറ്റി.. അവനതിലൊരു എതിർപ്പും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.. അവസാനം ജഡ്ഡിമാത്രം അവശേഷിച്ചു..

”ഇതെന്താ ഫസലേ.. ആരാ ഈ കിടന്നു വീർപ്പുമുട്ടുന്നത്...” സാവധാനം അയാൾ കൈയ്യിട്ട് അവനെ പുറത്തേയ്ക്കെടുത്തു.. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവൻ പൂർണ്ണമായും എഴുന്നേറ്റു നിന്നിരുന്നു ... അയാൾ അവനെ ആർത്തിയോടെ ചുംബിച്ചു.. ചുണ്ടിലും മാറിടത്തിലും കൈയ്യിലുമെല്ലാം... നിനക്കെന്തിനാടാ പടച്ചോൻ ഇത്രയും നല്ല സൗന്ദര്യം തന്നത്... സ്ത്രീകൾപോലും തോറ്റുപോകുമല്ലോ..... അവന് ഒരെതിർപ്പുമില്ലായിരുന്നു.... പലപ്പോഴും പലരും തന്നെ ബലമായാണ് ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിൽ ഇദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിൽ അനുസരണയുള്ളൊരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെപ്പോലെയായിരുന്നു... അപ്പോഴേക്ക് അവർ രണ്ടാളും പൂർണ്ണ നഗ്നരായിരുന്നു . അയാൾ അവനേയും കൊണ്ട് കിടക്കയിലേയ്ക്ക്... പിന്നെ... അവിടെ ഉയർന്നത് ശീൽക്കാരശബ്ദമായിരുന്നു... അവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവനിലെ വികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ അയാളും ഉദ്ദീപിച്ചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ ഗുരു ശിഷ്യബന്ധമായിരുന്നില്ല അരങ്ങേറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്... 

ഗുസ്തിപിടിച്ച് തളർന്നപോലെ രണ്ടാളും രണ്ടുവശത്തേയ്ക്ക് ചരിഞ്ഞു. രണ്ടുപേരും നന്നായി വിയർത്തിരുന്നു... അയാളുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം കാണാമായിരുന്നു... 

”ഫസലേ... നീ എന്നെ തോൽപ്പിച്ചുകളഞ്ഞല്ലോടാ... ആർക്കുമില്ലാത്ത എന്തോ ഒന്ന് നിനക്കുണ്ട്... അവന്റെ മിനുസ്സമായ മാറിടത്തിൽ അയാൾ തലോടി... ആ കൈകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലെത്തി... അവനെ ഒരാവേശത്തോടെ വീണ്ടും പുണർന്നു... 

”നിന്നെ കുറച്ചുകൂടി നേരത്തേ കാണേണ്ടതായിരുന്നു... എന്തായാലും എന്റെ പിൻഗാമി നീതന്നെ.. ഞാനുറപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞു... പിന്നെ അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച ഞാൻ വരും... നമുക്ക് ഒരു വീടുപാലുകാച്ചുണ്ട്. അവിടെയൊന്നു പോകണം...”

”അന്നെനിക്ക് ക്ലാസ്സുണ്ട്...”

”കുഴപ്പമില്ല.. ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞുപോകാം... വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി...”

”പിന്നെ ഇതൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുതേ... ”

”ഇല്ലന്നേ...”

അവൻ ഉറപ്പുകൊടുത്തു.. 

”.. വാ എഴുന്നേൽക്ക്... ഡ്രൈവർ ഇപ്പോഴിങ്ങെത്തും.. നമുക്ക് റഡിയാവാം.. അവർ ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത്... ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ ഹാളിലെത്തി.. അയാൾ  ഫ്രിഡ്ജിലിരുന്ന ഐസ്ക്രീം അവനു നൽകി.. അവർ രണ്ടാളും അതും കഴിച്ച് തീർന്നപ്പോൾതന്നെ ഡ്രൈവറെത്തി.. 

രണ്ടാളേയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ആ വാഹനം റോഡിലൂടെ വേഗതിയിൽ പാഞ്ഞു. ആറു മണിക്കുമുമ്പ് ഫസലിനെ വീട്ടിലാക്കണം... ഇല്ലെങ്കിൽ ഹമീദിക്ക വിഷമിക്കും...

”ഫസലേ... നീ ഖുറാൻ നന്നായി പഠിക്കണം.. എല്ലാ അധ്യയങ്ങളും ഹൃദിസ്ഥമാക്കണം... നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും പലതും ചെയ്യാനാവും... സമൂഹത്തിന് നമ്മളെ ആവശ്യമാണ്..”

അവൻ തലകുലുക്കി.. 

എല്ലാ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചും വാചാലമായി സംസാരിക്കുന്ന മൗലവി ഇന്ന് തനിക്ക് ആരൊക്കെയോ ആണെന്ന തോന്നൽ. അല്പം മുമ്പുകണ്ട ആ മനുഷ്യന്റെ കരുതൽ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ തന്നെ അവൻ ഓർത്തു.. എല്ലാം നല്ലൊരു ഭാവിക്കുവേണ്ടിയാണ്... മനസ്സിന്റെ സന്തോഷമാണ് ശരീരം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.. മനസ്സ് തളർന്നാൽ പിന്നെ ശരീരത്തിന് ശക്തിയില്ലാതാവും. അതിനാൽ ഇതിലൊന്നും ഒരു തെറ്റും കാണേണ്ടതില്ല.. ഒന്നും ബലമായി ചെയ്യുന്നതല്ല.. രണ്ടുപേരും ഒരേ മനസ്സോടെ സമ്മതത്തോടെ എന്തുമാവാം... ഇതിലൂടെ നമ്മൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുകയാണ്... എന്തിനെ മനസ്സിനെ.. ശരീരത്തെ... വസ്ത്രങ്ങൾ പുതച്ച ശരീരത്തിൽ സ്പർശിച്ചാൽ ഉണ്ടാവുന്ന പരസ്പരവിശ്വാസത്തേക്കാൾ എത്രയോ മഹത്തരമാണ് വസ്ത്രങ്ങൾ ഇല്ലാതെ പരസ്പരം മനസ്സലാക്കുന്നത്. അത് ആഴത്തിലുള്ള ധാരണയുണ്ടാക്കും... 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പിരിച്വൽ ലൈഫിലെ വിശ്വാസവും സ്വകാര്യ വിശ്വാസവും രണ്ടും രണ്ടുരീതിയിലാണെന്ന് അവനു തോന്നി... പൊതുവേ താൻ പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവരെല്ലാം അങ്ങനെയാണെങ്കിലും ഇദ്ദേഹം തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു... സംഭാഷണത്തിലൂടെ ആരേയും തന്നിലേയ്ക്ക് ആകർക്കിക്കാൻ കഴിവുള്ള മനുഷ്യൻ തന്നെയാണ് അയാൾ..

”എന്താ ആലോചിക്കുന്നേ..”

”ഇല്ല ഒന്നുമില്ല... ഞാൻ വെള്ളിയാഴ്ച ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് അവിടെനിൽക്കാം..”

”നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചോ..”

