25.9.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 145

 

“ഹ്ഹാ ഇക്കാ നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ..“

“അതേ... മക്കളെല്ലാവരുമുണ്ടല്ലോ.. ആ ഒരു സന്തോഷം..“

“അതാണ് വേണ്ടത്..“

“നമുക്ക് ചെക്കപ്പുകളൊക്കെ നടത്തിക്കളയാം..“

ഡോക്ടർ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് നൽകി.. നേരേ ലാബിലേക്ക്...
പരിശോധനകൾ കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ടു വരാൻ കാത്തിരുന്നു... മണിക്കൂറുകൾ ഓരോന്ന് കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു....
ഡോക്ടർ അവരെ അകത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചു. അവർ ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ കയറി. പരിശോധനകളുടെ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു.

“ഹമീദ്ക്കാ... ഇപ്പോ എല്ലാം ഒക്കെയാണല്ലോ?“

ഹമീദ് ഡോക്ടറെ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി.

“പേടിക്കേണ്ട.. പ്രഷറും ഷുഗറും കൊളസ്ട്രോളുമുണ്ട്.. ബാക്കിയെല്ലാം നോർമലായിട്ടുണ്ട്. നമുക്കു കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മരുന്നുകളിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ വരുത്താം... രാത്രി ഉറക്കമെങ്ങനെ.“

“കുഴപ്പമില്ല.. പഴയതുപോലെ...“

“അതുപിന്നെ പ്രായമായി വരികയല്ലേ..... അതിന്റേതായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉറക്കത്തെയും ബാധിക്കും..“

അവർ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ഡോക്ടറോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക്. പോകുന്നവഴി കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ സിറ്റിയിൽ നിന്നും വാങ്ങി. ഊണ് കാലമായപ്പോൾ അവർ വീട്ടിലെത്തി. അവിടെ എല്ലാം തയ്യാറായിരുന്നു. എല്ലാവരുമൊന്ന് ഫ്രഷായി ഊണ്കഴിച്ചു.

ഫസൽ വൈകുന്നേരത്തോടെ ഒന്നു പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. ഇപ്പോൾ തന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ ബൈക്കുമായാണ് യാത്ര.. കോളേജിലായതിനാൽ വീട്ടിൽത്തന്നെയായിരുന്നു അവന് വിശ്രമം. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വിഷ്ണു വന്നു സ്റ്റാർട്ട്ചെയ്ത് ചെറുതായൊന്ന് ഓടിക്കും. കുറച്ച് തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കും അത്രതന്നെ...

ബൈക്ക് വേഗതകുറച്ച് മുന്നോട്ടുപോയി... ജാസ്മിയുടെ വീടിനടുത്തെത്താറായി... സമയം നാലുമണി... അവളങ്ങ് കോഴിക്കോടല്ലേ... ഇവിടെആരും കാണില്ലല്ലോ... പക്ഷേ ഗേറ്റ് തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അവൻ മുന്നുട്ടുപോയി വീണ്ടും തിരികെവന്നു... അപ്പോഴതാ വാതിൽക്കൽ അവൾ അവൾ അവനെ കൈയ്യാട്ടി വിളിച്ചു... ഫസൽ ബൈക്ക് ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ മറവിൽ വച്ചു. പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ല.. നേരേ അവളുടെ വീട്ടിലെ ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക്...

“ഇതെന്താ ഇവിടെ... ഹോസ്പിറ്റലിൽവച്ച് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങോട്ടില്ലെന്നല്ലേ..“

“അതേ ഇക്കായ്ക്കും ഉമ്മായ്ക്കും ഇവിടെ വരണമെന്നു പറഞ്ഞു... അവരുടെ ബന്ധുവിന്റെ കല്യാണം.. അപ്പോൾ ഞാനും നിർബന്ധംപിടിച്ചു... അങ്ങനെ ഞങ്ങളൊരുമിച്ചു വന്നു... എനിക്ക് നിന്നെയുമൊന്നു കാണാമല്ലോ... ഇപ്പോൾ 5 മാസമല്ലേ ആയുള്ളൂ.. യാത്ര ചെയ്യുന്നതിൽ കുഴപ്പമില്ല.. അതാ വന്നത്... നിന്റെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഓടി വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും നീ പോയിരുന്നു... അപ്പോഴാണ് തിരികെവരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്... നീ നിന്റെ വീട്ടിലെ ഫോൺ നമ്പർ തരണേ...“

“അതിനെന്താ തരാലോ... വീട്ടുകാരിപ്പോൾ വരില്ലേ..“

“ഇല്ല... അവരിപ്പോൾ പോയതല്ലേയുള്ളൂ... നാളെയാണ് കല്യാണം... ഇന്ന് കുറച്ചു ചടങ്ങുകളൊക്കെയുണ്ട്... ഉമ്മയുടെ ആങ്ങളയുടെ മകളുടെ വിവാഹമാണ്. എങ്ങനെയായാലും രാത്രിയാവും...“

അവൾ അവനോട് ചേർന്നു നിന്നു... അവളുടെ മണം അവനിൽ വികാരമുണർത്തി... അവനവളുടെ കവിളിൽ ഉമ്മവച്ചു... ചുണ്ടുകളിൽ ചുംബിച്ചു... അവളിൽ നിന്നും സീൽക്കാരമുയർന്നു... അവനോടു കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു... ചെവിൽ അവൾ മന്ത്രിച്ചു..

“പിന്നെ പരിപാടിയൊന്നും വേണ്ട... അകത്തൊരു കുഞ്ഞുള്ളതാ...“

“ഇല്ലെന്നേ.... ഇതൊക്കെയാവാല്ലോ...“

“ഡോക്ടറല്ലേ... അതൊക്കെ അറിയാണ്ടിരിക്കുവോ..“

അവൻ സാവധാനത്തിൽ അവളെ തലോടി വികാരവതിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു...

“എന്താ ചെക്കാ.. ഇപ്പോഴും കൊതി മാറിയില്ലേ...“

“ഇതിനൊക്കെ കൊതിയെന്നാണോ പറയുന്നത്...“

“പിന്നല്ലാതേ...“

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം... അവൻ അവളുടെ വീർത്തുനിൽക്കുന്ന വയറിൽ പതുക്കെ തലോടി...

“നിനക്ക് കു‍ഞ്ഞിന്റെ ശബ്ദവും ബഹളവും കേൾക്കണ്ടേ.. വലിയ കുഴപ്പക്കാരനാണെന്നു തോന്നുന്നു...

അവൻ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുന്നിൽ കുനിഞ്ഞു നിന്നു വയറിൽ ചെവിവച്ചു... അവൾ അവന്റെ തല അവിടെ ചേർത്തുവച്ചു...

“ഉം... കേൾക്കുന്നുണ്ട്...“

“അതേ അവന് മനസ്സിലായി നിന്നെ...“

“അവനെന്ന് എങ്ങനെ തീരുമാനിക്കും...“

“അതവനാകും... നിന്നെപ്പോലെ ഒരു സുന്ദരൻ..“

എന്തു നല്ല ഷേപ്പായിരുന്നവൾക്ക്... ഒരമ്മയാകാനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ മാറ്റം... മുന്നിലോട്ട് തള്ളിവരുന്ന വയർ.. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും... മാനസികമായും ശാരീരികമായി ഒരു തയ്യാറെടുപ്പുമില്ലെങ്കിലും ശരീരം അതിന്റെ പ്രവർത്തി തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും... അവളുടെ വികാരകേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നും തേൻ ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു... അവളുടെ പിറകിലൂടെ അവൻ മുലകളെ നന്നായി തലോടി... ചെവിയിലും കഴുത്തിലും ചെറു ക്ഷതങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ചു... അവൾതന്നെ അവന്റെ കൈവിരലുകളെ തന്റെ വികാരകേന്ദ്രത്തിലേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു... അവൻ അവിടെ ചിത്രപ്പണികൾ ആരംഭിച്ചു.. അവളും അവന്റെ വികാരകേന്ദ്രത്തിൽ പിടിമുറുക്കി... നിന്നുകൊണ്ടാണെങ്കിലും കുറച്ചു നേരത്തേയ്ക്ക് രണ്ടാളും മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു... പെട്ടെന്നവന്റെ നാഡികൾ മുറുകി വികാരം പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകി... അവൾക്കും രതിമൂർച്ച സംഭവിച്ചിരുന്നു... വികാരാധീനമായ കണ്ണുകളോടെ അവൾ അവന്റെ നേരേ നിന്നു... ശക്തമായി പുണർന്നു... നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി...

“ആരേലും വരും നീ പെട്ടെന്ന് ഡ്രസ്സ് ചെയ്യ്...“ ആദ്യമായാണ് അവൻ ഒരു ഗർഭിണിയെ വിവസ്ത്രയായി കാണുന്നത്... ലൈംഗിക ബന്ധം ഈ സമയത്തും കുഴപ്പമില്ലാത്തതാണ് പക്ഷേ വേണ്ട... എന്തേലും പ്രശ്നമായാൽ.... അതുകൊണ്ടാണ് അവനതിന് നിർബന്ധിക്കാതിരുന്നത്... എന്തായാലും സ്ത്രീസുഖം കിട്ടിയല്ലോ...

അവൾ ഡ്രസ്സുകൾ ഓരോന്നായി ധരിച്ചു... അവനത് നോക്കി നിന്നു...

“ഇതൊക്കെ തുടച്ചു കൈകഴുകട്ടെ... അല്ലെങ്കിൽ കെട്ടിയോൻ ചോദിക്കും...“

“ശരിയാ.. ഒരു കള്ളക്കാമുകനുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ജീവിതം സ്വാഹ..“

“പിന്നെ... അങ്ങനൊന്നും എന്നെ അയാൾ വിട്ടുപോകില്ല..“

“അതിനെന്താ ഉറപ്പ്..“

“അതങ്ങനാണന്നേ... ഒരു സ്ത്രീയിൽനിന്നും മറ്റൊരു സ്ത്രീയിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത് ശാരീരിക സുഖംതേടിയാണല്ലോ... അദ്ദേഹത്തിന് ആ സുഖത്തോട് വലിയ താൽപര്യമില്ല... പിന്നെ എവിടെ പോകാനാ...“

അവനത് ശരിയെന്നു തോന്നി.. ന്നാലും ഗർഭിണിയായതിൽ അവന് സംശയമുണ്ടാവില്ലേ... ഉണ്ടാവില്ലായിരിക്കാം... എന്തായാലും അവർ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കട്ടെ... തനിക്കും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇതുപോലെ കിട്ടിയാൽ മതിയല്ലോ..

നേരമിരുട്ടിത്തുടങ്ങി... അവളവന് ചായയുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു... എന്തായാലും അവരൊക്കെ എത്താൻ താമസിക്കുമല്ലോ... വന്നാലും വീട്ടുകാർക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ അറിയാം.. ഹോസ്പിറ്റലിൽ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ടതുമാണല്ലോ... അവൻ ചായ കുടിച്ചു. കൂടെ നല്ല കോഴിക്കോടൻ ഹൽവയും... പലതരം പലഹാരങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കസേരയ്ക്കരുകിൽ വന്നു നിന്നു... അവൾ അടുത്തു വരുമ്പോഴുള്ള ഒരു മണമുണ്ട്... അത് അവനെ വികാരത്തിലെത്തിക്കും...

“പിന്നെ ചായകുടിച്ചു.. സാധാരണ ഞാൻ ചായകുടിക്കാറില്ല പാലാണ് കുടിക്കുന്നത്.. നീ തന്നതുകൊണ്ടാണ് കുടിച്ചത്... എനിക്ക് കുറച്ചു പാലുകൂടി തരുമോ..“

“അയ്യോ.. വേടിച്ച പാലു തീർന്നല്ലോ..“

“നിന്റെ മുലപ്പാൽ തന്നാൽ മതി...“

“ഈ ചെക്കന്റെയൊരു കാര്യം... അതിൽ പാലൊന്നുമില്ലടാ..“

“അതൊക്കെ ഞാൻ കുടിച്ചുകൊള്ളാം...“ അവൾ തന്റെ മുല പുറത്തേയ്ക്കിട്ടു... അവൻ അത് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി..

“വല്ലതുമുണ്ടോ..“

“ഉണ്ട്... നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ പാൽ വരുന്നുണ്ട്...“

“ടാ.. ഞാൻ വീണ്ടും ചാർജ്ജാകുന്നേ...“

“അതിനല്ലേ ഞാനടുത്തു നിൽക്കുന്നേ...“

“ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാമോ..“

“പിന്നെ... അതിനൊന്നും കുഴപ്പമില്ല..“ അവൾ അവന്റെ പാന്റ്സിന്റെ സിബ്ബഴിച്ചു... അവിടെ അവന്റെ വീർപ്പുമുട്ടിനിന്നവനെ പുറത്തിട്ടു... അവളതിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.“

“ടാ.. നീ എഴുന്നേറ്റേ...“

അവൻ എഴുന്നേറ്റു.. അവൾ ആ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. തന്റെ മുന്നിൽ വിജ്രംഭിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് അവന്റെ പുരുഷത്വം... അവളതിനെ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു... മുഴുവനായി തന്റെ വായിലേയ്ക്ക് ആവാഹിച്ചു... അവൻ ഒരുനിമിഷം പരിസരം മറന്നുപോയി... അവളുടെ കൈയ്യും ചുണ്ടുകളും ഒരേ താളക്രമത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു... അവനിൽ വികാരം കൊടുങ്കാറ്റ് സൃഷ്ടിച്ചു... എല്ലാം അടിച്ചു തകർക്കുന്ന കൊടുംകാറ്റ്... ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത... ആ കാറ്റ് ശമിച്ചു... അവൻ മുകളിലേയ്ക്ക് തയയുയർത്തി കണ്ണടച്ചു നിന്നു... അവൾ സാവധാനം വായിൽ നിന്നും അവന്റെ പുരുഷത്വത്തെ മോചിതനാക്കി... അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി...

“ഇനി വേണോ..“

“വേണ്ടായേ.. മതിയേ... ഇനി നീ പെറ്റിട്ട് വരാം...“

“ചെക്കന്റെയൊരു കാര്യം...“

തളർന്ന പുരുഷത്വത്തെ അവൻ സിബ്ബിനുള്ളിലാക്കി.. അവൾ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർവ്വസ്ഥിതിയിലാക്കി...

“റബ്ബേ... ഇനി വല്ല പ്രശ്നവുമാവുമോ ചെക്കാ എനിക്ക്..“

“ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലെന്നേ...“

“ന്റെ ഇക്കാപോലും എന്നെ തൊടാറില്ല..“

“ഈ സമയത്ത് തൊടുകയും തലോടുകയുമൊക്കെ വേണം... ഗർഭിണിയാണെങ്കിലും വികാരത്തിന് കുറവില്ലല്ലോ...“

“അതു പിന്നെ... നിന്നെക്കണ്ടാൽ എനിക്ക് കൺട്രോൾ പോകും...“

അവൾ അവനോട് ചേർന്ന്നിന്ന് മാറിൽ ചിത്രം വരച്ചു...

“വേണ്ട മതി... ഇനിയും നിനക്ക് വല്ലതും തോന്നും...“

“മതി നിർത്തി... ഞാൻ പോകട്ടെ...“

“ശരി...“

“എന്നാ തിരികെപ്പോകുന്നത്...“

“തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല... നീ നമ്പർ തന്നാരേ..“

“അവൻ നമ്പർ കൊടുത്തു..“

“വീട്ടിൽ വിളിച്ചാൽ കുഴപ്പമുണ്ടോ..“

“ഇല്ലന്നേ.. കൂടെ പഠിക്കുന്ന മീരയാണെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി..“

“അപ്പോ മീര നിന്നെ വിളിക്കാറുണ്ടോ..“

“അങ്ങനൊരു പെണ്ണേയില്ല... പിന്നെങ്ങനെ വിളിക്കും..“

“ശരി... ശരി...“

അവൻ അവളെ ചേർത്തുനിർത്തി കവിളുകളിൽ ചുംബിച്ചു...

“മതി... മതി....“

അവൾ പിടി വിടുവിച്ചു... അവനവളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു... കുറേനാളുകൾക്കുശേഷം നല്ലൊരു അവസരം ലഭിച്ചതാ... ശരീരത്തിന് ക്ഷീണമുണ്ട്... സാരമില്ല ലൈബ്രറിവരെ പോയിട്ടുപോരാം... അവൻ നേരേ ലൈബ്രറിയിലേയ്ക്ക്.. അവിടെ അവന്റെ ഒന്നുരണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. അവരോട് കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. കോളേജ് കാര്യങ്ങളും റാഗിംഗുമെല്ലാം അവൻ അവരോട് വിവരിച്ചു. സമയം ഏഴുമണിയായിരിക്കുന്നു. അവൻഅവരോട് യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു.

നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക്... പോകുന്നവഴി അവളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നോക്കി. ഗേറ്റ് അകത്തുനിന്നും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു.. മറ്റാരും കാണാൻ വഴിയില്ല.. അവൾ ക്ഷീണിച്ച് ഉറങ്ങുകയാവും.. അവൻ നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു...

“നീയെന്താടാ ഇത്ര താമസിച്ചത്..“ സഫിയയാണ് ചോദിച്ചത്.

“ഉമ്മാ.. അത് ലൈബ്രറിലിൽ എല്ലാവർക്കും കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ അറിയണം.. അതും പറഞ്ഞിരുന്ന് സമയം പോയി...“

“തള്ളായിരിക്കുമല്ലോ....“

“ഇല്ലുമ്മാ... തള്ളോ.. ഞാൻ കണ്ടതും കേട്ടതുമല്ലേ...“

“ശരി.. ശരി. പോയി ഫ്രഷായി വാ..“

“അവൻ മുകളിലേയ്ക്ക്പോയി.. ഡ്രസ്സ് ഊരിയിട്ട് ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി.. തണുത്ത വെള്ളം ശരീരത്തിൽ വീണപ്പോൾ നല്ല സുഖം.. കുറച്ചു നേരം ഷവറിന്റെ താഴെനിന്നു... സോപ്പ് തേച്ച് കുളിച്ച് തലമുടിയും തുടച്ച് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.. മുടി അലസമായി ഒരു സൈഡിലേയ്ക്കിട്ടു... കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.. താൻ കുറച്ചുകൂടി സുന്ദരനായോ എന്നൊരു തോന്നൽ... മീശയ്ക്ക് കട്ടി കൂടിയിരിക്കുന്നു. മുടി കുറച്ച് വെട്ടണം... നീട്ടി വളർത്തുന്നത് കോളേജിൽ പാടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
അവൻ അത്താഴം കഴിക്കാൻ താഴെയെത്തി... എല്ലാവർക്കുമൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കുറേനേരം അവർ പലകാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ കോളേജ് ജീവിതവും അക്കൂട്ടത്തിൽ പെടും... അൻവർ അവനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കളിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടികൾ അവരുടെ ലോകത്തായിരുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അവൻ നേരേ റൂമിലേയ്ക്ക്... അവൻ കട്ടിലിൽ മലർന്നുകിടന്നു.. അന്നത്തെ ദിവസം സംഭവിച്ചകാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഓർത്തു... അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 03 10 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 26 09 2021

18.9.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 144

 

 അതിനിടയിൽ ഫസലിന് ഐഷുവിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. അവൻ അതുമായി കുറച്ചുനേരമിരുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിൽ അൻവർ മൊബൈൽ കൊണ്ടുവന്ന കാര്യവും അവളോട് പറഞ്ഞു... അവളും പറഞ്ഞു ബാംഗ്ലൂരിലും മൊബൈലെത്തി.. വാപ്പയ്ക്കും വങ്ങണമെന്നുപറഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്ന്... അവരുടെ സംഭാഷണം കുറച്ചു നേരം നീണ്ടു നിന്നു.

വളരെ സന്തോഷകരമായി അന്നത്തെ ദിവസം അവസാനിച്ചു. ഹമീദിനും ഒരു പുതു ശക്തി വന്നതുപോലെ. വീട്ടിൽ ആളുള്ളതിനാൽ സഹായിയായ പയ്യനെ വീട്ടിൽ വിട്ടിരുന്നു. ഹമീദിന് ചെറിയൊരു സഹായം വേണമെന്നു മാത്രം.. നടക്കുമ്പോൾ കൂടെ ഒരാൾ ഉണ്ടാവണം അത്രമാത്രം.

അടുത്ത ദിവസം അൻവർ നാദിറയെയും കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടി നാദിറയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് യാത്രയായി. അവളുടെ വാപ്പയ്ക്ക് നല്ല സുഖമില്ലാതിരിക്കുന്നു. അസുഖമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ സാധാരണരീതിയിൽ പുള്ളിക്കാരൻ ഇങ്ങെത്തുമായിരുന്നു. നാദിറയും അറിഞ്ഞിട്ട് അങ്ങോട്ടു പോയില്ല.. അവിടെയും പോയി മറ്റു ഒന്നു രണ്ടു ബന്ധുക്കളുടെയും വീട്ടിൽ പോകാനുള്ള പുറപ്പാടായിരുന്നു അവർ.

ഫസൽ രാവിലെ കാപ്പികുടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി..

“നീയെങ്ങോട്ടാ ഫസലേ...“

“ഉമ്മാ സിറ്റിവരെ ഒന്നു പോകണം..“

“ന്നാ.. കുറച്ച് സാധനങ്ങളും കൂടി വാങ്ങിക്കോ.. ലിസ്റ്റ് തരാം..“

സഫിയ അവന്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു ലിസ്റ്റ് നൽകി. വാങ്ങുവാനുള്ള വീട്ടുസാധനങ്ങൾ... കൂടെ ഒരു സഞ്ചിയും...

“ഉമ്മാ.. ഒരു ഡോക്ടറുടെ കൈയ്യിലാ ഈ സഞ്ചിയും തന്നു വിടുന്നത്..“

“അത് നാട്ടുകാർക്ക്... നീ എന്റെ മോനല്ലേ.. അപ്പോ ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കണം... പിന്നേ...“

“അവൻ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി..“

ബൈക്കുമായി അവൻ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി... സ്മിതയുടെ വീട്ടിലേക്കൊന്നു പോകണം... അവൾ അനുജത്തിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്തോ ഗിഫ്റ്റ് കൊടുത്തയച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് പറ‍ഞ്ഞത്. അവൻ നേരേ അങ്ങോട്ടു വിട്ടു. സ്മിതയ്ക്ക് അവിടെ നല്ല ജോലിലഭിച്ചു. അനുജത്തിയുടെ പഠിത്തകാര്യങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ അവളാണ് നോക്കുന്നത്. തന്റെഒപ്പം എൻഡ്രൻസിന് അവൾക്കും കിട്ടി. പക്ഷേ കോഴിക്കോട് വന്നില്ല പകരം തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽക്കോളേജിലേക്കാ പോയത്... അവളുടെ അമ്മാവൻ തിരുവനന്തപുരത്താണ്. മെഡിക്കൽകോളേജിനടുത്തായതിനാൽ അവൾക്ക് അവിടെനിന്നും പോയിവരാമല്ലോ... ലീവിന് അവളും എത്തുമെന്ന് അറിയിച്ചിരുന്നു.

വീട്ടിലും അവളും മമ്മിയുമുണ്ടായിരുന്നു. വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അവർ സ്വീകരിച്ചു. സ്മിതയുടെ അനുജത്തി അവനോട് പഠനകാര്യങ്ങളൊക്കെ തിരക്കി... അവർ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ അവളുടെ അമ്മ ജ്യൂസുമായെത്തി... അവർ ഓരോ ക്ലാസ്സിനെക്കുറിച്ചും പരീക്ഷയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ സ്മിത വിളിച്ചു. അവനോടും സംസാരിച്ചു. തനിക്ക് ഒര ഗിഫ്റ്റ് കൊടുത്തയച്ചെന്നും അത് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി തുറന്നുനോക്കി അഭിപ്രായം പറയണമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. സ്മിത വളരെ കൊഞ്ചിക്കുഴഞ്ഞാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അവന് അത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല കാരണം അവളുടെ അമ്മയും അനുജത്തിയും കൂടെയുണ്ട്.

ഏകദേശം 12 മണിയോടെ അവൻയാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടും കഴിക്കാൻ നിന്നില്ല... അവൻ അവരെ ഒരുദിവസം വീട്ടിലേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചിട്ടാണ് മടങ്ങിയത്...

സ്മിതയില്ലാത്തത് ഒരു വലിയ നഷ്ടംതന്നെയാണെന്ന് അവന് തോന്നി. കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു വിവാഹാലോചനയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. അവിടുത്തുകാരനാ.. ഗ്രീൻ കാർഡ് കിട്ടാൻ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നും അതിനു തയ്യാറായി ഒരാൾ തന്റെ പിറകേ ഉണ്ടെന്നും അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ കമ്പനിയിൽ തന്നെയുള്ള വ്യക്തിയാണ്. കണ്ടപ്പോഴേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ പറച്ചിൽ. അവൾക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ല.. വീട്ടുകാരോടും അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിൽ കവിഞ്ഞ് ഒന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ അവളെ ആരാണ് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തത്... കുറച്ച് പൊക്കം കുറവാണെന്നേയുള്ളൂ.. ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത് ആവശ്യത്തിലധികമുണ്ട്... അവളുടെ ശരീരത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക മണമാണ്.. ആ മണം താനിതുവരെ ആരിലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... അവളെ കെട്ടുന്നവന്റെഭാഗ്യം..

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അൻവറും നാദിറയും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വരുന്നവഴിക്ക് അവൻ വീട്ടുസാധനങ്ങളും വാങ്ങിയിരുന്നു. എത്തിപ്പോഴേയ്ക്കും കൈകഴുകി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു. നല്ല വിശപ്പായിരുന്നു. മട്ടൻ ബിരിയാണി അവന് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം... അതും കഴിച്ച് അവൻ മുകളിലേയ്ക്ക് പോയി...

പഠിക്കാനുള്ള പുസ്തകം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മതി.. ഇപ്പോൾ അതിനുള്ള മൂഡില്ല...

ചിന്തകൾ കാടുകയറി.. സ്മിതയേയേയും അവളുടെ അനുജത്തിയേയും കുറിച്ചുള്ളചിന്തകൾ അവനിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വന്നു... അനുജത്തിയും ഒട്ടും മോശമല്ല.. അവൾക്ക് തന്നോടൊരു ചായ്വു ണ്ടെന്ന് നേരത്തേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ അമ്മയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്നു ട്യൂൺ ചെയ്തു നോക്കാമായിരുന്നു. മുഴുത്ത മുലകളും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും ഏതൊരു പുരുഷന്റെയും മനസ്സിളക്കുന്നതായിരുന്നു. ശ്രമിച്ചുനോക്കാം... അവൻ ഓരോന്നു ചിന്തിക്കുംതോറും അവന്റെ അവയവത്തിന് കനംവച്ചു തുടങ്ങിയരുന്നു. സാവധാനം വിരലുകൽകൊണ്ട് ഞെരടുവാനും തലോടുവാനും തുടങ്ങി... കതക് ചേർത്തു കുറ്റിയിട്ടു... ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ട് ഉരിഞ്ഞ് കട്ടിലിന്റെ മൂലക്കിട്ടു... ലിംഗം പൂർണ്ണമായും ഉദ്ധരിച്ചിരുന്നു. അവൻ സാവധാനം സ്മിതയെ ഓർത്ത് ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി... അവളുമായുള്ള നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഓടിയെത്തി... കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞ് കിടക്കുന്നതും ചുംബനങ്ങൽ കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുന്നതും ഓർമ്മയിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവൻ ചലനം തുടർന്നു. മനസ്സിൽ അവൾ മാത്രം.. വികാരത്തോടെ തന്നെ പുൽകുന്നു. തന്റെ അവയവത്തെ നാക്കുകൊണ്ട് ഉഴിയുന്നതും അത് അവൾ പൂർണ്ണമായും ആവാഹിക്കുന്നതും മനോമുകുരത്തിൽ കണ്ടു... വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു... അവസാനം ഒരു വിറയലോടെ അവന്റെ ലൈംഗികാവയവം ചുടു തേനൊഴുക്കി... മലർന്നു കിടന്നു നന്നായി കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അൽപനേരം അതേ കിടപ്പു കിടന്നു.... അടുത്തു കിടന്ന തോർത്തൊടുത്തു തുടച്ചു... നല്ല ക്ഷീണം.... വെറുതേ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു.. അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി...

വാതിലിൽ തട്ടുകേട്ടാണ് അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നത്... അവൻ വേഗം കൈലിയെടുത്തുടുത്തു... വാതിൽ തുറന്നു...

“എന്തുറക്കമാടാ ഇത്...“

“അത് മാമാ... ഹോസ്റ്റലലിൽ ഉറങ്ങാൻ സമയം കിട്ടാറില്ല. .കിട്ടിയ സമയം ഉപയോഗിച്ചെന്നു മാത്രം...

“ശരി. ശരി... താഴേയ്ക്ക് പോന്നാട്ടേ...“

“ഇപ്പോ വരാം മാമാ...“

അവൻ വേഗം ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി... നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്കി.. പുതിയ കൈലിയെടുത്തുടുത്തു. നേരേ താഴേയ്ക്ക് പോയി.

അവിടെ എല്ലാവരും കൂടിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് നാളെ എന്താണ് പരിപാടി...“

“ഒന്നുമില്ല മാമാ..“

“എന്നാൽ നാളെ വാപ്പയേയും കൊണ്ട് നമുക്ക് ചെക്കപ്പിന് പോണം... റെഡിയാണോ..“

“പിന്നെന്ത്...“

അവരെല്ലാവരും കൂട്ടം കൂടിയിരുന്ന് തമാശകൾ പറഞ്ഞു.. അവൻ ഹോസ്റ്റലിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവരോട് വിവരിച്ചു. ഹമീദും എല്ലാവർക്കുമൊപ്പം കൂടി. കുട്ടികൾ അവരുടെ ലോകത്തായിരുന്നു. കളിയും ചിരിയും വഴക്കുമെല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു....

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹമീദിനേയും കൊണ്ട് അൻവറും ഫസലും ഉമ്മയും ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. ഹമീദ് വളരെ ഉന്മേഷവദനായിരുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി ഡോക്ടറെ കണ്ടു...

“ഹ്ഹാ ഇക്കാ നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ..“

“അതേ... മക്കളെല്ലാവരുമുണ്ടല്ലോ.. ആ ഒരു സന്തോഷം..“

“അതാണ് വേണ്ടത്..“

“നമുക്ക് ചെക്കപ്പുകളൊക്കെ നടത്തിക്കളയാം..“

ഡോക്ടർ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് നൽകി.. നേരേ ലാബിലേക്ക്...

പരിശോധനകൾ കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ടു വരാൻ കാത്തിരുന്നു... മണിക്കൂറുകൾ ഓരോന്ന് കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 26 09 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 19 09 2021





11.9.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 143

 

അതിനിടയിൽ ഐഷുവിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. അവൾക്ക് വെക്കേഷൻ നാളെ തുടങ്ങുന്നു. നാട്ടിലേയ്ക്ക് യാത്രയുണ്ട്. അപ്പോൾ കാണണമെന്നു പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അൻവറും റഷീദുമെല്ലാം ഗൾഫിൽ നിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും വളരെ ത്രില്ലിലായിരുന്നു. ആ ദിവസം ആ വീട്ടിൽ ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു.....

അതിരാവിലെ തന്നെ വിഷ്ണുവും ഫസലും എയർപോർട്ടിലേയ്ക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. റോഡ് വിജനമായിരുന്നതിനാൽ അത്യാവശ്യം നല്ല സ്പീഡിലായിരുന്നു യാത്ര. അതുകൊണ്ട് അവർ നേരത്തെ എയർപോർട്ടിലെത്തി. അവിടെ കാന്റീനിൽ നിന്നും ചായകുടിച്ചു. ഫസൽ ചായ കുടിക്കാറില്ല. അവനൊരു മാംഗോ ജ്യൂസ് കഴിച്ചു. അൽപനേരം കാറിൽ വിശ്രമിച്ചു. ജിദ്ദ കൊച്ചിൻ ഫ്ലൈറ്റ് എത്തിയെന്നുള്ള അറിയിപ്പു ലഭിച്ചയുടൻ അവൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.. എയർപോർട്ടിലെ അറൈവിംഗ് ടെർമിനലിനടുത്തു നിലയുറപ്പിച്ചു. അൽപസമയത്തിനകം അൻവർ ട്രോളിയുമായി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.. ഫസൽ കൈ ഉയർത്തികാണിച്ചു. അൻവർ ഓടിവന്ന് ഫസലിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. വിഷ്ണുവിന് ഷേ്ക്ഹാന്റും നൽകി...

”ടാ നീയങ്ങു വളർന്നുപോയല്ലോടാ..” ഫസലൊന്നു ചിരിച്ചു.