”പിന്നല്ലാതെ... അങ്ങയുടെ പിൻഗാമിയെന്നുപറഞ്ഞാൽ എനിക്കുള്ള ഒരു അംഗീകാരമാണ്..”

അയാൾ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു... വളവ് തിരിഞ്ഞ് ഫസലിന്റെ വീടിനു മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി.. രണ്ടാളും ഇറങ്ങി.. ഉമ്മറത്ത് ഹമീദ് ഉണ്ടായിരുന്നു. മൗലവി കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഹമീദിക്കയോട് പറഞ്ഞു.. അവിടെ നന്നായി പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലിയ കാര്യങ്ങളും ആളുകളൊക്കെ അഭിനന്ദിച്ചകാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു.. ഫസലിന് നല്ലഭാവിയുണ്ടെന്നും അവനെ സമൂഹത്തിനു  ഉപകാരപ്രദാമായ ഒരു വ്യക്തിയാക്കിയെടുക്കണമെന്നും പഠനത്തൊടൊപ്പം മതപരമായ കാര്യങ്ങളിലും അവന് പ്രാപ്തിയുണ്ടാക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഫസലിന്റെ ഉയർച്ചയിൽ ആ വൃദ്ധമനുഷ്യന് അഭിമാനം തോന്നി.. സഫിയ ചായയുമായി വന്നു.. എല്ലാവരും വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു... യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻനേരം ഹമീദ്ക്കയോട് പറഞ്ഞു.. ഇക്ക ഒരു പരിപാടി ഈ വരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ചയുണ്ട്. ഞാൻ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇവനെ കൂട്ടിക്കോട്ടെ...”

അതിനെന്താ.. അങ്ങേയ്ക്ക് എപ്പോവേണേലും കൂടെ കൊണ്ട് പോകാം... ഫസലിനും സന്തോഷമായി... 

ഹമീദിനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്  യാത്രചോദിച്ച് മൗലവി  പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.. ഫസൽ ഗേറ്റുവരെ പോയി യാത്രയാക്കി... 

തിരികെയെത്തിയപ്പോൾ ഫസലിന്റെ വീരഇതിഹാസങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഹമീദും കുടുംബവും... അവൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെ അവർക്കൊപ്പം കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു നിന്നു... നാളെ പഠിക്കാൻ പോകണം.. ഐഷു നാളെയെത്തുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. വാപ്പ സ്ഥലത്തില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ ഡ്രൈവറേയും കൂട്ടിയായിരിക്കുമെന്നു വിളിച്ചു പറ‍ഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്തായാലും കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവളൊടൊന്നു നേരേ സംസാരിച്ചിട്ട്.. 

അവൻ പഠനത്തിൽ മുഴുകി.. കഴിഞ്ഞ മണിക്കൂറുകളിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളൊന്നും അവനെ അലട്ടിയതേയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാത്രിയിൽ കുറച്ചു വൈകിയാണ് അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. അടുത്ത ദിവസം ടെസ്റ്റ്പേപ്പറുണ്ട്. ജയിക്കാനുള്ള മാർക്കില്ലെങ്കിൽ ഐഷു വഴക്കുപറയും അതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു പഠിച്ചത്. ബെഡ്ഡിൽ കിടന്നതും പെട്ടെന്നുതന്നെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.

ജീവന്റെ വിലയുള്ള ജാഗ്രത... അതാണ് നമുക്കിനി വേണ്ടത്... ആരിൽ നിന്നും രോഗം വരാം.. പ്രായമായവരേയും കുട്ടികളേയും പ്രത്യേകം കെയർ ചെയ്യുക... സംഹാരതാണ്ഡവമാടുന്ന കൊറോണയെ പിടിച്ചു കെട്ടാനുള്ള ശ്രമം വിജയിക്കുമെന്ന് കരുതാം.. ഒത്തൊരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ പൊതുശത്രുവിനെ തളയ്ക്കാം... കാത്തിരിക്കാം നല്ലൊരു പ്രഭാതത്തിനായി...
സോപ്പിട്ട്....ഗ്യാപ്പിട്ട്... മാസ്‌കിട്ട്... നമുക്ക് നമ്മളെയും നാടിനെയും സംരക്ഷിക്കാം 



സസ്നേഹം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 19 07 2020


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 26 07 2020

11.7.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 82



രാവിലെ വിഷ്ണുവും ഫസലുമാണ് റഷീദിനൊപ്പം പോകുന്നത്.. അൻവറിന് ഓഫീസിൽ പോകണം അതിനാൽ റഷീദ് തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത് ഇവര് രണ്ടുപേരും മതിയെന്ന്. മാത്രമല്ല ഫസൽ വലുതായല്ലോ...

രാവിലെ 3 മണിക്കുതന്നെ എല്ലാവരും ഉണർന്നു... പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. വിഷ്ണു അപ്പോഴേയ്ക്കും വീട്ടിലെത്തി. ഫസലും വിഷ്ണുവും റഷീദിന്റെ ബാഗെടുത്ത് വണ്ടിയിൽ വച്ചു. അൻവറും അവരോടൊപ്പം സിറ്റിവരെ കാണും.. അവിടുന്നു അതിരാവിലെയുള്ള ട്രെയിനിൽ പോകാനുള്ള തീരുമാനത്തിലുമായിരുന്നു. റഷീദിന് വിഷമമുണ്ട്.. തന്റെ കുഞ്ഞുമോളെ നേരേചൊവ്വേയൊന്നു താലോലിക്കാനുള്ള സമയംപോലും കിട്ടിയില്ല.. അവൾക്ക് അൽപാൽപം അറിവുവച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ വാപ്പയെന്നു വിളിക്കും. കാണുമ്പോൾ ഓടി കൈകളിലേയ്ക്ക് വീഴും... 

കുഞ്ഞിനും മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു . രാവിലെ തന്നെ അവളും ഉണർന്നു, വാപ്പ എടുക്കണമെന്നുപറഞ്ഞ് നിർബന്ധം പിടിച്ചു. റഷീദും അവളുമായി മുറ്റത്തിറങ്ങി.. വാപ്പയോട് സ്നേഹപ്രകടനമായിരുന്നവൾക്ക്... ഇതിനിടയിൽ അവളുടെ ഉമ്മ വന്ന് കൈകാണിച്ച് എടുക്കാൻ നോക്കി.. പോയില്ല.. നാദിറയും വന്നു.. ആരുടെയും അടുത്തു പോകാതെ അവൾ മുറുകെപിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു . 

“റഷീദേ.. ഇനി താമസിപ്പിക്കേണ്ട.. ഇറങ്ങിക്കോ... അവൾക്കറിയാം നീ ഇന്നു പോകുന്ന കാര്യം... നീ വിഷമിക്കേണ്ട... ‍ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കൊള്ളാം...“

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ.. കുഞ്ഞിനെ സഫിയയെ ഏൽപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. അവൾ പോകുന്നില്ല... സഫിയ അൽപം ബലം പ്രയോഗിച്ച് അവളെ വേർപെടുത്തി. അവൾ... “പ്പാ.. പ്പാ..“ എന്നു പറഞ്ഞ് കരയാൻ തുടങ്ങി... അവിടെയുള്ള എല്ലാവരുടേയും കണ്ണുകൾ നനയിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. റഷീദിന്റെ കണ്ണുകളിലും കണ്ണുനീരു കിനിഞ്ഞു... സഫിയയുടെ കൈയ്യിൽ കൊടുക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഒരു മുത്തം അവൾക്കു നിൽകി.. അകത്ത് വാതിലിനരുകിൽ ഉള്ളുകൊണ്ട് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളുടെ ഭാര്യ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. ഏതു ദുഃഖ സാഹചര്യത്തിലും അവൾ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വിഷമം തളംകെട്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് റഷീദിന് മനസ്സിലായി. മകളുടെ കരച്ചിൽ വകവയ്ക്കാതെ വാപ്പാന്റെ അടുത്തെത്തി.. വാപ്പയേയും ഉമ്മയേയും കെട്ടിപിടിച്ചു മുത്തം നൽകി .. എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു വണ്ടിക്കടുത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു.. 

അവൾ അപ്പോഴും കര‍ഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... വാ.. വാ... എന്നു പറഞ്ഞു റഷീദിനെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി നിന്നാൽ അവിടൊരു സീനാകുമെന്ന് റഷീദിന് തോന്നി... 

“വിഷ്ണു വണ്ടിയെട്...“

അവർ മൂവരും വിഷ്ണുവും യാത്ര തുടർന്നു... കുറച്ചുനേരത്തേയ്ക്ക് വാഹനത്തിനുള്ളിൽ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. സിറ്റിയിലെത്തിയപ്പോൾ അൻവർ യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.. റഷീദിനെ ആശ്ലേഷിച്ച് യാത്രയാക്കി... റഷീദ് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഫസലിനോട് കുശലം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വാഹനം ഹൈവേയിൽ കടന്ന് അൽപാൽപം സ്പീഡ്കൂടിയും കുറഞ്ഞും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു  ...

ഏകദേശം എട്ടു മണിയോടു കൂടി അവർ എയർപോർട്ടിലെത്തി. രാവിലെ 10.30 നാണ് ഫ്ലൈറ്റ്.. എയർപോർട്ടിലെത്തി അവർ ഒരുമിച്ച് ക്യാന്റീനിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ചു. റഷീദിന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആയിരം രൂപ ഫസലിന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു. ആയിരം രൂപ വിഷ്ണുവിനും കൊടുത്തു.. ഇതു നിങ്ങടെ കയ്യിലിരിക്കട്ടെ.. പോകുന്നവഴിക്ക് വയറു നിറച്ചു വല്ലതും കഴിക്കണം... ഫസലേ നിനക്കുള്ള പോക്കറ്റ് മണിയാണിത്. ടിക്കറ്റ് കൺഫോമായതുകൊണ്ട് പേടിക്കേണ്ട ആശ്യമില്ല.. റഷീദ് രണ്ടാളോടും യാത്ര പറ‍ഞ്ഞ് എയർപോർട്ടിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു .. അകത്തു കയറി രണ്ടാളേയും നോക്കി കൈ വീശിക്കാണിച്ചു. 

അവർ അൽപനേരം കൂടി അവിടെ നിന്നു.. അതിനുശേഷം രണ്ടാളും വണ്ടിക്കടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി... 

“ഫസലേ നിനക്ക് വിശക്കുന്നില്ലേ .. വെറും ചായയല്ലേ കഴിച്ചുള്ളൂ...“

“ഇപ്പൊ വേണ്ട വിഷ്ണുവേട്ടാ.. .നമുക്ക് പോകുന്നവഴി കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം കയറിയ കടയിൽ കയറി നല്ല ബീഫും പൊറോട്ടയും കഴിക്കാം...“

“ഓക്കെ. നിന്റെ ഇഷ്ടം...“

“ഫസലേ... എടാ...ഫസലേ....“

അവന്റെ പേരുവിളിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് ഫസൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി... അപ്രതീക്ഷിതമായ അവളെ കണ്ടത് അവന് അത്ഭുതമായിരുന്നു.

“ഐഷു എന്താ ഇവിടെ..“ ഐഷുവും കൂടെ ഉമ്മയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തെല്ലൊരത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.. രണ്ടാളും തമ്മിൽ കണ്ടിട്ട് ഏകദേശം മൂന്നാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ ആയിരിക്കുന്നു.

“ഞങ്ങൾ രാവിലെയുള്ള ഫ്ലൈറ്റിൽ പോന്നു. .വാപ്പ വരാനായിരുന്നതാ.. പക്ഷേ ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിയും. എനിക്ക് നാളെ ക്ലാസ്സിനുപോകണമെന്നു വിചാരിച്ചു ഞങ്ങൾ രാവിലെയിങ്ങു പോന്നു.“

“ഫസലേ എന്തുണ്ട് വിശേഷം.. എന്താ നീ ഇവിടെ..“ അവളുടെ ഉമ്മയാണ് ചോദിച്ചത്.

“എന്റെ റഷീദ് മാമ ഇന്ന് സൗദിയിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെ കൊണ്ട് വിടാൻ വന്നതാ..“

“എന്നിട്ട് മാമ പോയോ...“ അവൾ ചോദിച്ചു.

“പോയി...“

“കഷ്ടമായിപ്പോയി... കാണാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ..“

“അത് നിങ്ങൾ വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ...“

“അതിന് നിന്റെ മാമ പോകുന്നകാര്യം എന്നെ അറിയിച്ചില്ലല്ലോ..“

“വേണ്ട വേണ്ട.. ഇനി തർക്കംവേണ്ട...“

“ശരി.. ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി അതാ വരുന്നു. പോട്ടേ... നീ നാളെ വരുമോ.. പിന്നെ... കഴിഞ്ഞ ക്ലാസ്സിലെ നോട്സൊക്കെ കൊണ്ടുവരണേ...“

“ശരി. കൊണ്ടുവരാം... ഇത് വിഷ്ണുവേട്ടൻ. ഞങ്ങടെ അയൽപക്കത്തുള്ളതാ... വിഷ്ണുവേട്ടനാ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നത്.. “ അവൻ വിഷ്ണുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.

അവർ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു... ഐഷുവും ഉമ്മയും അവരുടെ മേഴ്സിഡസ് വാഹനത്തിൽ കയറി ടാറ്റാ പറഞ്ഞ് യാത്രയായി...