”അല്ല വിഷ്ണു ചെക്കനെ കെട്ടിക്കാറായില്ലേ.”

”അതേ ഇക്കാ..”

ട്രോളിയുടെ സാരധ്യം ഫസൽ ഏറ്റെടുത്തു. അതും തള്ളി അവർ കാറിനടുത്തേയ്ക്കു നടന്നു.

കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ സാധനങ്ങൾ വച്ചു...

”നമുക്ക് ലൈറ്റായിട്ട് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം... ഇന്നലെ ഫ്ലൈറ്റിനിന്നും ആഹാരം കഴിച്ചതാ... ശരിയായില്ല...”

”അതിനെന്താ മാമാ.. നമ്മുടെ സ്ഥിരം കടയുണ്ട്. അപ്പം മുട്ടക്കറി..”

”ങ്ഹാ ശരി. എന്നാ വിട്.”

അവർ വണ്ടിയിൽ കയറി... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവറിന്റെ മൊബൈൽ റിംഗ് ചെയ്തു...

”ഇക്കാ മൊബൈല് വാങ്ങിയോ..”

”അതേ.. അവിടെ ഇതില്ലാതെ പറ്റില്ല...”

”ഇവിടെയും വന്നു തുടങ്ങി.. എല്ലായിടത്തും റേഞ്ച് ഇല്ല...”

”ഇത് റോമിംഗ് ഉള്ളതാ...”

”ഫസൽ വലിയ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി..”

”അൻവർ വീട്ടിലെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് വിളിച്ചു... അപ്പുറത്ത് സഫിയയാണ് ഫോണെടുത്തത്.

”ഇക്കാ... അവിടുന്നു തിരിച്ചില്ലേ..”

”ഞാനിവിടെ നാട്ടിലെത്തി... ഇവരോടൊപ്പം വണ്ടിയിലാ...”

”കള്ളം പറയല്ലേ ഇക്കാ..”

”കള്ളമല്ല സഫിയാ...”

”എന്നാ അവന്റേ കൊട്ക്ക്...”

”അൻവർ ഫോൺ ഫസലിന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു.”

”ഉമ്മാ മാമ പറഞ്ഞത്.. ശരിയാ... ഇവിടെത്തി... മാമ മൊബൈലിൽ നിന്നും വിളിച്ചതാ... നമ്മുടെ അബ്ദുക്കാന്റെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്ത് കണ്ടിട്ടില്ലേ.. വയറില്ലാതെ ഫോൺവിളിക്കാമോന്ന് ഉമ്മ ചോദിച്ചത്..”

”ശരിയാ... അത് വലിയ വിലയാകില്ലേ..”

”ഇല്ലുമ്മ ഗൾഫിലൊക്കെ എല്ലാവരും ഉപയോഗിക്കുന്നതാ.. ഇതിപ്പോൾ നാട്ടിലും ആൾക്കാരൊക്കെ വാങ്ങിത്തുടങ്ങി.. ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ രണ്ടുമൂന്നുപേർക്കുണ്ട്... അവരത് ഹോസ്റ്റലിൽ വച്ച് വിളിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”

”അപ്പോ... ഈ ഗ്രാമത്തിൽ കിടക്കുന്ന നമ്മക്കൊന്നും ഇതൊന്നും അറിയില്ലല്ലേ...”

”ഉമ്മയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ കാണാലോ...”

”ശരി... സൂക്ഷിച്ചു പോരേ... ഇവിടെ എല്ലാവരും കാത്തിരിക്കുന്നു.”

”ഫസലേ... അവൾക്ക് വിശ്വാസമായോ..”

”വിശ്വസിച്ചെന്നു തോന്നുന്നു...”

”എനിക്കാദ്യം വിശ്വാസം വന്നില്ലാട്ടോ...” വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്...

അവർ സ്ഥിരമായി കയറുന്ന ഹോട്ടലിൽ വണ്ടി നിർത്തി.. അവിടുത്തെ ഫേമസ് ഫുഡ് അപ്പവും മുട്ടക്കറിയുമാണ്... ഉള്ളി നന്നായി വഴറ്റി നല്ല മണമൂറും മസാലയും ചേർത്ത് അതിനിടയിൽ ഒരു മുട്ടയും വച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നതുകണ്ടാലേ വായിൽ കപ്പലോട്ടം തുടങ്ങും...

അവർ മൂന്നുപേരും അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ഓർഡർ ചെയ്തു. രണ്ടാൾ ചായ.. ഫസൽ ഒരുഹോർലിക്സ് പറഞ്ഞു...

”ഹാ... എന്തു ടേസ്റ്റാണ്... എത്ര നാളായി നാട്ടിലെ നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട്...”

”അതെന്താ അവിടുത്തെ ആഹാരം അത്ര പോരേ..”

”അതല്ലടാ.. നാട്ടിലെ രുചി ഒന്നു വേറെതന്നെയാണ്.. അതവിടുത്തെ സദ്യയും ഇവുടുത്തെ സദ്യയും തമ്മിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഇല വെട്ടിയിട്ട് സദ്യ കഴിച്ചാലും നാട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ഒരു രുചി അവിടെ കിട്ടിയിട്ടില്ല... അതെന്താണെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായിട്ടില്ല.. ചിലപ്പോൾ കഴിക്കുന്നഭക്ഷണത്തിന് നാടുമായുള്ള ബന്ധമായിരിക്കാം.... നാട്ടിലെ എല്ലാ ഭക്ഷണവും അവിടെ കിട്ടും... ഉദാഹരണത്തിന് മസാലദോശ... ഇവിടെ കിട്ടുന്ന രുചി അവിടെ കിട്ടില്ല... നമ്മുടെ ദിവാകരന്റെ കടയിലെ പരിപ്പുവടയും ചായയും അതിന്റെ രുചി അവിടെ എത്ര ചായയും പരിപ്പു വടയും കഴിച്ചാലും കിട്ടില്ല... ചിലപ്പോൾ നാട്ടിലാവുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സ് നാടൻ രുചികളോട് പ്രിയമായിരിക്കാം.. അവിടാകുമ്പോൾ നാടൻ രുചിയാണെങ്കിലും ഒരു തോന്നലായിരിക്കാം...”

അവർ തലകുലുക്കി...

”അപ്പോൾ ശരിക്കും മാമയ്ക്ക് നാടാണോ ഗൾഫാണോ ഇഷ്ടം...”

”എനിക്ക് നാടു തന്നെ... നമ്മുടെ സ്വന്തം നാടിനോളം ഒരു നാടും വരില്ല... നാട് നമ്മുടെ പെറ്റമ്മയാണെങ്കിൽ ഗൾഫ് നമുക്ക് പോറ്റമ്മയാ.... എത്ര കുടുംബങ്ങളെയാ ഗൾഫെന്ന അമ്മ പോറ്റുന്നത്... എത്രയോപേരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ മുളപ്പിച്ചത്... ഒരിക്കലും രക്ഷപെടില്ലെന്നു കരുതിയ എത്രയോ മനുഷ്യർ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാം അതിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്... ഓരോ നിമിഷവും നാടെന്ന ബോധം നമുക്കുണ്ട്... പക്ഷേ ഗുണവും ദോഷവുമുണ്ട്. നമ്മൾ മലയാളികൾ നാട്ടിലാണെങ്കിൽ വേണ്ടിവന്നാൽ എന്ത് നിയമലംഘനവും നടത്തും.. കാരണം നാട്ടിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാമെന്നുള്ള ചിന്താഗതി.. പക്ഷേ ഗൾഫിൽ എത്തിയാലോ... എന്തു മര്യാദക്കാരാവുമെന്നറിയാമോ... അടിയില്ല അക്രമമില്ല നിയമലംഘനമില്ല.. ചിലപ്പോൾ ചില ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളുണ്ടായെന്നിരിക്കും.. ന്നാലും ഏതു ചട്ടമ്പി അവിടെത്തിയാലും നല്ലവനായി മാറും.. അവന്റെ മനസ്സിൽ നാടെന്ന ഓർമ്മ നിലനിൽക്കുന്നതും ഒരു കാരണമാണ് തിരികെ ഇവിടെ എത്തണമെന്ന ആഗ്രഹം... നിയമ ലംഘനം നടത്തിയാൽ അവിടെ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷ.. അത് നാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വാതിലടയ്ക്കുമോ എന്നുള്ള വിശ്വാസം.. അതൊക്കെയാണ് മലയാളിയുടെ പ്രത്യേകതകൽ.”

മലയാളി സ്വന്തം നാടൊഴിച്ച് എവിടെപ്പോയാലും വലിയ മര്യദക്കാരായിരിക്കും.. എല്ലാവരേയും അല്ല പറയുന്നത്.. ചിലരെങ്കിലും... നമ്മൾ ഒരു രാജ്യത്തെത്തിയാൽ അവിടുത്തെ നിയമം അവിടുത്തെ സംസ്കാരം എല്ലാം അനുസരിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. ബിസിനസ് നടത്തുന്നവർ വാഹനമോടിക്കുന്നവർ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ എല്ലാവർക്കും അതിന്റേതായ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ബിരുദാനന്തരബിരുദത്തേക്കാൾ അവിടെ ആവശ്യം പ്രവർത്തി പരിചയമാണ്... ചിലപ്പോൾ ഒരു എഞ്ചിനീയർ അവിടെത്തിയാൽ ലഭിക്കുക ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ജോലിയായിരിക്കില്ല കഴിവുള്ള ഒരു പത്താംക്ലാസ്സുകാരന് കിട്ടുന്നത്... കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അവിടെ അവസരം ലഭിക്കുന്നത്.. ഇവിടെ തൊഴിലില്ലായ്മ കൂടുതലായതിനാൽ കഴിവിനേക്കാൾ ക്വാളിഫിക്കേഷൻ മാനദണ്ഡമാക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു അത്രയേയുള്ളൂ വ്യത്യാസം. ഗൾഫുപോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് കഴിവുള്ള ഒരു പത്താംക്ലാസ്സുകാരന് ഒരു കമ്പനിയിയുടെ ഉന്നതിയിലെത്താൻ സാധിക്കുമെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കഴിയുന്നില്ല... കാരണം അതിനുള്ള അവസരം ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നുള്ളതായിരിക്കാം... എത്രയോ ബിസിനസ്സുകാർ അവിടെ കഷ്ടപ്പാടുകളും ബുദ്ധിമുട്ടി വിജയംകൊയ്തവരാണെന്നറിയാമോ.... എന്തിനേരറെപ്പറയുന്നു നമ്മുടെ ലുലുവിന്റെ മുതലാളി ശ്രീ.യൂസഫലി... അദ്ദേഹം ഇത്രയും വലിയ ഒരു ബിസിനസ് സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ എത്രയോ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും... അദ്ദേഹം മറ്റുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ തന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചതിനു ശേഷമാണ് കേരളത്തിലെത്തിയത്... കാരണം ലൂലു ഒരു പുതിയ സംസ്കാരമാണ്... അതിന്റെ പ്രത്യേകത ജനം മനസ്സിലാക്കിയതിനുശേഷമാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തുടങ്ങിയത്.. അത് വിജയം തന്നെയായിരുന്നു. അതുപോലെ എല്ലാ ബിസിനസ്സുകാരും നമ്മുടെ കേരളത്തിലേയ്ക്കും വരട്ടെ... നമ്മുടെ നാടും രക്ഷപ്പെടട്ടേ..

അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളുംസംസാരിച്ചിരുന്നു സംമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.. ഇതിനിടയിൽ റഷീദും വിളിച്ചിരുന്നു. പതിനൊന്നു മണിയോടെ അവർ വീട്ടിലെത്തി. എല്ലാവരും വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു വന്നപാടെ ഹമീദിനെ കൈ പിടിച്ചു മുത്തമിട്ടു... അൻവറിന്റെ മകൾ അടുത്തുവരുന്നില്ല.. ഫോണിൽ വാപ്പയ്ക്ക് പാട്ടൊക്കെ പാടി കേൾപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഇവൾക്കെന്തുപറ്റി...


”അതിക്കാ.. അവൾക്ക് നാണമായിരിക്കും.. ഓർമ്മയാകുന്നതിനു മുമ്പു പോയതല്ലേ... പതുക്കെ ശരിയാവും..”

”അൻവറേ... അവളങ്ങനാ.. എളുപ്പം അടുക്കില്ല... അടുത്താൽ പിന്നെ വിട്ടുമാറത്തുമില്ല.. നിന്നെപ്പോലെയാ... നീയും ഇതുപോലായിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്ത്.”

”ശരിയാ.. വാപ്പപറഞ്ഞ് ഓർമ്മയുണ്ട്.”

”യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നോ..”

”അതേ വാപ്പാ.... പുറപ്പെടാൻ കുറച്ചു താമസിച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാൽ വേറേ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല..”

”അൽഹംദുലില്ല.”

”റഷീദിനും അഭിമന്യുവിനും സുഖമായിരിക്കുന്നോ..”

”സുഖമായിരിക്കുന്നു.. അഭിമന്യു ഇന്ന് ദുബായിലെത്തും... രണ്ടുദിവസം അവിടെ നിന്നിട്ട് തിരികെപ്പോകും... അവിടെ ഭാര്യ ഗർഭിണിയല്ലേ..”

”അവൾക്കെങ്ങനെയുണ്ട്..”

”സുഖമായിരിക്കുന്നു. ജോലിക്കു പോകുന്നുണ്ട്.”

”സ്റ്റീഫന്റെ മകളോ..”

”ആ കുടുംബവും സുഖമായിരിക്കുന്നു.. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും രണ്ടു സ്ഥലത്തല്ലേ.. വാപ്പാ..”

”ഓ ശരിയാണല്ലോ... ഞാനതങ്ങു മറന്നു.”

”നിങ്ങൾ പോയി ഫ്രഷായി വാ... എന്നിട്ടാവാം. ബാക്കിയൊക്കെ.”

എല്ലാവരും ഫ്രഷാവാൻ പോയി.. ഫസൽ മുകളിലേയ്ക്കും അൻവർ അവരുടെ ബഡ്റൂമിലേയ്ക്കും.. വീട്ടിൽ ഒരു ഉത്സവ പ്രതീതി.. അൻവർ കൊണ്ടുവന്ന പെട്ടികൾ ഹാളിൽ തന്നെ വച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ആ പെട്ടി പൊട്ടിക്കലുണ്ട്.. അതൊരു ചടങ്ങാണ്.. അതിൽ നിന്നും എല്ലാവർക്കുമായി വാങ്ങിയതോരോന്നും വീതംവയ്ക്കും.. ആർക്കും യാതൊരു പരിഭവവും പിണക്കവും കാണത്തുമില്ല... കുട്ടികൾ രണ്ടാളും അതിനുമുകളിൽതന്നെയാണ്... അവരോരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കളിപ്പാട്ടം എവിടായിരിക്കും എന്നു തിരകുയാണ്...

ഉച്ചഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി എല്ലാവരേയും ക്ഷണിച്ചു.. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന ആഹാരം കഴിച്ചു. കുട്ടികൾ അപ്പോഴും പെട്ടികളിൽ നിന്നുള്ള കളി മാറ്റിയിരുന്നില്ല..

”ഇക്കാ... അതിനകത്തുള്ളതെന്തെന്നു അറിയാതെ അവരതിനടുത്തുനിന്നും മാറില്ല..”

”ഹ്ഹാ.. എനിക്കറിയാം.. അവർക്കുള്ളത് അതിനകത്തുണ്ട്.. നമുക്കത് വൈകിട്ട് പൊട്ടിക്കാം...”

”ശരി...”

അതിനിടയിൽ ഫസലിന് ഐഷുവിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. അവൻ അതുമായി കുറച്ചുനേരമിരുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിൽ അൻവർ മൊബൈൽ കൊണ്ടുവന്ന കാര്യവും അവളോട് പറഞ്ഞു... അവളും പറഞ്ഞു ബാംഗ്ലൂരിലും മൊബൈലെത്തി.. വാപ്പയ്ക്കും വങ്ങണമെന്നുപറഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്ന്... അവരുടെ സംഭാഷണം കുറച്ചു നേരം നീണ്ടു നിന്നു.

ഇതിനിടയിൽ ചിലർ അൻവറിനെ കാണാനെത്തിയിരുന്നു. അവരുമായി സംഭാഷണം നടത്തി അൻവറും.. മറ്റുള്ളവർ അവരുടെ ജോലിയിലും ആയിരുന്നു.