“ടാ കള്ളാ... ഏതാടാ ആ കുട്ടി...“

“അതോ... അത് എന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാ..“

“അതറിയാം.. പക്ഷേ എന്തോ വശപ്പിശക് നിങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടല്ലോ..“

“ഇല്ല വിഷ്ണുവേട്ടാ.. ഒന്നുമില്ല. ഒന്നിച്ചു പഠിക്കുന്നെന്നേയുള്ളൂ...“

“അതിന് ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.. എന്തായാലും നല്ല കുട്ടിയാ.. സുന്ദരികുട്ടിതന്നെയാ... പിന്നെ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ നല്ല മാച്ചായിരിക്കും...“

“പോ വിഷ്ണുവേട്ടാ...“

“കണ്ടാ ചെക്കന് നാണംവന്നത്..“

അവർ രണ്ടാളും കാറിൽ കയറി.. ശരിയാ വിഷ്ണുവേട്ടൻ പറഞ്ഞതുപോലെ... അവളിന്ന് എന്നത്തേയുംകാൾ സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു.. കുറച്ച് മോഡേൺ ഡ്രസ്സ് ധരിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാറി നിന്നതിന്റെ വിഷമം അവളുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടാൽ ആർക്കും മനസ്സിലാകും. ഒരുപക്ഷേ വിഷ്ണുവേട്ടൻ അത് കണ്ട് മനസ്സിലാക്കിയതായിരിക്കും. വേണ്ട.. ഒന്നും അറിയേണ്ട ആരും.

അവർവണ്ടിയിൽ കയറി യാത്രയായി... രണ്ടാളും ഓരോരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇടക്കെപ്പോഴോ ഫസൽ ഒന്നു മയങ്ങിപ്പോയി... വിഷ്ണുനോക്കുമ്പോൾ അവൻ നല്ല ഉറക്കമാണെന്നു മനസ്സിലായി വിളിച്ചില്ല.. ഒരുമണിക്കൂറോളം ഓടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എയർപോർട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ചായകുടിക്കാറുള്ള കടയുടെമുന്നിൽ വണ്ടിയെത്തി.. വിഷ്ണു പതുക്കെ ഫസലിനെ തട്ടിയുണർത്തി.. 

“ഇത്രപെട്ടെന്നെത്തിയോ... “

“വീട്ടിലെത്തിയില്ലമോനേ.. നീ പറഞ്ഞ കടയെത്തി നമുക്ക് കഴിച്ചിട്ടു പോകാം..“

അവർ രണ്ടാളും പുറത്തിറങ്ങി... ഫസൽ അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പൊറാട്ടയും ബീഫും കഴിച്ചു .. വിഷ്ണുവിന് ഇഷ്ടം പുട്ടും പയറും പപ്പടവുമായിരുന്നു. അവർ രണ്ടാളും കഴിച്ച് കൈകഴുകി പണം നൽകി വീണ്ടും വാഹനത്തിൽ കയറി...

ഇനി രണ്ടുമണിക്കൂറത്തെ ഓട്ടമുണ്ട്... ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നതിനാൽ പൊതുവേ റോഡിൽതിരക്കു കുറവായിരുന്നു. 

...വാഹനം വീടിനടുത്തെത്തി... വീടിനു മുന്നിൽ മറ്റൊരു വാഹനം കിടക്കുന്നതു കണ്ടു. ആരായിരിക്കുമത്.

“ഫസലേ.. വീട്ടിലാരോ വന്നിരിക്കുന്നു..“

“അറയില്ല വിഷ്ണുവേട്ടാ...“

“ഫസലേ.. എനിക്ക് വേറേ ഓട്ടമുണ്ട്.. നീ ഇറങ്ങിക്കോ...“

അവൻ വാഹനത്തിൽ നിന്നുമിറങ്ങി.  നേരേ വീട്ടിനടുത്തേയ്ക്ക്.

പുറത്തുനിന്നു അവൻ കണ്ടു.. മൗലവിയാണ്... എന്തോ ആവശ്യത്തിനു വന്നതായിരിക്കും..

അവൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി.. അവനെ കണ്ടയുടൻ.

“എന്താ ഫസലേ എത്ര നേരമായി ഞാനിവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.

“അത്.... ‍ഞാൻ..“

“ഓ ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതാ... ഇവിടെ അടുത്ത് ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതിനായി വന്നതാ... പിന്നെ റഷീദ് വിളിച്ചിരുന്നു. പോകുന്നത് അതി രാവിലെയാണെന്ന് കരുതിയില്ല.. ഒരു കാണാമെന്നുകരുതി.. പക്ഷേ ഞാൻ താമസിച്ചുപോയി..

അവൻ തലയാട്ടി..

“പിന്നെ യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നില്ലേ .

“ഉവ്വ്... “

“ഫസല് ഫ്രീയാണെങ്കിൽ എന്നോടൊപ്പംപോരേ.. ഇവിടെ ഒരു ചെറിയ ചടങ്ങുണ്ട്... അത് കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ തിരികെ കൊണ്ട് ആക്കാം..“

“അവന് സന്തോഷമായി.. നേരേ അകത്തേയ്ക്ക പോയി ഒന്നു ഫ്രഷായി. ഉമ്മാനോടും ഉപ്പാനോടും യാത്രപറ‍ഞ്ഞ് ഫസൽ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.

അവർ രണ്ടാളും പിറകിലത്തെ സീറ്റിലാണ് കയറിയത്..

“എന്ത് പരിപാടിയാ...  പ്രസംഗമാണോ .“

“അല്ലെന്നേ.. ചെറിയൊരു മാർഗ്ഗക്കല്യാണം... ബന്ധുവിന്റെയാ... അക്കൂട്ടത്തിൽ നിങ്ങടെ വീട്ടിലൊന്നു കയറിയതാ...

“എന്താ ഞാനതു പറഞ്ഞപ്പോൾ നിന്റെ മുഖത്തൊരു നാണം.“

അപ്രതീക്ഷിതമായി മൗലവി അവന്റെ തുടയിലൊരു നുള്ളുകൊടുത്തു...