തുടർന്ന് വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 19 09 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 12 09 2021

4.9.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 142

 

അവസാന ദിവസ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു... ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയിട്ട് ആദ്യ പരീക്ഷ... നന്നായി എഴുതിയെന്ന വിശ്വാസം.. മിക്ക കുട്ടികളും വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. ഗോവർദ്ധൻ പോകുന്നില്ല. കാരണം ഫസലിന് മനസ്സിലായി... അവനെ നിർബന്ധിച്ചില്ല... തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള കുറച്ച് പണം അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും അവനത് വാങ്ങി... ഫസൽ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി....

വിഷ്ണുവേട്ടൻ വരുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഉമ്മവരുന്നില്ല കാരണം അൻവർ മാമ നാളെ വരുന്നുണ്ട്. വീട്ടിലെ തിരക്കുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഉമ്മ വരുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞത്. അതു മാത്രമല്ല അൻവർമാമ വന്നിട്ട് ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ വരികയും വേണം. തനിക്ക് രണ്ടാഴ്ച ലീവുണ്ട്. ആ സമയം നന്നായി അടിച്ചുപൊളിക്കാമെന്നു കരുതുന്നു.

അവൻ സാവധാനം ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നുമിറങ്ങി. പതുക്കെ റോഡിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വണ്ടി വരുമ്പോൾ കാണാമല്ലോ.. വിഷ്ണുവേട്ടൻ രാത്രി തിരിച്ചെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. രാവിലെ 9 മണിക്കിവിടെയെത്തും. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും ചായ മാത്രമേ കുടിച്ചിട്ടുള്ളൂ.. വിഷ്ണുവേട്ടന്റെ കൂടെ ഹോട്ടലിൽ കയറി നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. അവൻ പതുക്കെ മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.

“ഫസലേ... ഫസലേ...“ പിറകിൽ നിന്നൊരു വിളി... അവൻ തിരി‍ഞ്ഞു നോക്കി... അവൾ തന്റെ അടുത്ത വീട്ടുകാരി ജാസ്മിൻ ആയിരുന്നു ... ഇവളെന്താ ഇവിടെ...

“ന്റ സ്കൂൾ ഇവിടാണോ...“

“അതേ..... “

“ഡോക്ടറാകാൻ പഠിക്കല്ലേ...“

“അതേ....“

“എന്താ ഇവിടെ..“

“അതേ.... ഇതെന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഉമ്മയാ... ഭർത്താവ് ഓ.പി.യിൽ ടിക്കറ്റെടുക്കാൻ പോയിരിക്കുന്നു.“

“ഉമ്മാ.... ഇതാണ് ഫസൽ... ഞാൻ പറയാറില്ലേ...“

“അവർ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു...“

“ആർക്കാ അസുഖം..“

“മോനേ... അസുഖം ഇവൾക്കുതന്നെ... ഗർഭിണിയാ... നാലുമാസമായി... ഇവിടെയാ കാണിക്കുന്നത്...“ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വെള്ളിടിവെട്ടി... താൻ അവളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചിട്ട് ഏകദേശം അത്രയും നാളായല്ലോ... അവൾ അവനെനോക്കി കണ്ണുറിക്കി കാണിച്ചു...

“ഇവളെപ്പോഴും മോനെക്കുറിച്ച് പറയാറുണ്ട്... എന്തായാലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ... കുറച്ചുനേരം നിന്നാൽ ഇവളടെ കെട്ടിയോനെ പരിചയപ്പെടാം... അവൻ തിരിച്ചു പോയില്ല... ഇവിടെത്തന്നെ കൂടി... ഇനി പ്രസവം കഴിഞ്ഞേ പോകുള്ളൂ...“

അവൻ ചിരിച്ചു... അവൾ പറഞ്ഞത് ഭർത്താവിന് കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെന്നല്ലേ... പിന്നെ ഇതിവെടുന്നായിരിക്കാം... ഇനി... തനിക്കെങ്ങാനും....?

“അപ്പോൾ ഇവിടെയാണോ വീട്..“

“അതേ.. ഇവിടെ അടുത്താ .. പുതിയങ്ങാടിയുടെ എതിർവശം.. ആമിനാ മെഡിക്കൽസ് എന്ന സ്ഥാപനമുണ്ട് അത് ഞങ്ങളുടെ വീടിനോട് ചേർന്നാണ്... ഉപ്പാന്റേതാ അത്.. അതുകൊണ്ട് കണ്ടുപിടിക്കാൻ പ്രയാസമില്ല.. ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥലമാ അവിടെ.... ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെല്ലാം ഇവിടെയാ താമസം... ഇവിടുത്തെ വീട് എനിക്കുള്ളതാ... ഉമ്മയും വാപ്പയും തൊട്ടടുത്താ താമസം...“

അവൻ ചിന്തകൾക്ക് കടിഞ്ഞാണിടാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ പെരുമാറ്റവും അവനിൽ സംശയം ജനിപ്പിച്ചു... തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഉമ്മ അടുത്തുണ്ടെങ്കിലും അവൾ വളരെ ക്ലോസ്സായാണ് പെരുമാറുന്നത്... ഇനി അവരും ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ.. അവൻ അവർക്ക് പോകേണ്ട വഴിയും കാണേണ്ട ഡോക്ടറെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു... അപ്പോഴാണ് ഗോവർദ്ധൻ വരുന്നത് കണ്ടത്... അവൻ ഗോവർദ്ധനെ അടുത്തു വിളിച്ചു.

“ഗോവർദ്ധൻ ഇവരെനിക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരാണ്... നമ്മുടെ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് മാഡം മായയെ ഒന്നു കാണിച്ചുകൊടുക്കണെ... എന്റെ ബന്ധുവാണെന്നു പറയണേ .. അവർ പ്രതേകം ശ്രദ്ധിച്ചോളും...“ ഗോവർദ്ധനൻ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ ക്ഷണിച്ചു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവളുടെ ഭർത്താവെത്തി... അയാളേയും ഫസലിന് പരിചയപ്പെടുത്തി. അയാളും വളരെ ഭവ്യതയോടെ അവനോട് പെരുമാറി... ഇവൾ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്താണാവോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... ങ്ഹാ.. എന്തുമാകട്ടെ... അവൻ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു... അവൾ പഴയതിനേക്കാൾ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യം തനിക്കുറപ്പാണ് ഈ പുഷ്പത്തിൽ നിന്നും ആദ്യം തേൻ നുകർന്നത് താൻതന്നെയാണെന്നുള്ളതിൽ... അവൾ നടന്നു കുറച്ചു ദൂരം പോയിട്ട് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു... എന്നിട്ട് ടാറ്റ കാണിച്ചു.. പൊക്കം കുറവായതിനാൽ കുറച്ചു വയർ പുറത്തു കാണാനുണ്ട്. എന്നാലും അവളുടെ സൗന്ദര്യം ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്... വേണ്ട വേണ്ടാത്തതൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ട... ഇനിയും കാണാമല്ലോ......?

അവർ പിരിഞ്ഞു..... പിന്നിൽ നിന്നും വണ്ടിയുടെ ഹോണടികേട്ടു.. അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി... വിഷ്ണുവേട്ടൻ.. അവൻ വേഗം വണ്ടിയിൽ കയറി... ലഗേജ് സീറ്റിൽ തന്നെ വച്ചു.

“നീയെന്താ ഹോസ്റ്റലിനടുത്തു നിൽക്കുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്..“

“അതേ വിഷ്ണുവേട്ടാ... പക്ഷേ കുറച്ചുദൂരം അറിയാതെ നടന്നു... എന്തായാലും കണ്ടുപിടിച്ചല്ലോ..“

“ങ്ഹാ.. ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല...“

“നാട്ടിലെന്തൊക്കെയാ വിശേഷം..“

“എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു. നിന്നെ പൊന്നുപോലെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകണമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്... പിന്നെ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ കയറിയിട്ടു പോകാം... വീട്ടിൽ നിന്നും കുറച്ചു സാധങ്ങൾ തന്നുവിട്ടിട്ടുണ്ട്.“

“ശരി...“

അവർ നേരേ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്.. അവിടെഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ് അവർക്കായി തുറന്നു. അവർ അകത്തു കടന്നു. വിഷ്ണുവും ഫസലും വണ്ടിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി...

“വാ.. വാ... ഡോക്ടറൂട്ടി വന്നാട്ടേ...“

അമ്മായി വാതിലിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പഴയതിനേക്കാൾ ആരോഗ്യവതിയാണെന്നു കണ്ടാൽ തോന്നും...

“അമ്മായി സുഖമാണോ...“

“നിക്കക് ഇപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയല്ലോ എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ..“

“അതമ്മായി... അവിടുന്ന് ഇറങ്ങാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല.. ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയതല്ലേയുള്ളൂ... അതിന്റേതായ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരിുന്നു.... ഇനി ഞാൻ ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ ഇവിടെ വരും... സ്ഥിരം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കും..“

“അമ്മായി അവൻ വെറുതേ പറയുന്നതാ... പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിക്കും വരില്ല..“ അത്  പറഞ്ഞത് അവരുടെ സഹോദരന്റെ മകളായ മെഹറുബയായിരുന്നു  . അവനുമായി വളരെ നല്ല കമ്പനിയാണ്... അവനോട് അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകം അടുപ്പമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ല.....

“വന്നാട്ടേ... രണ്ടാളും ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോയാൽമതി..“

“അതമ്മായി...“

“ഒര് അതമ്മായിയുമില്ലാ... എല്ലാം ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു.“ അമ്മായിയുടെ നിർബന്ധത്തിനു മുന്നിൽ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുകയേ വഴിയുള്ളൂ... അവർ രണ്ടാളും ടേബിളിൽ ഇരുന്നു. അവർക്ക് അമ്മായിയും മെഹറുബയും കൂടി വിളമ്പിക്കൊടുത്തു... ഫസലിന്റെ അടുത്തു തന്നെ അവളും ഇരുന്നു... ഒരു പ്ലേറ്റിൽ ഇടിയപ്പവും മട്ടൻ കറിയും ഒഴിച്ച് അവളും കഴിച്ചു...

“അമ്മായി ചെക്കനങ്ങ് വലുതായി കേട്ടോ..“

“അതേ... ഒരു ഡോക്ടറുടെ രൂപമൊക്കെയായി കേട്ടോ..“

“ടാ... അവിടെ വല്ല പെൺപിള്ളേരും അടുത്തു കൂടിയോ..“

“ഇല്ലമ്മായി... അതിനുള്ള സമയമില്ല..“

“സമയമുണ്ടെങ്കിൽ കൊള്ളാമെന്നായിരിക്കുമല്ലേ..“

“അതമ്മായി...“

“പഠിക്കാനുള്ള സമയത്ത് പഠിച്ചോണം... പലരും കണ്ണും കൈയ്യും കാണിച്ച് വരും... അടുത്തു കൂടിയേക്കല്ലേ മോനേ... സഫിയയുടെ സ്വപ്നമാണ് നീ...“

അവർ രണ്ടാളും വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അമ്മായി വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി ഒരു ചാക്കു നിറയെ എന്തെല്ലാമോ വാരി വണ്ടിയിൽ കയറ്റി... എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ വഴക്കുകിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...

“ഫസലേ നിനക്ക് ലാബ് റിസൾട്ടൊക്കെ നോക്കാനറിയാമല്ലോ അല്ലെ ..“ മെഹറുബയാണത് ചോദിച്ചത്

“അതൊക്കെ അറിയാം..“

“ഞാൻ ഇന്നു രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഫുൾ ചെക്കപ്പു ചെയ്തു... റിസൾട്ട് നാളയേ കിട്ടുള്ളൂ.. ഞാൻ വിളിച്ചു പറയാം..“

“ഒക്കെ...“

അവർ ടാറ്റപറഞ്ഞുപിരിഞ്ഞു... പിരിയുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിളകം അവൻ കണ്ടു.... വേണ്ട വെറുതേ ചിന്തിക്കേണ്ട...

അവർ യാത്ര തുടർന്നു.... ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണവു പൊതിഞ്ഞു നൽകിയിരുന്നു.. ഹോട്ടലിൽ നിന്നും കഴിക്കാമെന്നു കരുതിയിരുന്നതാണ് പക്ഷേ ഇനി നടക്കില്ല.. അമ്മായിയല്ലേ ആള്... അവർ ഇടയ്ക്ക് ഒന്നു വിശ്രമിച്ചു... വിഷ്ണു രാത്രി ഒരു മണിക്ക് യാത്ര തിരിച്ചതാണ്... അരമണിക്കൂറത്തെ വിശ്രമത്തിനുശേഷം വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. ഉച്ചഭക്ഷണം രണ്ടുമണിയായപ്പോഴാണ് കഴിച്ചത്. കുറച്ചുനേരത്തെ വിശ്രമത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി... വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കും... ഇടയ്ക്ക് രണ്ടാളും ചായയും ലഘുഭക്ഷണവും കഴിച്ചു. എന്തായാലും രാത്രി 9 മണിയാകും വീടെത്തുമ്പോൾ... അവർ രണ്ടാളും കുശലം പറഞ്ഞിരുന്നു.

അവധി ദിവസമായതിനാലായിരിക്കും നല്ല തിരക്ക്... എല്ലാവരും കുടുംബമായി പലയിടത്തേയ്ക്കുമുള്ള യാത്രയിലാണ്... ചിലർ സാധനങ്ങൽ വാങ്ങുന്നതിരക്കിലും... വാഹനം ട്രാഫിക്കിലായതിനാൽ എല്ലാം കണ്ട് ആസ്വദിച്ച് അവനിരുന്നു. അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി... വീടിന്റെ ഗേറ്റെത്തിയപ്പോഴാണ് വിഷ്ണു തട്ടിവിളിച്ചത്... അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. വിഷ്ണുവേട്ടൻ ഗേറ്റ് തുറന്ന് വണ്ടി അകത്തേയ്ക്ക് എടുത്തു.. വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് എല്ലാവരുമുണ്ട്... അവനെ കാണാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നു...

അവൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ബാഗുമെടുത്തിറങ്ങി... നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക് എല്ലാവരും അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം വരവേറ്റു... ഉപ്പാന്റെ കൈയിൽ മുത്തം കൊടത്തു. ഇരുന്നുകൊണ്ടു തന്നെ അദ്ദേഹം അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.. തന്റെ കൊച്ചുമകൻ.. അവനെ കണ്ടിട്ട് എത്ര ദിവസമായി... ഇത്രയും നാൾ അകന്നു നിൽക്കുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.. സഫിയയും ആരും കാണാതെ കണ്ണു തുടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഉമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി കരം ഗ്രഹിച്ചു. അവനെ അവൾ അകത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു. മേശയിൽ നല്ല ഭക്ഷണം ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു...

“വിഷ്ണു.... കഴിച്ചിട്ടു പോയാമതി..“

“വേണ്ട ഹമീദിക്കാ... അമ്മ കാത്തിരിക്കും...“

“ന്നാൽ ഇതുകൂടെ കൊണ്ടു പോ..“

സഫിയ പെട്ടെന്ന് ഒരു പാത്രത്തിൽ ബിരിയാണിയും മറ്റും എടുത്തു അവന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു.. സ്നേഹപൂർവ്വം അതുമായി പോയി..

“നീ പോയി ഫ്രഷായി പോരേ...“ അപ്പോഴേയ്കുകം കുഞ്ഞുങ്ങളും ഓടി അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.. അവൻ നേരേ അവന്റെ റൂമിലേയ്ക്ക്... ഒന്നു കുളിച്ച് ഫ്രഷാവണം.. ഷവറിൽ കുളിച്ചിട്ട് എത്ര നാളായി.. നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് എത്ര നാളായി... അവൻ ഷവറിന്റെ താഴെ നിന്നു നന്നായി കുളിച്ചു... ലക്സ് സോപ്പിന്റെ മണം അവനിൽ ഉന്മേഷം പകർന്നു... തല തോർത്തി അവൻ തേയ്ച്ചു വച്ചിരുന്ന മുണ്ടും ഷർട്ടും ഇട്ടു..  നേരേ താഴേയ്ക്ക്....