“നിന്റെ ആരാ സുന്നത്ത് കല്യാണം ചെയ്തത്...“

“അത്... കുട്ടിക്കാലത്താ.. ആരാന്ന് ഓർക്കുന്നില്ല.“

ഒരു മുസൽമാനെസംബന്ധിച്ച് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണിത്... ആൺകുട്ടി ജനിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അത് ഒരു ചടങ്ങായി നടത്താറുണ്ട്. വേദനാജനകമായ ദിവസങ്ങളായിരിക്കും. അവന്റെ ഓർമ്മയിലും അത് ഓടിയെത്തി... സന്തോഷപൂർവ്വം ഓടിക്കളിച്ചു നടന്ന തന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അകത്തേയ്ക്കു വിളിക്കുന്നു. രണ്ടുപേരും ബലമായി പിടിച്ച് നിക്കർ ഊരി മാറ്റുന്നു. എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട് അതിനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ഉറുമ്പു കടിക്കുന്ന വേദന തന്റ ജനനേന്ത്രീയത്തിൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്... പിന്നെ കുറേ ദീവസത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാൻ വയ്യാത്ത രീതിയലുള്ള വേദനയായിരുന്നു. അർദ്ധനഗ്നനായി ഇരുട്ടുമുറിയിൽ....
പുരുഷ ലിംഗാഗ്രചർമ്മം (ലിംഗത്തിൻ മേലുള്ള അയഞ്ഞ ചർമ്മം)പൂർണ്ണമായോ ഭാഗികമായോ നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനെയാണ് ചേലാകർമ്മം എന്നു പറയുന്നത്. വളരെ പുരാതനകാലത്തെയുള്ള ഒരു കർമ്മമാണ് ഇത്. ശാരീരികപ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പ്രതിവിധിയായും ചെയ്തുവരുന്നു. മതം മാറുന്നതിന്റെ ചടങ്ങായതിനാൽ കേരളത്തിൽ ഇതിനെ മാർഗ്ഗക്കല്യാണം എന്നും വിളിക്കുന്നു.  പ്രസവിച്ച് ഉടനെയും ഏഴാം ദിവസം മുതൽ ചേലാകർമ്മം ചെയ്തു വരാറുണ്ട്. കേരളത്തിലെ മുസ്ലിംങ്ങൾ സുന്നത്ത് കല്യാണം, മാർഗ്ഗക്കല്യാണം, എന്നെല്ലാം പറയാറുണ്ട്.പഴയ കാലങ്ങളിൽ ഒസ്സാൻമ്മാരായിരുന്നു [ബാർബർ ] ഈ കർമ്മം ചെയ്തിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞ് പ്രസവിച്ച ഉടനെ ഒരു ചെറിയ ശസ്ത്രക്രിയയിലൂടെ ഇത് നിർവ്വഹിക്കുന്നു. ഏഷ്യ,മധ്യപൂർവ്വേഷ്യ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ,ആഫ്രിക്കയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിലെല്ലാം ഇത് സർവ്വസാധാരണമാണ്. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ കണക്കു പ്രകരം പുരുഷ ജനസംഖ്യയുടെ മുപ്പത് ശതമാനവും ഈ സമ്പ്രദായം പിന്തുടരുന്നവരാണ്.ഇസ്ലാം മതം ശാരീരിക ശുദ്ധിക്ക് വളരെ അധികം പ്രാധാന്യം കൽപ്പിക്കുന്നു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മുൻപ് ശാരീരിക ശുദ്ധി വരുത്തുന്നത് വളരെ ഏറെ പ്രധാനം ആണ്.ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ശാരീരിക ശുദ്ധിക്ക് വളരെ ഏറെ പ്രാധാന്യം ഉണ്ട് .ശാരീരിക അകലവും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ഉറപ്പു വരുത്തുക .ഇനി അങ്ങോട്ട് ജാഗ്രത മാത്രം പോരാ ഭയവും വേണം.....

തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച  19  07 2020 
സസ്നേഹം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ  12 07 2020

4.7.20

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 81



ഫസൽ അവരോടൊപ്പം കൂടി... മണിക്കൂറുകൾക്കു മുമ്പ് നടന്ന കാര്യങ്ങളൊന്നും അവന്റെ മനസ്സിലേ ഇല്ല.. ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നിലിരിക്കുമ്പോൾ കുറ്റബോധവുമില്ല... സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇതൊക്കെ കാണാൻ അവനു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബാല്യകാലത്തു പീഢനത്തിനു വിധേയമായ അവൻ ഇന്ന് ഏതൊക്കെയോ തലത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു...

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യമെന്ന നിലയിൽ അവൻ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. ചെറിയ ക്ലാസ്സിൽ തുടങ്ങി ഇതുവരെയെത്തി.. അനേകം അനുഭവങ്ങൾ.. ആർക്കും അവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. 

എല്ലാവർക്കുമൊപ്പം അവനും വീട്ടിൽ ആഹ്ലാദത്തോടൊപ്പം കഴിയുന്നു. പ്രായം കുറവാണെങ്കിൽ സ്ത്രീകളെ ആകർഷിക്കുന്ന എന്തോ അവനിലുണ്ടെന്ന് അവനു മനസ്സിലായി.. മാത്രമല്ല പുരുഷന്മാരെ ആകർഷിക്കാനുള്ളതും അവനിലുണ്ടെന്നുള്ള തോന്നൽ.. ഒരു സ്ത്രീ ശരീരത്തോട് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുരുഷ ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ചൂടും ചൂരും അനുഭവിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന സുഖം അവനിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു.

അന്നത്തെ ദിവസം ഫസലിന് അധിക നേരം പഠിക്കാനായില്ല.. പുസ്തകം തുറക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തിയിരുന്നത് അവളുടെ രൂപമായിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലെ മധുരമായിരുന്നു. തുളച്ചുകയറുന്ന മണമുള്ള പെർഫ്യൂമായിരുന്നു.. അവൻ ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ പഠിക്കാനുള്ള മൂഡ് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. കട്ടിലിൽ തലയിണയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവൻ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.

അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസ്സിന് പോയി... സാധാരണപോലെ.. ആ ദിവസവും കടന്നുപോയി.. അടുത്ത ആഴ്ച വീണ്ടും സ്ക്രിപ്റ്റ് വായനയ്ക്ക് പോകാനാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... അവൻ അന്നു കണ്ട ഭാഗത്ത് അവളുണ്ടോയെന്നു നോക്കി.. ഇല്ല കാണാനില്ല.. കാണണമെന്നുണ്ട്.. വേണ്ട അങ്ങോട്ടുപോയി കണ്ടാൽ ചിലപ്പോൽ വലിയ പ്രശ്നമാവും. അവൻ തിരികെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു... അടുത്ത ആഴ്ച ഐഷു നാട്ടിലെത്തും... അതു കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ വണ്ടിയിലാവും യാത്ര.. പക്ഷേ അവളെ വെട്ടിച്ച് പോകാൻ തനിക്കും എങ്ങനെ കഴിയും.. കഴിയണം... ഇതൊന്നും അവളറിയാൻ പാടില്ല.. മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളോട് തോന്നുന്ന ഒരുതരം ശാരീരിക അടുപ്പം തനിക്ക് അവളോട് തോന്നിയിട്ടില്ല.. ഒരു പക്ഷേ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രണയമായതുകൊണ്ടാവും... തെറ്റല്ലേ താൻ കാണിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... അപ്പോഴും തന്റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഓടിവന്നത് പണ്ട് സ്കൂൾ മാനേജർ തന്നെ ഭോഗിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ താൻ ചോദിച്ചു ഇതു തെറ്റല്ലേ എന്ന് അപ്പൊ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാര്യമാണ്... 

”ഇതിലൊരു തെറ്റുമില്ല.. ഫസലേ.. മനുഷ്യൻ അവന്റെ സുഖത്തിനായി എന്തു മാർഗ്ഗവും സ്വീകരിക്കാം... ലൈംഗിക സുഖം മനസ്സിന്റെകൂടി ആവശ്യമാണ്. അതിന് ശരീരം തയ്യാറുമാണെങ്കിൽ പിന്നെന്താണ്. അതിന് കുറ്റബോധത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല.. മനസ്സുകൊണ്ട് ആരെയെല്ലാം നമ്മൾ പ്രണയിക്കുന്നു ആരയെല്ലാം നാം ഭോഗിക്കുന്നു അതവരാരും അറിയാറില്ലല്ലോ.... പരസ്പരം മനസ്സുകൾ അറിഞ്ഞ് ശരീരികമായി അടുക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നാണ് അന്നേ തന്നോടദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നത്... ആവോ... കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ട.