എല്ലാവരും അവനായി കാത്തിരിക്കുയായിരുന്നു. അന്ന് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

“പിന്നെ നാളെക്കഴിഞ്ഞ് അൻവർ വരികയാ... നീയും വിഷ്ണുവും പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരണം..“

“പിന്നെന്ത്... എത്ര നാളായി മാമായെ കണ്ടിട്ട്.“

“നീ വരുന്നതു കാത്തിരിക്കുയായിരുന്നു ആ സമയത്ത് വരാൻ..“

“അതെന്തായാലും നന്നായി.. ഒന്നടിച്ചു പൊളിക്കാമല്ലോ...“

അതിനിടയിൽ ഐഷുവിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. അവൾക്ക് വെക്കേഷൻ നാളെ തുടങ്ങുന്നു. നാട്ടിലേയ്ക്ക് യാത്രയുണ്ട്. അപ്പോൾ കാണണമെന്നു പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അൻവറും റഷീദുമെല്ലാം ഗൾഫിൽ നിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും വളരെ ത്രില്ലിലായിരുന്നു. ആ ദിവസം ആ വീട്ടിൽ ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു.....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 12 09 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 05 09 2021


28.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 141

 

അന്ന് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം നേരത്തേ കഴിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... സഫിയ മുകളിലത്തെ ഫസലിന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നുറങ്ങാമെന്നുകരുതി മുകളിലേയ്ക്കു പോയി.. എല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലംമുതലേ വാരിവലിച്ചിടുന്ന ശീലമവനില്ല. അവൾ അവന്റെ  കിടക്കയിൽ കിടന്നു. ഓർമ്മകൾ അവളിലൂടെ കടന്നുപോയി.... അറിയാതെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.

ഫസൽ തന്റെ പഠനത്തിന്റെ ട്രാക്കിലേയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും ഇഴുകിച്ചേർന്നു. വളരെയധികം പഠിക്കാനുണ്ട്... കുറഞ്ഞ ദിവസംകൊണ്ട് എല്ലാവരുമായി നല്ല സൗഹൃദത്തിലായി. പെൺകുട്ടികൾ പലരും അവനോട് വളരെ അടുത്ത് ഇടപഴകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു ഗ്ലാമർ താരമായി അവൻ മാറുകയായിരുന്നു.

പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമായി പല സെക്ഷനുകളിലും അവരെ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. ഹ്യൂമൻ ബോഡിയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഒരു ഗ്രൂപ്പ് കുട്ടികൾക്ക് ഡെഡ് ബോഡി നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഫസലിന്റെ ടീമിൽ 6 പേർ... പ്രൊഫസർ ഓരോന്ന് വിവരിക്കുകയായിരുന്നു. ഫസലും ആദ്യമായാണ് ഇത്ര അടുത്ത് ഇതേ രീതിയിൽ കാണുന്നത്. അവനും ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കി. കറുത്തു കരുവാളിച്ചിരിക്കുന്ന ബോഡി... വയറും മറ്റും കീറി തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. തലയോട്ടി ഇളക്കി മാറ്റാവുന്ന രീതിയിൽ അവയവങ്ങൾ ഉണങ്ങിച്ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു. പഠിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പ്രത്യേകം സജ്ജീകരിച്ചതാണിത്.

ഡോക്ടർ ഓരോ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം വയറിലെ തൊലി മാറ്റി കുടൽ പുറത്തെടുത്തു... അത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ ശരീരത്തിലേയ്ക്ക് ആരോ ചാരി വീഴുന്നതായി തോന്നിയത്. പെട്ടെന്ന് ഫസൽ തിരിഞ്ഞു ആളെ താങ്ങി നിർത്തി.. മറ്റാരുമല്ല തന്റെ റൂംമേറ്റ്... ഇവനെന്തുപറ്റി... എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് അവനു ചുറ്റും കൂടി... പ്രൊഫസർ കുറച്ച് വെള്ളം അവന്റെ മുഖത്ത് തളിച്ചു.

“പേടിക്കേണ്ട ചില കുട്ടികൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകാം.. ആദ്യമായല്ലേ ഇതൊക്കെ കാണുന്നത്.. ഇമോഷൻ സഹിക്കാനാവാത്ത ചിലർക്ക് ഇതൊരു പ്രശ്നമായിരിക്കാം... പക്ഷേ അതൊക്കെ പെട്ടെന്ന് മാറ്റിയെടുക്കാം... സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഡോക്ടേഴ്സല്ലേ നമ്മൾ...“

“അവൻ കണ്ണുതുറന്നു... മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ചമ്മൽ കാണാമായിരുന്നു.“

“പേടിക്കേണ്ട ഗോവർദ്ധൻ... ഇതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കുന്നതാ...“

“ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ഇമോഷണലായിപ്പോയി ഡോക്ടർ.“

“കുഴപ്പമില്ല.. ഇമോഷൻ ഒരു ‍ഡോക്ടർക്ക് ആവശ്യമാണ്.. അത് ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിലാവരുത്... ങ്ഹാ.. കുഴപ്പമില്ല.. എല്ലാം ശരിയാകും...“

“എനിക്ക് രക്തം കാണുന്നതും ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കുന്നതും കുറച്ച് ഭയമുണ്ടാക്കുന്നകാര്യമാണ് ഡോക്ടർ.“

“സാരമില്ല.... എല്ലാം ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം...“

എല്ലാവരും അവനുവേണ്ട പ്രോത്സാഹനം കൊടുത്തു. വീണ്ടും ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചു.. പ്രൊഫസർ അവനെക്കൊണ്ടുതന്നെ ബോഡി എക്സാം ചെയ്യിച്ചു... ഇപ്പോൾ അവന് യാതൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായില്ല... വളരെ സ്മാർട്ടായി അവൻ ചുമതലകൾ ചെയ്തു.

അന്നത്തെക്ലാസ്സ് അവസാനിച്ചു അവർ റൂമിലെത്തി... പലരും അവനോട് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നും വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും ചെയ്തു തരാമെന്നും പറഞ്ഞു.. അവന് പൊതുവേ ഒരു ചമ്മലുണ്ടായെങ്കിലും അവൻ കുറച്ചുകൂടി ബോൾഡായി.. റൂമിലെത്തി കുളിച്ച് ഫ്രഷായി... രണ്ടാളും കാന്റീനിൽ പോയി ചായകുടിച്ച് തിരിച്ചുവന്നു. അന്നത്തെ കുറച്ച് നോട്ട്സും മറ്റും എഴുതാനുണ്ടായിരുന്നു. അവർ രണ്ടാളും അവ പൂർത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

രാത്രിയിൽ ഡിന്നർ കഴിച്ച് അവർ റൂമിലെത്തി. സമയം 9 മണിയായിരിക്കുന്നു. കുറച്ച് പഠനകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർത്ത് അവർ സംസാരിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഗോവർദ്ധൻ മനസ്സ് തുറന്നത്.

“ഫസലേ... എനിക്ക് ഇന്നത്തെ സംഭവത്തിൽ വിഷമമുണ്ട്. പക്ഷേ അറിയാതെ സംഭവിച്ചതാ... എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളായിരിക്കാം ഇങ്ങനെ എന്നെക്കൊണ്ടെത്തിച്ചത്.“

“എന്തു പറ്റി ഗോവർദ്ധൻ.. പറയാവുന്നതാണെങ്കിൽ എന്നോട് പറ...“

“പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല... അന്നെനിക്ക് 7 വയസ്സ് പ്രായം... ഞങ്ങൾ മൂന്നു മക്കൾ അതിൽ ഞാനായിരുന്നു മൂത്ത ആൾ. എന്റെ ഇളയവർ രണ്ടു അനുജത്തിമാർ... അച്ഛൻ കൂലിപ്പണിക്കാരനായിരുന്നു. അമ്മ അയൽപക്കത്തെ വീടുകളിൽചെറിയ ചെറിയ പണികൾക്കൊക്കെ പോകുമായിരുന്നു.“

അവൻ തന്റെ ജീവിത കഥ തുടർന്നു.

ഉള്ളതുകൊണ്ട് സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന കുടുംബം.. അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ അച്ഛന് ഉണ്ടായ ഒരസുഖം.. അത് വളരെ വൈകിയാണ് കാൻസറാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... അപ്പോഴേയ്ക്കും പല സ്റ്റേജുകൾ കടന്നിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർപോലും കൈമലർത്തി... എന്നിട്ടും അച്ഛൻ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈയ്യിലുണ്ടായരുന്ന പണം മുഴുവൻ തീർന്നു... കിടപ്പാടം പണയപ്പെടുത്തി ചികിത്സയായി... ആ ദിനങ്ങളിൽ അച്ഛൻ വളരെ വിഷമമനുഭവിച്ചിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ സന്തോഷം ഇല്ലാതായി... അമ്മ പല വീടുകളിലും ജോലിചെയ്യാൻ പോയി... തന്റെ ഇളയ കുട്ടികളിൽ ഒരാൾക്ക് രണ്ടു വയസ്സു പ്രായമേ ആയിട്ടുള്ളൂ... രണ്ടുകൂട്ടരുടേയും ബന്ധുക്കൾ വലിയ സഹകരണമുള്ളവരായിരുന്നില്ല.. നാട്ടുകാരുടേയും മറ്റു ബന്ധുക്കളുടേയും സഹായം കൊണ്ട് ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി...

വീട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദം പോലും അവർക്ക് സഹിയ്ക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ആരോ വന്ന് അമ്മയോട് എന്തോ പറയുന്നത് കണ്ടാണ് താൻ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നത്.. അമ്മ കേട്ടതും ബോധരഹിതയായി നിലത്തുവീണു... ആരൊക്കെയോ താങ്ങിയെടുത്തു... അയൽക്കാർ ഓടുന്നിടത്തേയ്ക്ക് താനും ഓടിച്ചെന്നു... അപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കാണുന്നത്... പല കഷണങ്ങളായി കിടക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛൻ.. കുടൽ മാലകൾ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു.. തല ചിന്നിച്ചിതറിയിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ധരിക്കാറുള്ള കൈലിയു ബനിയനും... അത് തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെ...

ചടങ്ങുകൾക്ക് പലരും സഹായിച്ചിരുന്നു... സാധാരണജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് തങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനായില്ല... ഞങ്ങളെ നോക്കാൻ അമ്മ വളരെയധികം കഷ്ടപ്പെട്ടു... ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം തനിക്ക് ചോരകാണുന്നതും മറ്റും വളരെ ഭയമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു ഡോക്ടറാവുകയെന്നുള്ളതുമാണ്.. കാരണം എന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ അകാലത്തിൽ മരണമടഞ്ഞവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തനിക്കു കഴിയുമെങ്കിൽ ചെയ്യണമെന്നുള്ള ദൃഢനിശ്ചയം...

അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ താനും സഹായിയായിക്കൂടി.. ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾക്ക് പോകുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കണ്ട് അവിടുത്തെ ഒരു ക്രിസ്റ്റ്യൻ പള്ളിക്കമ്മറ്റി ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. ജാതിക്കും മതത്തിനും അപ്പുറം മനുഷ്യത്വമുണ്ടെന്ന് തെളിയിച്ചതായിരുന്നു അവരുടെ സഹായം.. ഒരിക്കൽപോലും അവർ തങ്ങൾ വ്യത്യസ്തജാതിക്കാരായി കണ്ടിട്ടില്ല... ഒരിക്കൽപ്പോലും മതത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ ഉണ്ടായില്ല... അകമഴിഞ്ഞ സഹായം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് നൽകി... അമ്മയുടെ ജോലിയും പള്ളിയിലെ സഹായവും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സാവധാനം കരകയറി.. പള്ളിയുടെ സ്കൂളിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ പഠിച്ചതും... പഠനത്തിൽ മികവുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവരെന്നെ വളരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു... ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത മനുഷ്യനാണ് ഫാ. ആന്റണി... അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനം എന്നെ എല്ലാക്ലാസ്സിലും ഒന്നാമതെത്തിച്ചു. പഠനത്തിനിടയിൽ ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾ തന്ന് നാട്ടുകാരും ഒപ്പം കൂടി... അങ്ങനെ ഞാൻ ഇവിടംവരെയെത്തി... ഇപ്പോഴും എല്ലാവരും സഹായിക്കുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിയുന്നത് ഫസൽ കണ്ടു.

“വിഷമിക്കേണ്ട ഗോവർദ്ധൻ.. ഇതുപോലുള്ള വഴികളിലൂടൊക്കെത്തന്നെയാണ് ഞാനും കടന്നുവന്നത്.. അതായിരിക്കാം നമ്മൾ രണ്ടാളും ഒരു റൂമിൽ തന്നെ വന്നുപെട്ടത്...“

ഫസൽ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ ഒരു ആത്മബന്ധം അവിടെ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രണ്ടാളും വളരെ ഉത്സാഹത്തിലായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം ഇറക്കിവച്ചതുപോലെ ഗോവർദ്ധനന് തോന്നി... ഫസലിനും വളരെ സന്തോഷമായി... ഇടയ്ക്ക് ഡോക്ടർ ഗോപി അവനോട് കുശലാന്വേഷണം നടത്തുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും.. ചെന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ഭക്ഷണം കഴിപ്പിച്ചേ വിടുകയുള്ളൂ. പഠനത്തിലും വേണ്ട സഹായം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മാസം മൂന്നു കഴിഞ്ഞു... വീട്ടിൽ പോയിട്ടും മൂന്നു മാസമായിരിക്കുന്നു. വരുന്ന ആഴ്ച പരീക്ഷയാണ്... അതു കഴിഞ്ഞാൽ ഒരാഴ്ച ലീവുണ്ട്.. നാട്ടിൽ ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്... ഉമ്മയും മറ്റും എത്തും... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവർമാമയും വരുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു ദിവസത്തിലൊരിക്കൽ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ട്. സഫിയയും ഇപ്പോൾ സന്തോഷവതിയാണ്. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുമെന്നുള്ള സന്തോഷം... ഹമീദിന്റെ പരിശോധനകളും മറ്റും നടക്കുന്നു. പ്രായം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് പ്രശ്നങ്ങളും കൂടുന്നു. എന്നാലും കൂടെ നോക്കാൻ ആളുള്ളതുകൊണ്ട് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ല. എല്ലാം പരിഹരിക്കപ്പെടുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ.

ഫസൽ ഐഷുവിനെ ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഐഷു വീട്ടിലേയ്ക്കും വിളിക്കും സഫിയയുമായി ദീർഘനേരം സംസാരിക്കും. ഐഷു തന്റെ വിഷമങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കാൻ സഫിയയെയാണ് വിളിക്കാറ്... ഉമ്മയ്ക്കും വാപ്പയ്ക്കും ബിസിനസ്സിൽ ബിസിയായതിനാൽ അവളോട് സംസാരിക്കാൻപോലും സമയം കിട്ടാറില്ല... ബിസിനസ് താൽപര്യമില്ലാതിരുന്ന ഉമ്മയെ വാപ്പായാണ് നിർബന്ധിച്ചിറക്കിയത്... മറ്റൊരാളെ പുറത്തുനിന്നും കൊണ്ടുവരുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഉമ്മയെ നിയമിക്കുന്നതാണെന്ന് വാപ്പയ്ക്ക് തോന്നി.. ആള് മോശക്കാരിയല്ല. എം.ബി.എ. കഴിഞ്ഞ്... സി.എ. യും കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വിവാഹശേഷം വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയതാണ്.

ഇടയ്ക്ക് മൗലവി ഫസലിനെ കാണാൻ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെത്തിയിരുന്നു. ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും അവസാനം ഫസലിനടുത്തെത്തി. തന്റെ ഭാര്യയുടെ സർജ്ജറിയ്ക്കായി എത്തിയതായിരുന്നു. വേണ്ട സഹായങ്ങളെല്ലാം ഫസൽ ചെയ്തുകൊടുത്തു. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി മാറിയിരുന്നു. താൻ പണ്ട് ഉപയോഗിച്ച പല കുട്ടികൾക്കും വേണ്ട പഠന സഹായവും മറ്റും അദ്ദേഹം നൽകുന്നുണ്ട്. പടച്ചോന് നിരക്കാത്തതൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാന്ന് പഠിപ്പിച്ചത് ഫസലാണെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയാറ്... ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് നമ്മേളാൾ പ്രായവും പക്വതയും കുറഞ്ഞവരിൽ നിന്നുമായിരിക്കും നമ്മൾ പലതും പഠിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു ഫസലുമായുള്ള ബന്ധം...

അവസാന ദിവസം പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു... ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയിട്ട് ആദ്യ പരീക്ഷ... നന്നായി എഴുതിയെന്ന വിശ്വാസം.. മിക്ക കുട്ടികളും വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. ഗോവർദ്ധൻ പോകുന്നില്ല. കാരണം ഫസലിന് മനസ്സിലായി... അവനെ നിർബന്ധിച്ചില്ല... തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള കുറച്ച് പണം അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും അവനത് വാങ്ങി... ഫസൽ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 05 09 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 29 08 2021

21.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 140

 

സൈനബാ... എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്... അൻവറുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് സൈനബ ചിന്തയിൽനിന്നുണർന്നത്... ഒന്നുമില്ല സാർ... വെറുതേ... ഓരോന്നോർത്തുപോയി... അവൾ വീണ്ടും ജോലിയുടെ തിരക്കിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു... അന്ന് സ്റ്റോറിലെ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അവൾഅൻവറിനെ ഏൽപ്പിച്ചു... എല്ലാം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്റ്റാഫുകളെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്... കുറ‍ഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് കസ്റ്റമേഴ്സുമായും നല്ല ബന്ധം അവൾസ്ഥാപിച്ചു ...

തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെതന്നെ സഫിയയും കൂട്ടരും നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കമായി.. അമ്മായിക്ക് വിഷമമുണ്ടെങ്കിലും പോകാതിരിക്കാനാവില്ലല്ലോ... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വരാമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനവും സഫിയ നൽകി. വിഷ്ണുവും ഒരാഴ്ചക്കാലം ഇവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു. ഉമ്മയെയും മറ്റും വിട്ടുപിരിയുന്നതിൽ ഫസലിനും വിഷമമുണ്ട്. അമ്മായി പറ‍ഞ്ഞതാ ഫസലിനോട് ഇവിടെനിന്നും പഠിക്കാൻ പക്ഷേ ഗോപിയങ്കിളാ പറഞ്ഞത് ഹോസ്റ്റൽ മതിയെന്ന്.. കാരണം കുറച്ചുകൂടി അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഗോപിയങ്കിളിന് കഴിയും. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇവിടെവന്നു നിൽക്കാമെന്നു അവൻ പറഞ്ഞു. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം അവധി വരുമ്പോൾ ഇവിടെ വന്നുനിൽക്കാമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനവും...

അമ്മായിക്ക് പഴയതിനേക്കാൾ നല്ല മാറ്റമുണ്ട്. ഇപ്പോൾവീൽച്ചെയർ വേണമെന്നില്ല... സ്വയം എഴുന്നേൽക്കാനും വാക്കറിൽ നടക്കാനുമാകുന്നുണ്ട്. പടച്ചോന്റെ കൃപയാൽ എല്ലാം നേരേയാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷ... ബിസിനസ് നന്നായി പോകുന്നുണ്ട്. സഹോദരന്റെ മകൾ തിരികെയെത്തിയിരുന്നു. അവൾ രാവിലെ വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തുകൊടുക്കും. അതു കൂടാതെ ജോലിക്കാരിയുമുണ്ടല്ലോ.

രാവിലെ 6 മണിക്ക് അവർ യാത്ര തിരിച്ചു. അമ്മായിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... അവർ എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ കയറി. സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റ് തുറന്നുകൊടുത്തു. അവർ ടാറ്റപറഞ്ഞ് നേരേ ഫസലിന്റെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്. ഗോപിയങ്കിളിന്റെ വീടിനു മുന്നിലൂടെയാണ് ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത്. ഇനി അവിടെ കയറണ്ട... അതിരാവിലെയാ.. ആരും ഉറക്കമുണർന്നു കാണില്ല...

വാഹനം ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഫസൽ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. ഉമ്മയെ നോക്കി, രണ്ടാളുടേയും മുഖത്ത് ദുഃഖഭാവം..

“ഫസലേ.. വേഗം സ്ഥലംവിട്ടോ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്.. കുറച്ച് ടെൻഷൻ കുറച്ച് ലഘൂകരിച്ചു. എല്ലാവരുമൊന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... ഫസൽ ടാറ്റ പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... അവിധി ദിവസം രണ്ടു ദിവസമാണെങ്കിലും നന്നായി ആഘോഷിച്ചിരുന്നു. വിഷ്ണുവാണ് ഇടയ്ക്ക് നിശ്ബ്ദതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടത്... അവൻ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറ‍ഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. വാഹനം ഹൈവേയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അത്യാവശ്യം നല്ല സ്പീഡിലാണ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. സഫിയ കണ്ണടച്ച് ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ സ്ഥലങ്ങൾ പിറകിലോട്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകളും പിറകിലേയ്ക്ക്... അനുഭവിച്ച പീഢനങ്ങൾ. അവന്റെ വാപ്പ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നോ ഇല്ലയോയെന്നറിയില്ല... എന്തായാലും അവനൊരിക്കലും അതേക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി അവനതറിയാൻ താൽപര്യമില്ലാത്തതാവും. കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം തനിക്ക് ലഭിച്ചത് തന്നെ പടച്ചോന്റെ കൃപയൊന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്. അവന്റെ ഭാവിയാണ് ഇനി തനിക്കേറ്റവും വലുത്. വീട്ടുകാരുടെ സപ്പോർട്ട് അതും പ്രധാന്യമുള്ളത് തന്നെയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.. വാഹനം മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

നാദിറ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാലും സഫിയയെ ഉണർത്താൻ പോയില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം അമ്മായി തന്നുവിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനു നിർത്തുമ്പോൾ ഉണർത്താമെന്നു കരുതി. പാവം മകനെ വിട്ടു വരുന്നതിലുള്ള വിഷമവും കാണും. സഫിയ തന്നെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു വരുമ്പോൾ എന്തു സുന്ദരിയായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ ആ സൗന്ദര്യമൊക്കെ നശിച്ച് കോലംകെട്ടിരിക്കുന്നു. തലമുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾക്കടിയിൽ കറുപ്പ് ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ മകനിലാണ്.. എല്ലാം നേരേയാകട്ടെ...

കുറച്ചു നേരത്തെ മയക്കത്തിനു ശേഷം സഫിയ ഉണർന്നു. സമയം 12 മണിയായിരിക്കുന്നു.

“ആർക്കേലും വിശക്കുന്നെങ്കിൽ പറയണേ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്...

“നമുക്ക് 1 മണിയോടുകൂടി എവിടെയെങ്കിലും ആളൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് നിർത്താം... അവിടിരുന്നു കഴിക്കാം...“ വാഹനം വീണ്ടും മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. കുറച്ച് ട്രാഫിക് ഉണ്ടെങ്കിലും വലുതായി ഡിലേയാകാതെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. സഫിയയ്ക്ക് വാഹനത്തിന് വേഗതം പോരെന്നു തോന്നി.. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ...

അവർ വാഹനം ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ നിർത്തി... എല്ലാവരും വളരെ പെട്ടെന്ന് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു.... കൈകഴുകി... അഞ്ചു മിനിട്ട് റസ്റ്റെടുത്തു. വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. യാത്രാക്ഷീണത്തിൽ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലായി. വിഷ്ണു റോഡിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വാഹനമോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആറു മണിയോടുകൂടി അവർ വീടെത്തി. എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി... അവരെക്കാത്ത് ഹമീദ് സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

“വാപ്പാ..“

“എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു സഫിയാ യാത്ര.“

“സുഖമായിരുന്നു.“

“ഫസലെങ്ങനെയുണ്ട്. പുതിയ സ്ഥലമൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ..“

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വാപ്പാ... അവനവിടെ ഓക്കെയാ....“

ഫസലില്ലാത്ത വീട്... അവൻ പോയത് പഠിക്കാനാണെങ്കിലും സഫിയയക്ക് ഒരു ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ...

വാപ്പാന്റെ അടുത്തു വന്നു കുറച്ചു നേരം നിന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും വിഷ്ണു സാധനങ്ങളെല്ലാം വണ്ടിയിൽ നിന്നിറക്കി. അകത്തുവച്ചു.

“വിഷ്ണു അമ്മ സുഖമായിരിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ കുട്ടി വന്നു കൂട്ടു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നു കിടക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞു വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ വന്നില്ല..“

“അമ്മ വീടുവിട്ട് എങ്ങും പോവില്ല ഹമീദ്ക്കാ... എവിടെപ്പോയാലും അന്നു വൈകുന്നേരം തിരികെവരണം. അതാ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം.. പിന്നെ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കാറുമില്ല...“

“വിഷ്ണു വേഗം ചെല്ല്. ഇതൊക്കെ ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് വച്ചോള്ളാം..“ അവരത് പറഞ്ഞെങ്കിലും എല്ലാം പെറുക്കി അകത്തുവച്ചിട്ടാണ് വിഷ്ണു പോയത്... അടുത്ത ദിവസം വാപ്പയ്ക്ക് ലാബ് ചെക്കപ്പിന് പോകണം.... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്കും. ലാബ് ചെക്കപ്പിന്റെ റിസൾട്ടുമായാണ് പോകേണ്ടത്... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവറിങ്ങെത്തും....

ടെലിഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ട് സഫിയ ഫോണെടുത്തു....

“ഉമ്മാ.. നിങ്ങൾ നേരത്തെയെത്തിയോ..“ ഫസലായിരുന്നത്...

“എത്തിയടാ... എങ്ങനുണ്ട്...“

“സുഖം ഉമ്മാ... നാളെ മുതൽ റഗുലർ ക്ലാസ്സുകൾ തുടങ്ങുന്നു... പിന്നെ പഠിക്കാനും ധാരാളമുണ്ട്.“

“നീ ഐഷുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നോ..“

“വിളിച്ചിരുന്നു. അവൾ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയി വരുകയാണല്ലോ... എന്നാലും ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് എത്തുമ്പോൾ ആറുമണിയാകും... ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കേണ്ടെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അങ്ങോട്ടു വിളിക്കാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. പിന്നെ ഇവിടെ പലരുടേയും കൈയ്യിൽ മൊബൈലുണ്ട്... മാമ വരുമ്പോൾ ഒരുചെറിയ മൊബൈൽ കൊണ്ടുവരാൻ പറയണം...“

“ചെക്കന്റെയൊരു പൂതി... നീതന്നെ വിളിച്ചു പറ... എനിക്കു വയ്യ..“

അവൻ എല്ലാവരുമായി സംസാരിച്ചു. സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നും അവന് വിഷമമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല... പഠിക്കാനും ധാരാളമുണ്ടല്ലോ... പിന്നെ പുതിയ സാഹരച്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചറിയണമല്ലോ...

അന്ന് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം നേരത്തേ കഴിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... സഫിയ മുകളിലത്തെ അവന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നുറങ്ങാമെന്നുകരുതി മുകളിലേയ്ക്കു പോയി.. എല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലംമുതലേ വാരിവലിച്ചിടുന്ന ശീലമവനില്ല. അവൾ അവന്റെ  കിടക്കയിൽ കിടന്നു. ഓർമ്മകൾ അവളിലൂടെ കടന്നുപോയി.... അറിയാതെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 29 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 22 08 2021



15.8.21

നിഴൽവീണ വഴികൾ ഭാഗം 139

 

തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ ജന്മദിനം പരസ്പരം അറിഞ്ഞു വരുന്നതിനു  മുന്നേ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽ ഒരു ബർത്ത്ഡേ പോലും ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നില്ല... ഇന്ന് താൻ സംതൃപ്തയാണ്... എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിച്ചല്ലോ... കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെല്ലാം മറക്കാം... എത്ര മറന്നാലും ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മറവിയുടെ മൂടുപടം തകർത്ത് വെളിയിലേയ്ക്ക് വരും... എത്ര ശക്തമായ മൂടുപടമാണെങ്കിലും ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ തകർന്നുവീഴും...

റഷീദ് രാവിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി അഭിമന്യുവിന്റെ കാൾ വന്നു. ഇപ്പോൾ സംസാരിച്ചു പിരിഞ്ഞതാണല്ലോ..

“എന്താ അഭി...“

“ടാ.. ഒരു സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്... അവൾ ഗർഭിണിയാടാ..“

“കൺഗ്രാജുലേഷൻസ്. എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു നിനക്ക് താമസിയാതെ ലോട്ടറിയടിക്കുമെന്ന്.“

“ഇന്നലെ അവൾക്കൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്നിട്ട് വിളിച്ചിരുന്നു.“

“എന്തായാലും ഇതു നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം...“

“പിന്നെന്ത്.“

അഭിമന്യുവിന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. തനിക്ക് സ്വന്തമെന്നു പറയാനാരുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്തുനിന്നും എല്ലാം ഉണ്ട് എന്ന കാലത്തിലേയ്ക്ക് ധാരാളം ദൂരമുണ്ട്. അനുഭവിച്ചു തീർത്ത ദുഃഖങ്ങളുടെ വല്യ ഭണ്ഢാരവും പേറിയുള്ള യാത്രയ്ക്ക് അറുതിവന്നത് റഷീദിനെ കണ്ടുമുട്ടിയതിനു ശേഷമാണ്. അവന്റെകൂടെയുള്ള ജീവിതയാത്രയിൽ തനിക്ക് നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം... ഈ ജന്മത്തിൽ നന്ദിപറയാനുള്ള രണ്ടുപേരോടുമാത്രം... തന്നെ ജനിപ്പിച്ച അമ്മയ്ക്ക്... അതു കഴിഞ്ഞാൽ റഷീദിന്...

എന്നും അതിരാവിലെ രണ്ടാളും കോർണീഷിൽ കടൽ കാറ്റേറ്റ് നടക്കാൻ പോകാറുണ്ട്... ഇന്നും അതുപോലെ നടക്കാൻപോയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും കുടുംബകാര്യങ്ങളും ബിസിനസ് കാര്യങ്ങളും സംസാരിക്കാറുള്ളത്. അതുകഴി‍ഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ താനായിരിക്കും ആദ്യം ഓഫീസിലേയ്ക്ക് തിരിക്കുക. ചിലപ്പോൾ അവൻ.. ചിലപ്പോൾ ഒരുമിച്ച്... അഭിമന്യുവിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നൈറ്റാണെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ വരാൻ താമസിക്കും അപ്പോൾ അഭിമന്യു പോകാനും ലേറ്റാകും...

അഭിമന്യു ഫോണെടുത്തു... ആരോടാണ് പറയാനുള്ളത്.. അൻവറിനെ വിളിച്ചു വിശേഷം പറഞ്ഞു.. അൻവറും അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു. നാട്ടിൽ വിളിച്ചു. അവിടെ ഹമീദിന് ഫോൺ കൊടുത്തു.. ഇക്കാര്യം വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു.. ഇനിയാര്... ആരുമില്ല... ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു തന്റെ ബന്ധങ്ങൾ...

അഭിമന്യു നേരേ ഓഫീസിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ചെന്നു കയറിയതും എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കൺഗ്രാഡുലേഷൻസ് പറ‍ഞ്ഞു... അവനതൊരു സർപ്രൈസ് ആയിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും പിറകിൽ നിന്ന് റഷീദ് ഊറിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ കൈയ്യിലും ഒരു ലഡു കൊണ്ടുത്തന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണു നിറ‍ഞ്ഞുപോയി... റഷീദ് അടുത്തെത്തി. ഷേക്ക്ഹാൻഡ് കൊടുത്തു തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് ഓഫീസിനകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

“ടാ... നീ ഇപ്പോൾ ഒരച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു... അവളുടെ കാര്യത്തിൽ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധവേണം.. എപ്പോഴും ഓഫീസ് എന്നുള്ള ചിന്തയിൽ കുറച്ച് കുറവുവരുത്താം... രാത്രി വളരെ വൈകിയുള്ള വീട്ടിൽ പോക്ക് ഒന്നു കുറയ്ക്കണം.. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കെയർ ആവശ്യമാണ്.“

“അതു കുഴപ്പമില്ല.. അവളൊരു നഴ്സല്ലേ.. മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളെ അപേക്ഷിച്ച് കുറച്ചുകൂടി അറിവുണ്ടല്ലോ...“

“ശരിയായിരിക്കാം.. അവളൊരു നഴ്സ് മാത്രമല്ല.. നിന്റെ ഭാര്യകൂടിയാണ്... ഭർത്താവിന്റെ സാമീപ്യം കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ള സമയമാണ്...“

“ശരി... ശ്രമിക്കാം..“

വീണ്ടും അവർ തിരക്കുകളിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു... പലയിടത്തുനിന്നും ഓർഡറുകൾ എല്ലാം മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനായി അഭിമന്യു ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായീരുന്നു. വന്ന അന്നുമുതലുള്ള അവന്റെ ഉത്സാഹത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല.. ആത്മാർത്ഥമായി ജോലിചെയ്യുന്നു.. ആരോടും യാതൊരു പരാതിയും പറയാറില്ല... ആളില്ലെങ്കിൽ സെയിൽസ് കൗണ്ടറിൽ കയറിനിൽക്കും.. പായ്ക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കും.. കേക്ക് ഡിസൈൻ വരെചെയ്യും... അവനർഹതപ്പെട്ട സ്ഥാനമാണ് താൻ നൽകിയിരിക്കുന്നത്... പ്രത്യേകിച്ച് ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്തൊരു ജന്മമായിരുന്നവന്റെത്.. പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നത് തന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു... അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അച്ഛൻ എന്നത് ഒരു ഭയപ്പാടോടുകൂടിയാണ് ഓർത്തിരുന്നത്. വലിയ മീശയും നരച്ച തലമുടിയുമുള്ള ഒരാജാനുബാഹു... സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... തനിക്ക് ജനിക്കുന്നത് മകനായാലും മകളായാലും തന്നെ വളർത്തിയതുപോലെ വളർത്താൻ പാടില്ല... എല്ലാ സ്നേഹവും നൽകിവേണം വളർത്താൻ...

അൻവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ചയിലാണ് യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അതിനു കാരണവുമുണ്ട്. ഹമീദിന് രണ്ടാഴ്ചകഴിഞ്ഞാൽ ചെക്കപ്പിന് പോകണം.. അതു കണക്കാക്കി പോകാമെന്നു കരുതിയിരിക്കുകയാണ്. വാപ്പാന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പുതുതായി വന്ന പയ്യൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഉമ്മയും വാപ്പയും പിന്നെ റഷീദന്റെ ഭാര്യ അഫ്സയും  മാത്രമല്ലേയുള്ളൂ.. സഫിയയും നാദിറയും അമ്മായിയുടെ കൂടെയാണ്. അവർ നാളെ തിരിച്ചുപോകും... തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഫസലിനെ കോളേജിലാക്കി അവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുമെന്നാണ് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അമ്മായിക്ക് വലിയ പ്രശ്നമില്ല. പ്ലാസ്റ്റർ ഉടൻ ഉരാൻ കഴിയില്ല... എന്നാലും വേദന കുറവുണ്ട്... അൽപാൽപമായി നടക്കാനാകുന്നുമുണ്ട്. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വലിയ ബലം കൊടുക്കാതെ നടക്കണമെന്നാണ്... സഫിയയും കൂടുതൽ നാൾ അവിടെ നിൽക്കാനാവില്ലല്ലോ... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെന്നു നിൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്... ഫസൽ അവിടായതുകാരണം അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവിടെയെത്താമെന്നാണ് കരുതുന്നത്... ഫസലിനെ രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. ഗോപിസാറും അതാണ് പറഞ്ഞത്.. ഇനി കുറച്ചു പഠനത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലായിരിക്കും.. അതിനാൽ രണ്ടു മാസം കഴിയുമ്പോൾ വരുന്ന അവധി ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിൽ പോയിട്ടു വരാം.. അന്നു വന്നു കൂട്ടാമെന്നാണ് അവനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

അൻവർ ഇടയ്ക്കിടയക്ക് അമ്മായിയെ വിളിക്കാറുണ്ട്.. ഗൾഫിലാണെങ്കിലും അവരുടെ ബിസിനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും അൻവർ സഹായിക്കാറുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും പ്രശനം വരുമ്പോൾ വിളിക്കുന്നത് അൻവറിനെയാണ്. അവൻ വേണ്ട സൊല്യൂഷൻസ് ചെയ്തുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും... നാട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പുതുതായെത്തിയ സ്റ്റാഫിനെ ട്രെയിൻ ചെയ്തെടുത്തു.. നന്നായി ജോലി നോക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് കാര്യങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി ചെയ്തുപഠിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തനിക്കിനി ധൈര്യമായി നാട്ടിൽ പോകാം... രണ്ടു ബ്രാഞ്ചുകളും നല്ല നിലയിൽ പോകുന്നു. ഒരു ബ്രാഞ്ചിന്റെ മാനേജരായി ഒരു സ്ത്രീയെത്തന്നെയാണ് നിയമിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൊണ്ടോട്ടിക്കാരി സൈനബ... യാദൃശ്ചികമായാണ് അവിടുത്തെ ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ബയോഡാറ്റ എത്തിയത്.. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഗൾഫിലെത്തിയിട്ട് നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും ജോലിചെയ്ത പരിചയം... കേക്ക് മേക്കിംഗിൽ നല്ല എക്സ്പീരിയൻസ്... നല്ലൊരു ആർട്ടിസ്റ്റ്... അതു മാത്രമല്ല ഭാഷ നന്നായറിയാം... ഫാമിലിയായി താമസിക്കുന്ന ഏരിയയിലായിരുന്നു പുതുതിയാ ബ്രാഞ്ച് തുടങ്ങിയത്. അവിടെ ഒരു സ്ത്രീതന്നെയായിരിക്കും നല്ലതെന്നു തോന്നി അങ്ങനെയാണ് അവരെ നിയമിച്ചത്..

വിവാഹിതയാണ് ഭർത്താവുമായി അത്ര നല്ല രസത്തിലല്ല.. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് 8 വർഷത്തോളമായി. കുട്ടികളില്ല.. ഭർത്താവ് സ്വന്തമായി ബിസിനസ് ചെയ്യുന്നു... അദ്ദേഹവുമായി തെറ്റിപ്പിരി‍ഞ്ഞിട്ട് 5 വർ‌ഷങ്ങളായി... വെറും മൂന്നു വർഷം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന വിവാഹബന്ധം... സുമുഖൻ സുന്ദരൻ... നല്ലൊരു ബിസിനസ്കാരൻ... ഭാര്യയോടും നല്ല സ്നേഹമുള്ളവൻ... നാട്ടിൽ നല്ല പേരും പ്രശസ്തിയും... വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൽ എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് അവനെ കിട്ടിയത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമാണെന്നാണ്...

ശരിയായിരുന്നു എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... തന്നെ ബഡ്റൂമിൽ കണ്ടിരുന്നത് വെറുമൊരു ലൈംഗിക ഉപകരണമായി മാത്രമായിരുന്നു. ആദ്യ രാത്രിയിലെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല... തന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടു മാത്രമാണ് തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത്.. കുടുംബം അത്ര വലിയ സാമ്പത്തികമുണ്ടായിരുന്നതല്ല.. വാപ്പ വില്ലേജിലെ പ്യൂണായിരുന്നു. സ്വന്തമായി വീടില്ലായിരുന്നു. ജോലി ട്രാൻസ്ഫറാവുന്നതുപോലെ പലയിടങ്ങളിലായി താമസിച്ചു... അവസാനമെത്തിയത് കൊണ്ടോട്ടിയിലായിരുന്നു. അവിടെവച്ചുതന്നെ റിട്ടയറുമായി... അതാണവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയത്.

ആദ്യ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങളിൽ ഭർത്താവിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.. പിന്നിടാണ് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങിയത്.. അദ്ദേഹത്തിന് ലൈംഗിക വൈകൃതങ്ങളോടായിരുന്നു താൽപര്യം... തന്റെ ലൈംഗികാവയവത്തോട് അദ്ദേഹത്തിന് താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. കമിഴ്ത്തിക്കിടത്തി മലദ്വാരത്തിൽ ലിംഗം പ്രവേശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അസഹനീയമായ വേദനതിന്ന രാത്രികളായിരുന്നു... കക്ഷത്തു വളരുന്ന രോമം ഷേവ് ചെയ്യാൻ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു... കൈപൊക്കി കക്ഷത്ത് ലിംഗം വച്ച് സംതൃപ്തിയടയുന്ന അദ്ദേഹത്തെ അവൾ പുശ്ചത്തോടെ നോക്കുമായിരുന്നു... തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അയാൾ ചുംബിച്ചിട്ടില്ല... പകരം ഗുഹ്യഭാഗത്ത് മുഖമമർത്തി രസിക്കുമായിരുന്നു. കക്ഷത്ത് മുഖമമർത്തി സന്തോഷിക്കുമായിരുന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ലൈംഗിക വൈകൃതത്തിനുടമ... ആരോടും പറയാനാവാത്ത അവസ്ഥ...

അടുത്ത സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാം മാറിവരുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു... തന്റെ ഇളയത് രണ്ടുപേരുണ്ട്.. അവരുടെ ഭാവിയോർത്ത് എല്ലാം സഹിച്ചു... മലവിസർജ്ജനം നടത്തുമ്പോൾ വേദന കൂടിക്കൂടി വരുന്ന ഘട്ടത്തിലുമെത്തി... എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈകൃതത്തിന് കുറവുണ്ടായില്ല... തന്റെ ലൈംഗികാവയവം ഇതുവരേയും അദ്ദേഹം തൊട്ടു നോക്കിയിട്ടുപോലുമില്ല... എന്തിന് ഒരിക്കൽ പോലും തന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ അദ്ദേഹം ഉരിഞ്ഞിട്ടില്ല... രണ്ടു വർഷങ്ങൾ കഴി‍ഞ്ഞുപോയി.. പലരും ചോദിച്ചുതുടങ്ങി.. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോയെന്ന്.. കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹമാണ് പലരോടും പറഞ്ഞത്... ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉമ്മതന്നെ തന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. തനിക്ക് ഒരു മകൻ മാത്രമാണ് തലമുറ മുറിയാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് താനാണെന്ന്... കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെങ്കിൽ സ്വയം ഒഴിവാകണമെന്നും... അന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയണമെന്നു തോന്നി.. പക്ഷേ ധൈര്യം അതിന് അനുവദിച്ചില്ല... ഒരിക്കൽ അസഹനീയമായ വേദനയോടെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു... ഭർത്താവ് ഹോസ്പിറ്റലിലാക്കി തിരികെപ്പോന്നു.. കൂടെ നിന്നത്.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉമ്മയുടെ അനുജത്തിയുടെ മകൾ... ഡോക്ടറോട് ആദ്യം പറയാൻ മടിയായിരുന്നു. അവസാനം അവൾ കാര്യം പറഞ്ഞു.. മലദ്വാരം നീരുവച്ചു വീർത്തിരുന്നു... മലവിസർജ്ജനം നടത്താൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ചെറിയൊരു സർജ്ജറി നടത്തി... കാര്യം പരഹരിച്ചു. പക്ഷേ ചികിത്സ വേണ്ടിയിരുന്നത് ഭർത്താവിനായിരുന്നു. ഡോക്ടർ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചു.. കഴിഞ്ഞില്ല.. വന്നില്ലെന്നു വേണം പറയാൻ... അന്നൊരു തീരുമാനമെടുത്തു ഇനി തിരികെ അങ്ങോട്ടെക്കില്ല... അങ്ങോട്ടു ചെന്നാൽ ഇതു തന്നെ ആവർത്തിക്കപ്പെടും... സ്വന്തം ലൈംഗിക താൽപര്യം മാത്രംമതി അദ്ദേഹത്തിന്... വികാര തീവ്രതയിൽ തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ മുടിക്കു കുത്തിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. സുന്ദരിയായിരുന്ന താൻ ഇന്നൊരു കോലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

വീട്ടുകാർക്ക് ആദ്യം എതിർപ്പായിരുന്നു. ഉമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.. പിന്നെ എതിർത്തില്ല... വാപ്പ വളരെ ദുഃഖിതനായിരുന്നു... പക്ഷേ ബന്ധം വേർപെടുത്താൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല... അയാൾക്ക് തന്നെ മതിയെന്നുതന്നെയാണ് പള്ളിക്കമ്മറ്റിക്കാരോടും പറഞ്ഞത്.. ചിലപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ വരും... വീടിനകത്ത് കയറാറില്ല.. ഉമ്മായെക്കൊണ്ട് ഞാനിവിടില്ല എന്ന് പറയിക്കും.. അപ്പോൾ തിരികെപ്പോകും... അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണ് കണ്ണൂരിലുള്ള ബന്ധുവീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയത്... അവിടെ കുറച്ചു നാൾ നിന്നു... അവിടെനിന്നാണ് ബേക്കറി ജൊലികളൊക്കെ പടിച്ചത്... നല്ലൊരു ആർട്ടിസ്റ്റുകൂടിയായതിനാൽ കേക്ക് മേക്കിംഗിലും മറ്റും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഗൾഫിലേയ്ക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.. ആദ്യം കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും ഇപ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല.. രണ്ടു സഹോദരിമാരേയും വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു.. ചെറിയൊരു വീടുവച്ചു... ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്നെ തിരക്കി വീട്ടിൽ വരാറില്ല... വേറേ പെണ്ണുനോക്കുന്നെന്നാണ് അറിഞ്ഞത്... തന്റെ ജീവിത്തിൽ ഇനി ഒരു പരീക്ഷണത്തിന് താൽപര്യമില്ലാത്തതിനാൽ ഇപ്പോഴും കന്യകയായി അവിവാഹിതയായി കഴിയുന്നു....

സൈനബാ... എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്... അൻവറുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് സൈനബ ചിന്തയിൽനിന്നുണർന്നത്... ഒന്നുമില്ല സാർ... വെറുതേ... ഓരോന്നോർത്തുപോയി... അവൾ വീണ്ടും ജോലിയുടെ തിരക്കിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു... അന്ന് സ്റ്റോറിലെ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അവൾഅൻവറിനെ ഏൽപ്പിച്ചു... എല്ലാം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്റ്റാഫുകളെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്... കുറ‍ഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് കസ്റ്റമേഴ്സുമായും നല്ല ബന്ധം അവൾസ്ഥാപിച്ചു ... 




തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 22 08 2021



സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 15 08 2021

7.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 138

 

ആഗസ്റ്റ് 8 എന്റെ കഥാപത്രത്തിന്റെ ജന്മദിനമാണ് തികച്ചും യാദൃഷ്ചികമായിരിക്കാം കഥാ പത്രത്തിന്റെയും എന്റെയും പിറന്നാൾ ഒരു ദിവസമായത് വായനക്കാരോടൊപ്പം എന്റെ കഥാപാത്രമായ  ഫസലിന്പിറന്നാൾ ഞാനും ആശംസിക്കുന്നു ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ഇരുന്നു അവൻ ഇത് കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ പരം സന്തോഷം മറ്റെന്തുണ്ട് HAPPY BIRTHDAY TO YOU DEAR FASAL
NB ഇന്ന് ഞാൻ മുറിച്ച കേക്കിന് ഞാനിട്ട പേരും ഫസൽ എന്നാണ്...

ഇതെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് ഉതകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.. ചെറിയ തോതിലുള്ള റാഗിംങ്‌ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല.. വരുന്നതുവരട്ടെ... അവൻ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു... കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു... രണ്ടുപേരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി.. വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ മുട്ടി... അവർ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചെഴുന്നേറ്റു...

ഒരുകൂട്ടം സീനിയേഴ്സ്...

“ങ്ഹാ എന്താ മക്കളേ... നേരത്തേ ഉറക്കമായോ...“

രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...

“ജോണേ... ഇവൻ കൊള്ളാലോ.... ആള് സുന്ദരനാ... നിന്റെ മീശയെവിടെയാ...“

ഫസലിനോടാണ് ചോദ്യം.. ഫസൽ മൗനം പാലിച്ചു.

റസാഖേ... ഇവനെ നമുക്കെന്തുചെയ്യാം.....

“ടാ.... 10 മിനിറ്റ് സമയം തരും.... വേഗം സ്ത്രീകളെപ്പോലെ വസ്ത്രം ധരിച്ച് പോരേ....“

ഫസലൊന്നു ഞെട്ടി....... എന്താ ചെയ്ക... എതിർത്താൽ തീർന്നു... അവർ രണ്ടാളും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി... അവർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുക... അവൻ പെട്ടെന്നുതന്നെ തന്റെ ലുങ്കിയെടുത്തു ഉടുത്തു... ഉടുപ്പ് ബ്ലൗസ്പോലെ മുകളിലേയ്ക്ക് മടക്കിവച്ചു... കുറച്ചു നീണ്ടു തുടങ്ങിയ തലമുടിയായിരുന്നു. ചീപ്പെടുത്ത് രണ്ടുവശത്തേയ്ക്കും ചീകിയിട്ടു... മുഖത്ത് പൗഡർ തേച്ചു... നെറ്റിയിൽ ഇടാൻ സിന്ദൂരംവേണ്ടേ... റൂംമേറ്റ്തന്നെ അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദത്തിൽ നിന്നും സിന്ദൂരം എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു വലിയ പൊട്ടുവച്ചു... അവൻ തന്നെ ഞെട്ടിപ്പോയി.. ശരിക്കും ഒരു സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്...

ഡോറിൽ വീണ്ടും മുട്ട്.. ചെറിയൊരു പതർച്ചയുണ്ട്.... എന്നാലും ഇവരുടെ മുന്നിൽ പതറാൻ പാടില്ല... താൻ എന്തും ചെയ്യും... അതിന് ഉദാഹരണമാണ് ഇത്... പുറത്ത് വലിയ ആരവങ്ങൾ കേൾക്കാം... അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരേയും നോക്കി... ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി... സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയുടെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും അവനിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു...