അടുത്ത ദിവസം ഞായറാഴ്ചയാണ്. റഷീദ് നാട്ടിൽനിന്നും തിരികെ പോകുന്ന ദിവസം. കുറച്ച് പർച്ചേസിംഗിനായി വിഷ്ണുവുമായി റഷീദ് കോഴിക്കോട് പോയിരുന്നു. തിരികെവരുന്നവഴിയിൽ യാദൃശ്ചികമായി ഒരു സ്റ്റേഷനറികടയിൽ കയറി... അവിടെവച്ച് സഫിയയുടെ  സഹപാഠിയായിരുന്ന ഗീതയെ കണ്ടുമുട്ടി... അവളവിടെ സെയിൽസ് ഗേളായി ജോലിചെയ്യുന്നു. റഷീദിനെ കണ്ടപ്പോൾ സംശയത്തോടെ അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു. 

“റഷീദ്ക്കയല്ലേ.. സഫിയേടെ ഇക്ക..“

“അതേ... ഇത്... ഗീതയല്ലേ...“

“അതേ.. ഇക്കയ്ക്ക് മനസ്സിലായോ എന്നെ...“

“എത്രയോ വർഷമായി കണ്ടിട്ട്... സഫിയയ്ക്ക് സുഖമാണോ..“

“അതേ, അവൾ സുഖമായിരിക്കുന്നു. ഗീതയെങ്ങനെയാ ഇവിടെയെത്തിയത്...“

“എന്നെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊണ്ടുവന്നത് ഇവിടെയാണ്... ഒരു വലിയ കുടുംബക്കാരായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരണപ്പെട്ടു ഇപ്പോൾ ഒരു കുട്ടിയുണ്ട് കൂടെ അമ്മയും“

“അവളുടെ മുഖത്ത് വിഷദ ഭാവം പെട്ടെന്നാണ് വന്നത്..“ കടയിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു... സഫിയയുടെ കൂടെ പഠിച്ചതാണിവൾ.. കാണാൻ നല്ല സുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളെ വിളിച്ചിരുന്നത് കാളക്കണ്ണിയെന്നായിരുന്നു. നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഉണ്ടക്കണ്ണുകളായിരുന്നു അവൾക്ക്. പുരികവും കണ്ണും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞാൽ വളരെ ആകർഷകവുമായിരുന്നു. അളുടെ അച്ഛൻ അവിടെ ഹെൽത്ത് ഇൻസ്പെക്ടറായി സ്ഥലംമാറി വന്നതാണ്... അങ്ങനെയാണ് തങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ അവൾ ചേർന്നത്.... അഞ്ചാംക്ലസ് മുതൽ പത്താംക്ലാസ് വരെ അവിടെ ആസ്കൂളിലാണ് പഠിച്ചത്.. പലപ്പോഴും വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.. കാണാൻ നല്ല സുന്ദരിയായ കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ രൂപം തന്നെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.

“ഇക്കാ എവിടെയാണ് താമസം..“

“.. റഷീദ് സ്ഥലപ്പേരു പറഞ്ഞു...“പാറക്കടവ് 

ആ സ്ഥലവും കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു സ്റ്റോപ്പ് കഴിഞ്ഞാണ് എന്റെ വീട്.. എന്നാലും ഇത്രകാലമായിട്ടും കാണാനായില്ലായിരുന്നല്ലോ.. സഫിയയോട് എന്റെ അന്വേഷണം പറയണേ... 

“പറയാം... റഷീദ് വീട്ടിലെ നമ്പർ അവൾക്ക് നൽകി... അവിടെനിന്നും കുഞ്ഞിന് ആവശ്യമായ ചില സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി.. സഫിയയ്ക്ക് ഒരു മകനാണെന്നും ഭർത്താവ് മരണപ്പെട്ടെന്നും പറഞ്ഞു.. കുടുംബത്തിലുള്ള എല്ലാവരേയും അവൾക്കറിയാം... വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയെങ്കിലും സ്കൂൾജീവിതത്തിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്ന സുഹൃദ്ബന്ധങ്ങളും ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാറില്ല.. അതെന്നുംവളരെ മൂല്യമുള്ളതായിരിക്കും... മരണംവരെയും ഓർമ്മയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതും അതൊക്കെത്തന്നെയായിരിക്കും... പട്ടിണിയും പരിവെട്ടവുമായി നടക്കുന്ന എത്രയോ നാളുകളിൽ അവളുടെ അച്ഛൻ തങ്ങൾക്ക് പല രീതിയിലും സഹായങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.. ഹെൽത്തിലായതുകാരണം പലപ്പോഴും മരുന്നുകളും മറ്റും വീട്ടിൽ‌ കൊണ്ടു തരുമായിരുന്നു. ഏക മകളായിരുന്നു അവൾ... ജോലിയിലിരിക്കേ അച്ഛൻ മരണപ്പെട്ടു... ആ ജോലി ഭാര്യക്ക് ലഭിച്ചു.. അവർ പെൻഷനായി.. ഇപ്പോൾ ഇവളൊടൊപ്പമുണ്ട്... 

“ഇതാര് വിഷ്ണുവോ...“

“ങ്ഹാ.. വിഷ്ണുവിനെ അറിയാമോ..“

“അറിയാം. ഇക്കാ...“

റഷീദും വിഷ്ണുവും അവളോട് യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി..

“റഷീദ്ക്കാ ഇക്കായ്ക്ക് ഇവരെ അറിയാമല്ലേ...“

“അറിയാം വിഷ്ണു.. നമ്മുടെ സ്കൂളിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാ.. നല്ലൊരു കുട്ടിയായിരുന്നു. നല്ല നീണ്ട മുടിയുള്ള ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി.. പക്ഷേ ഇപ്പോഴത്തെ കോലം കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ തന്നെ പ്രയാസം... വിഷ്ണുവിനെങ്ങനെയറിയാം..“

“ഇക്കാ... അവരുടെ ജീവിതം ഒരു പരാജയമായിരുന്നു... ഒരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവറാണ് അവരെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത്... ഭർത്താവ് ഇവിടുത്തുകാരനായിരുന്നു. എന്റെ സഹോദരിയുടെ വീടിന്റെ അയൽപക്കമാ.. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ കുടുംബപ്രശ്നങ്ങൾ നന്നായറിയാം.

താലോലിച്ചു വളർത്തിയ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു പക്ഷേ വീവാഹത്തോടെ എല്ലാം നശിച്ചു... പണം മോഹിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചതാ.. ഗൾഫിലായിരുന്നു ഭർത്താവ്... സ്വന്തമായി ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു.. പുറംമോടി കണ്ടപ്പോൾ വലിയ പൈസാക്കാരാണെന്നു കരുതി അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുത്തു.. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അവൻ തിരികെ ഗൾഫിലേയ്ക്ക് പോയില്ല.. ഇവിടെ ഒരു ഓട്ടോയെടുത്ത് അതുമായി ജീവിതം ആരംഭിച്ചു.. ആദ്യമൊന്നും വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ട്... അയാൾക്ക് ഭാര്യയെ വലിയ സംശയമായിരുന്നു. ഓട്ടം പോയാലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തിരികെവരും... ആദ്യമൊക്കെ അവൾ കരുതിയത് സ്നേഹംകൊണ്ടായിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ പിന്നീടാണ് അറിയുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനസിക വൈകല്യം... രാവിലെ 6 മണിക്ക് ഓട്ടോയുമായി പോകും.. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ സ്റ്റാന്റിലാണ് ഓട്ടം.. 9 മണിയാകുമ്പോൾ തിരികെയെത്തും വരുന്നത് കാപ്പികുടിക്കാനാണ്... അപ്പോൾ അയാൾക്ക് അവളുമായി ബന്ധപ്പെടണം... അതുകഴിഞ്ഞ് കാപ്പികുടി... വീണ്ടും ഓട്ടംപോവും.. ഉച്ചയ്ക്ക്  2 മണിയാകുമ്പോൾ വീണ്ടുമെത്തും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനു മുന്നേ വീണ്ടും ലൈംഗികബന്ധത്തിലേർപ്പെടണം.. അതുകഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഓട്ടം... 7 മണിയാകുമ്പോൾ വെള്ളമടിച്ചു വീണ്ടും വീട്ടിലേയ്ക്ക്.. അപ്പോഴും ആവശ്യം സെക്സ് തന്നെയായിരുന്നു... ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ശാരീരിക ബന്ധം മാത്രം.. ഭാര്യയെ വെറുമൊരു ലൈംഗികോപകരണമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ക്ഷീണമനുഭവപ്പെട്ടാൽ ആരാടീ.. എനിക്കുമുമ്പ് ഇവിടെ വന്നിട്ടു പോയതെന്നു ചോദിച്ച് മർദ്ദനമായി..

മർദ്ദനം ഭയന്ന് അവൾ എല്ലാറ്റിനും വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു... അയൽപക്കത്തുള്ളവരാരുമായും യാതൊരു ബന്ധവുമുണ്ടാക്കരുതെന്നു അയാൾ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ പെങ്ങൾ ആയിരുന്നു അവൾക്ക് ഏക ആശ്രയം കൂടെക്കൂടെ അവളുമായി മതിലിനപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്നു സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. ചില സൂചനകളൊക്കെ സഹോദരിയോട് പറയുമായിരുന്നു...

ശരീക്കും ശാരീരിക പീഠനം തന്നെയായിരുന്നു.. അത് മനസ്സിനേയും ശരീരത്തേയും അൽപാൽപമായി ബാധിച്ചു.. വിട്ടുമാറാത്ത ബേക്ക്പെയിൻ തുടങ്ങി ...സെക്സ് എന്നത് ഒരു തരം അറപ്പും വെറുപ്പുമായി അവൾക്ക്...അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് തനിക്കുവേണ്ടി വാദിക്കാൻ ആരുമില്ലെന്നുള്ള സത്യമായിരുന്നു. ആരോട് പറയും ഭർത്തവിന്റെ ഇത്തരം വൈകൃത കഥകൾ...മെൻസസ് ദിവസംപോലും അയാൾ അവളുമായി ബന്ധപ്പെടുമായിരുന്നു. വയറുവേദനയുമായി നിൽക്കുന്ന സമയത്തുപോലും അവളുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ആർത്തവച്ചോര അവളുടെ ശരീരത്തിൽ തേയ്ച്ച് സംതൃപ്തിയടയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു മാനസിക വൈകല്യത്തിനുടമയായിരുന്നെന്നുള്ള കാര്യം ചുരുക്കം ചിലരെങ്കിലും അറിയുന്നത് വളരെ വൈകിയായിരുന്നു.. 

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചു... എന്നിട്ടും അയാൾ ആ ശീലം മാറ്റാനായില്ലായിരുന്നു... പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ അന്നുമുതൽ തുടങ്ങി വീണ്ടും... അതുമൂലം ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാവുകയും ചെയ്തു.. അവളെ ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടറോട് ഇക്കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചു... പക്ഷേ ഡോക്ടറെ കാണാൻ അയാൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല... രാത്രിയിൽ കുഞ്ഞ് കിടന്നു കരഞ്ഞാൽപ്പോലും അയാൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല.. അയാളുടെ ആവശ്യം കഴിയുന്നതുവരെ അവൾ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു... വല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയായിരുന്നു അയാൾക്ക്. ഒരുതരം സംശയത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത് ലൈംഗിക ആവേശമായിരുന്നു അയാൾക്ക്.

സുന്ദരിയായ ഭാര്യയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിന് സുഖം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ.. ഇല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെയെങ്കിലും തേടിപ്പോകുമോ എന്ന ഭയം അയാളിൽ ഉണ്ടാവുകയും.. അങ്ങനെയുണ്ടാവാതിരിക്കാൻ ദിവസം മൂന്നുനേരവും ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു അയാൾ.. ഉത്തേജനം ലഭിക്കുന്നതിനായി ലൈംഗിക ഉത്തേജക മരുന്നുകളും അമിതമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഫലമോ... അവർ കുറ‍ച്ചു കാലംകൊണ്ട് രോഗിയായി മാറിയിരുന്നു. വളരെ ദൂരദേശത്തായിരുന്നു അമ്മയുടെ വീട്... അവരെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ടെന്നു കരുതി ആരോടും അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല  എല്ലാം സഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും ഒരു തരം മരവിപ്പോടെ അവൾ ജീവിച്ചു പൊന്നു ..... 

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് ലൈംഗിക ശേഷി കുറഞ്ഞു നിത്യരോഗിയായി മാറി...മുഴുകുടിയനായി മാറിയ അയാൾ അവളെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കാനും തുടങ്ങി.. പലപ്പോഴും പലരും അയാളെ ഉപദേശിച്ചു. പക്ഷേ.. നന്നാകാൻ അയാൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല... എല്ലാം സ്വയം ഉള്ളിലൊതുക്കി ആ സ്ത്രീ ആ വീടിനുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടി... അപ്രതീക്ഷിതമായി അയാൾ ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരണപ്പെട്ടു.. അവർ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെയായി.. തുണയായി അമ്മയെത്തി.. അതിനുശേഷമാണ് അവർ കുറച്ചെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടത്. ...ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയത് .. പുറത്ത് പോയിട്ടില്ലാത്ത ആ സ്ത്രീ ജീവിതം കെട്ടിപടുക്കുന്നതിനായി ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി.. നാട്ടിൽ പലയിടത്തും ജോലിക്കുപോയെങ്കിലും പലരുടേയും കഴുകൻ കണ്ണുകളും തുറിച്ചുനോട്ടവും കമന്റുകളും അവരെ കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള സ്ഥലമായ ഇവിടെയെത്തിച്ചു. ഭർത്താവ് ഭാര്യയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ കൂടെയുള്ള ഡ്രൈവർമാരോടും അയാൾ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ മരണശേഷം ഇവൻമാർതന്നെ ചോദിക്കുമായിരുന്നു എന്നും മൂന്നുനേരം കിട്ടിയിരുന്നത് ഇപ്പോൾ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ.. ബുദ്ധിമുട്ടാണേ പറയണേ... ഞങ്ങൾ ഫ്രീയാണെന്ന്... പാവം ആ സ്ത്രീ അവർക്ക് അതൊക്കെ താങ്ങാനാവുമായിരുന്നില്ല. കുഞ്ഞിനെ ഓർത്ത് ആത്മഹത്യ ചെയ്തില്ലെന്നേയുള്ളൂ.. അമ്മയുടെ പെൻഷൻ ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊക്കെ അവരുടെ അസുഖവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചിലവാക്കാനേയുള്ളൂ... ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന കടയിൽ വലിയ കുഴപ്പമില്ലാത്ത സാലറി കിട്ടുന്നുണ്ട്.. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് ആ കുടുംബം പോറ്റാനുമാവുന്നുണ്ട്.. ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗം ഒരു ലൈംഗികവൈകൃതമുള്ള മനുഷ്യനോടൊപ്പം ജീവിച്ചു തീർത്തു... ഇനിയുള്ള കാലം തനിക്കും കുഞ്ഞിനും വേണ്ടി ജീവിക്കാനുള്ളതാ.. അവരുടെ മുഖത്ത് ആ ദൃഢനിശ്ചയം കാണാനുമാവും...

അവർ വീട്ടിലെത്തി.. റഷീദിന് വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് 3 മണിക്ക് ഇറങ്ങണം.. അതിനു മുന്നേ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തുതീർ‌ത്തു. എല്ലാവർഷവും റഷീദിന്റെ ഭാര്യ വളർന്ന അനാഥാലയത്തിന് പണം കൊടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തവണയും അതു നൽകിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവളെ അവിടെനിന്നും വിളിക്കാറുമുണ്ട്.. എല്ലാവരും വളരെ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ഒരു അന്തേവാസിയുടെ വിവാഹം അറിയിച്ചിരുന്നു. പോകാനായില്ല. പക്ഷേ അവർക്കുള്ള സാമ്പത്തികസഹായം അവൾതന്നെയാണ് അയച്ചുകൊടുത്തത്.. അതിനുള്ള പണം റഷീദ് നൽകിയിരുന്നു.

“സഫിയാ.. നിന്റെ കൂടെ പഠിച്ച ആ ഗീതയെ ഞാനിന്നു കണ്ടിരുന്നു. നിന്റെ കൂടെ പഠിച്ച... അവളുടെ ഇരട്ടപ്പേരു പറഞ്ഞാൽ നീയറിയും.. കാളക്കണ്ണി...“

“മ്മടെ ഗീത.... എവിടെവച്ചാ ഇക്കാ...“

“കോഴിക്കോട് ഒരു കടയിൽ ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്നു. ഇവിടെ അടുത്താ താമസം ഞാൻ വീട്ടിലെ നമ്പർ കൊടുത്തിരുന്നു. അവൾ വിളിക്കും.“

“ഓ.. എത്ര നാളായി അവരെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട്... പത്താംക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾടെ അച്ചന് ആലപ്പുഴയ്ക്ക് ട്രാൻസ്ഫറായി അതിനു ശേഷം കണ്ടിട്ടേയില്ല..“

“അവളുടെ രൂപമൊക്കെ മാറിപ്പോയി.. പക്ഷെ എന്നെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... നിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു ..“

എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് നേരത്തെ കിടന്നു. ഫസലും റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി... റഷീദ് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വരുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും യാത്രപോകുമ്പോഴുള്ള വിഷമമില്ല.. ന്നാലും അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് വിഷമമുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും അഫ്സ പുറത്ത് കാണിക്കാറില്ല.. അൻവർ അടുത്ത ആഴ്ചമുതൽ ബ്രാഞ്ച് ടൂറിലായിരിക്കും രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ വരികയുള്ളൂ.. വീട്ടിൽ എല്ലാവരുമുണ്ടല്ലോ.. അതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല.. നാദിറയുടെ  വീട്ടിൽ പോകണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ വാപ്പ പറഞ്ഞത്.. പക്ഷേ അൻവർ പറഞ്ഞ് അവരുടെ തീരുമാനം മാറ്റുകയായിരുന്നു. അവിടെ വയസ്സായ വാപ്പയും ഉമ്മയുമല്ലേയുള്ളൂ.. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ അവരെക്കൊണ്ടാവില്ല.. സിസേറിയൻ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് കുറച്ച് നാൾ കെയർ ആവശ്യവുമാണ്. കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും എതിർപ്പൊന്നുമുണ്ടായില്ല.. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവർ വീട്ടിൽ വരാറുമുണ്ട്.

രാവിലെ വിഷ്ണുവും ഫസലുമാണ് റഷീദിനൊപ്പം പോകുന്നത്.. അൻവറിന് ഓഫീസിൽ പോകണം അതിനാൽ റഷീദ് തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്  ഇവര് രണ്ടുപേരും മതിയെന്ന്. മാത്രമല്ല ഫസൽ വലുതായല്ലോ... 

കോവിഡ് അതിന്റെ സംഹാരതാണ്ഡവം ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്തും വെട്ടിപ്പിടിക്കാനായ മനുഷ്യന് കോവിഡിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കേണ്ടിവന്നു.. സൂക്ഷിച്ചില്ലേൽ കൊറോണയുടെ ഭക്ഷണമാവുമെന്ന അവസ്ഥ... ശരിയ്ക്കും അതുതന്നെയാണല്ലോ... ശരീരത്തിൽ കടന്നുകൂടുന്ന കോവിഡിന്റെ അണുക്കൾ നമ്മളുടെ സെല്ലുകളെ തളർത്തി ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു... പ്രതിരോധശേഷിയുള്ളവൻ രക്ഷപ്പെടുന്നു. ഇല്ലാത്തവൻ.....? കാലം കരുതിവച്ച ശത്രുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൊറോണയും ഓർമ്മയാവും... അതിനുള്ള കഠിന പ്രയത്നത്തിലാണ് മനുഷ്യകുലം... മനുഷ്യകുലത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനുറച്ചെത്തിയ അവനെ കടിഞ്ഞാണിടാൻ നമ്മുടെ നാടും പരിശ്രമിക്കുന്നു. നമ്മുടെ രക്ഷ ഭരണാധികാരികൾക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് ആവോളം സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.. അനാവശ്യ യാത്രകൾ ഒഴിവാക്കുക... സാമൂഹിക അകലം പാലിക്കുക... ഇടവിട്ട് കൈകഴുകുക... കൂടിച്ചേരലുകൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുക... വാക്സിൻ... അതിലാണ് പ്രീതീക്ഷയൊക്കെ... അതുവരെയെങ്കിലും ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കുക... ഇല്ലെങ്കിൽ ലോകത്ത് മരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലെ വെറും അക്കങ്ങളായി നമ്മൾ മാറും... ശവംപോലും ഉറ്റവർക്ക് കാണാനാവില്ല... ജാഗ്രത കുറയ്ക്കല്ലേ.... തോറ്റുപോവും നമ്മൾ ...




തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 12  07 2020 
 
 
 
സസ്നേഹം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 05 07  2020