“ടേേയ് ഇത് പെണ്ണാണോ..“ നിശ്ശബ്ധതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് സീനിയറുടെ ചോദ്യം.“

“കരളേ... ഇത്രയും സുന്ദരിയായിരുന്നോടാ നീ...“

“ഇവളെ ഞാൻ കെട്ടും... എനിക്കിന്നിവളെ വേണം..“

ഓരോരുത്തരും ഓരോ കമന്റ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫസലിന് ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയമുണ്ടെങ്കിലും  അവനും അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവരുടെ മുന്നിൽ പതറാൻ പാടില്ല... എന്ന് മനസ്സിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. താൻ ഇരയായതുകൊണ്ട് റൂംമേറ്റ് രക്ഷപ്പെട്ടു... അവനെ അവരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...

“രഞ്ചു... ആരാടാ ഇവളുടെ ഭർത്താവ്...“ നേതാവ് കൂടെനിന്നവനോടു ചോദിച്ചു...

“ജൂനിയറിൽ നല്ല കട്ടി മീശയും താടിയുമുള്ള ഒരാളെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.. പോയി മുട്ടും ഷർട്ടുമിട്ടു വാടാ..“

അവൻ റൂമിലേയ്ക്കോടി... പലരും അവന്റെ കവിളിൽ തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹം മൂത്ത് ഒരുവൻ മുഖത്ത് ഉമ്മവച്ചു.. ഫസൽ ഒരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ നിന്നു...

“ഇവൻ കൊള്ളാം.. സഹകരിക്കുന്നുണ്ട്...“

“അളിയാ ഇവൻ പെണ്ണായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ പ്രേമിച്ചു കെട്ടിയേനേ...“

“ടാ.. പ്രേമിച്ചവരെല്ലാം ഇട്ടിട്ടുപോയതല്ലേ നിന്നെ... ഇനിയും പ്രേമിക്കണോ..“

“ശവത്തേ കുത്തല്ലേ അളിയാ..“

നിമിഷങ്ങൾക്കകം മണവാളനെത്തി..

“മാലയെവിടെ...“

സ്പൂണുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മാലയുമെത്തി... രണ്ടാളോടും പരസ്പരം മാലയിടാൻ പറഞ്ഞു..

അനുസരിച്ചു... കൈപിടിച്ച് ഇവിടെമൊത്തം നമുക്കു പോകണം... രണ്ടാളേയും മണവാളനും മണവാട്ടിയുമാക്കി അവർ കൊട്ടും കുരവയുമായി ഓരോ റൂമുകളിലേയ്ക്കു യാത്ര തിരിച്ചു..

ഒരു റൂമിലെത്തി മുട്ടി വിളിച്ചു.. വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു..

“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...“ വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ “കഴിച്ചു...“ കല്യാണത്തിനു വന്നിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതേയുള്ളോ.. സംഭാവനകൊടുത്തില്ലേ...“

“ഇല്ല...“

“കൊള്ളാം... ഇതിനെ ചിലവുള്ളതാ.. എടുത്തോണ്ടു വാ..“

അവൻ അകത്തുപോയി നൂറിന്റെ നോട്ടുമായി വന്നു... ഒരു പാത്രത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചു.

അവരേയും യാത്രയിൽ കൂട്ടി... അവർ ഒരുമിച്ച് ആഘോഷപൂർവ്വം ഓരോ റൂമുകളിലേയ്ക്ക് പോയി.. ഫസലിന് യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ല.. അവനും അത് എൻജോയി ചെയ്തു... എല്ലാവരേയും ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി നേരേ കാന്റീനിലെ വിശാലമായ ഹാളിലേയ്ക്ക്... അവിടെ സ്റ്റേജുപോലെ ഉയർന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. മണവാളനേയും മണവാട്ടിയേയും അവിടെ ഇരുത്തി... പലരും കുരവയിടുന്നു. ആരവമുണ്ടാക്കുന്നു...

“ഇനി.. കന്യാദാനമാണ്...“   നേതാവ് ഫസലിന്റെ കൈപിടിച്ച് വരന്റെ കൈയ്യിൽ വച്ചു... വലിയ ഒരു ആരവം അവിടെ ഉയർന്നു...

“ങ്ഹാ.. കലാപരിപാടികൾ ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യം ഒപ്പന... ജൂനിയേഴ്സിൽ നിന്നും ആറു പേരേ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പേടിച്ച് പേടിച്ച് അവരെത്തി... സീനിയേഴ്സിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നല്ല പാട്ടുകാരുമുണ്ടായിരുന്നു... അവർ പാട്ടു പാടിത്തുടങ്ങി..

“കന്നിപ്പളുങ്കേ..പൊന്നും കിനാവേ.... സുന്ദരിപൊന്നാരേ... കൺമണിക്കെന്തിനീ...കള്ള പരിഭവം...
കല്യാണ രാവല്ലേ... അവർ ഡാൻസും കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.. മണവാട്ടിയെപ്പോലെ ഫസലും അഭിനയിച്ചു... നാണവും കണ്ണടക്കലുമായി സീൻ കൊഴുപ്പിച്ചു.. ഫസലിന് ഇതൊരു അവസരമായി തോന്നി.. എല്ലാവരും തന്നെ അറിയപ്പെടുമല്ലോ...“

ഇതിനിടയിൽ ഫോട്ടെയെടുപ്പ്... സാങ്കൽപികമായ ഫോട്ടോയെടുപ്പാണ്... സാങ്കൽപികമായ സദ്യവിളമ്പൽ... സദ്യകഴിക്കൽ... കൈകഴുകൽ... യാത്രചോദിച്ച് പോകൽ എന്തുകൊണ്ടും ഒരു കല്യാണവീടിന്റെ പ്രതീതി... എല്ലാവരും വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. രാത്രി ഒരു മണിയായിരിക്കുന്നു.

നേതാവ് സ്റ്റേജിൽ വന്നു...

“പ്രിയ ഡോക്ടേഴ്സ്... ആരോഗ്യപരമായ റാഗിംഗാണ് ഇവിടെ നടന്നിട്ടുള്ളത്... ഇത് നമുക്ക് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും കൂടുതൽ അടുക്കാനുമുള്ള അവസരമാണ്... ഇതിനെ റാഗിംഗ് എന്നു വിളിക്കാനാവില്ല... ഇന്നു ഇത് അവസാനിച്ചു.. നാളെമുതൽ നമ്മൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്... ഇതുവെറും ഐസ് ബ്രേക്കിംഗ് ആണ്... കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷത്തിനിടയിൽ നടത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും നല്ല പരിപാടിയായിരുന്നു ഇന്നത്തേത്... ഫസലിന്റെ സഹകരണം വളരെ പ്രശംസനീയമാണ്...“

എല്ലാവരും കൈകൊട്ടി... “ഇനി എല്ലാവർക്കും പിരിഞ്ഞുപോകാം....“ റാഫീ.. ഫസലിനെ റൂമിലെത്തിക്കണം.. എല്ലാവരും കയറുപൊട്ടി നിക്കുവാ... അവന്റെ വേഷവും ഭാവവും മനസ്സിളക്കുന്നതാ.... ആരേലും റേപ്പ്ചെയ്താൽ നീയാ ഉത്തരവാദി...“

മൂന്നുനാലുപേരുകൂടി അവനെ റൂമിലെത്തിച്ചു.. ധരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി മുഖത്തെ പൗഡറും സിന്ദൂരക്കുറിയും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു... നല്ല ഒരു അവസരമായിരുന്നു... ആദ്യ ദിവസം തന്നെ തന്നെ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി... കുറച്ച് തൊലിക്കട്ടി കൂടുതലാ തനിക്കെന്നവനറിയാമായിരുന്നു. സാഹചര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിന് നല്ല കട്ടി നൽകിയിരുന്നു... പുറത്ത് പറഞ്ഞ് കേട്ടതുപോലെ പേടിക്കേണ്ട ഒരു അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽകോളജിലേത് എന്ന് അവനുറപ്പിച്ചു...

തലേ ദിവസത്തെ ആഘോഷത്താൽ രാവിലെ എല്ലാവരും താമസിച്ചാണ് ഉണർന്നത്.... തലേ ദിവസത്തെ കാര്യം ആരും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയോ കളിയാക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ജോലികൾ ചെയ്തു... റഡിയായി കോളേജിലേയ്ക്ക്... ആഴ്ച പെട്ടെന്നാണ് കഴിഞ്ഞത്... ഞായറാഴ്ച്ചയാണിന്ന്... ഉമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇന്നു രാവിലെ തന്നെ  വിഷ്ണുവേട്ടൻ വണ്ടിയുമായി വരും... അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലാണ് ഇന്നത്തെ സ്റ്റേ.. നാളെ തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ എന്നെ ഇവിടെ തിരികെവിട്ട് അവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിക്കും...

കുളി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അത്യാവശ്യ വസ്ത്രങ്ങൾ തോൾ ബാഗിലാക്കി അവൻ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.. പലരും അവിടെത്തന്നെയാണ് താമസം... ചിലർ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നു. ദൂരെയുള്ളവർ പോകുന്നില്ലെന്ന് ഇന്നലെത്തന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു. പറഞ്ഞ സമയത്തുതന്നെ വിഷ്ണുവേട്ടനെത്തി.. കൂടെ ഉമ്മയും നാദിറയാന്റിയും മകളുമുണ്ടായിരുന്നു.

“ടാ നീയങ്ങു മാറിയല്ലോടാ...“

“ഉമ്മാ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കുറച്ച് ജാഡവേണമല്ലോ...“

“ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് മുടിയൊക്കെ ഹിപ്പിയെപ്പോലെ ആക്കിയല്ലോടാ...“

“ഇത്താ... ഇവനിത്തിരി ഗ്ലാമർ കൂടിയോന്ന് സംശയം...“

വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.. “ശരിയാ... കുറച്ചു സുന്ദരനായതുപോലെ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്..

അവൻ കോളേജിലെ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.. എല്ലാവരും വലിയ ആവേശത്തിൽ കേട്ടിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തി. വീട്ടിൽ കയറിയതും അവൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി... വീട് മുഴുവൻ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുമൊരുമിച്ച് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ പറഞ്ഞ് വരവേറ്റു... തൊട്ടടുത്ത് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ ഫസൽ എന്നെഴുതിയ കേക്ക്.. ശരിയാണ്.. ഇന്ന് തന്റെ ബർത്ത്ഡേയാണ്... ഓർമ്മയായ കാലത്തൊന്നും ബർത്ത്ഡേ ആഘോഷിച്ചിട്ടില്ല... എന്താണെന്നറിയില്ല... ഉമ്മയോട് പലപ്പോഴും ചോദിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചിച്ചുണ്ട്... പക്ഷേ അതിനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായിട്ടുമില്ല... ആഗസ്റ്റ് മാസം 8-ാം തീയതി... രാത്രി 8 മണിക്ക്... അത് തനിക്കറിയാം.... എല്ലാം എട്ടായിരുന്നു. വർഷംപോലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു...

“അമ്മായി.. ഇത് എന്റെ മോന്റെ ആദ്യ ബർത്ത്ഡേയാണ്... ഇന്നുമുതൽ എല്ലാ വർഷവും ഇനി ആഘോഷിക്കും.. അവർ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... എല്ലാവരും ചുറ്റും കൂടി...

ഇനി നമുക്ക് കേക്ക് മുറിക്കാം.. കേക്കിനു മുകളിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി.... നാദിറ അത് കത്തിച്ചു... അവൻ അത് ഊതിക്കെടുത്തി... എല്ലാവരും അവന് ആശംസ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ പാടി... അവൻ കേക്ക് മുറിച്ചു ഒരു കഷണം സഫിയയുടെ വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു... അതിൽ ഒരു പീസ് അവർ അവന്റെ വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു.. അമ്മായി വീൽച്ചെയറിൽ തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കും കൊടുത്തു... എല്ലാവർക്കും അവൻ മുറിച്ച് വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു... അതു കഴിഞ്ഞ് നല്ല വിഭവസമൃദ്ദമായ  ഭക്ഷണമായിരുന്നു... ഹോസ്റ്റലിലെ ഭക്ഷണം അത്ര നല്ലതല്ലായിരുന്നു... ആയതിനാൽ അവൻ നന്നായി കഴിച്ചു... അതും ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ രാവായിരുന്നു... എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഹാളിലിരുന്നു അവന്റെ കോളേജ് ജീവിതം അറിയാനായിരുന്നു ജിജഞാസ.. അവൻ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ചു അവരോടു വിവരിച്ചു... അവന്റെ വിവരണം കേട്ട് അവരുപോലും ഞെട്ടിപ്പോയി.... ഇവനിത്രയൊക്കെ ധൈര്യമോ...

“ടാ... പുളു പറയല്ലേ....“ സഫിയ പറ‍ഞ്ഞു..

“ഞാനെന്തിനാ ഉമ്മാ പുളു പറയുന്നത്. സത്യം.. നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഗോപിയങ്കിളിനോട് ചോദിച്ചോ...“

രാത്രി വളരെ വൈകുവോളം അവരോരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മായി കൂടുതൽ ഉറക്കമൊഴിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് അവർ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു... നാദിറയും സഫിയയും റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി... ഫസലും വിഷ്ണുവും മുകളിലത്തെ റൂമിലേയ്ക്ക്..

സഫിയയ്ക്ക് പലവിധ ചിന്തകളായിരുന്നു. ഈ ദിവസമാണ് അവൻ ജനിച്ചത്... വിവാഹത്തിന് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു വാപ്പാന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം... എതിർത്തില്ല.. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ ജന്മദിനം പരസ്പരം അറിഞ്ഞു വരുന്നതിനു  മുന്നേ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽ ഒരു ബർത്ത്ഡേ പോലും ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നില്ല... ഇന്ന് താൻ സംതൃപ്തയാണ്... എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിച്ചല്ലോ... കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെല്ലാം മറക്കാം... എത്ര മറന്നാലും ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മറവിയുടെ മൂടുപടം തകർത്ത് വെളിയിലേയ്ക്ക് വരും... എത്ര ശക്തമായ മൂടുപടമാണെങ്കിലും ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ തകർന്നുവീഴും...



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 15 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ



    
 

31.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 137

ഐഷുവിനെ വിളിക്കാനായിട്ടില്ല... ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വിളിക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാം... പലതും ചിന്തിച്ച് അവൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി... ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു സഫിയയ്ക്കും... പിന്നെ മകൻ അവന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയല്ലേ പോയത്... അവനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാം... വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്ലാതെ അവനൊരു ഡോക്ടറായിക്കാണണം.. അതാണ് തന്റെ ആഗ്രഹം... അതിനുള്ള കഴിവ് അവന് അല്ലാഹു നൽകട്ടെ...

സഫിയയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.. അവൾ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. നാദിറ അത് മനസ്സിലാക്കി. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സഫിയയോട് സംസാരിച്ചു. അവരെ കുറ്റം പറ‍ഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല മകനെ വേറിട്ടു നിൽക്കുന്ന ആദ്യ ദിവസമല്ലേ... അതായിരിക്കാം. നാദിറയും ഇട്യ്ക്ക് ഉണർന്ന് സഫിയയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സഫിയ രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് താഴെ ജോലിക്കാരിയെ സഹായിക്കാനായി പോയി... നാദിറ കുഞ്ഞിനെ ഉണരാതിരിക്കാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മായി എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. വേദനസംഹാരി കഴിക്കുന്നതിനാൽ ആ മയക്കം ഉണ്ടവർക്ക് അതുകൊണ്ട് ആരും അവരെ നേരത്തെ വിളിക്കാറുമില്ല. എന്തായാലും ഒരാഴ്ച അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിട്ട് പോകാമെന്നാണ് പ്ലാൻ. വരുന്ന ശനിയാഴ്ച ഫസലിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരണം, ഞായറാഴ്ച അവനെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കി തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്നാണ് വിചാരം. എന്തായാലും വിഷ്ണുവും ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. രാവിലെ നാദിറയേയും കൂട്ടി മിഠായിത്തെരുവിലൊന്നു പോകണമെന്നുണ്ട്. കുറച്ച് പർചേസിംഗ് നടത്തണം. വാപ്പാനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വിളിക്കുന്നു. സുഖമായിരിക്കുന്നു. തലേദിവസം രാത്രിയിൽ റഷീദും, അൻവറും വിളിച്ചിരുന്നു. അവരെല്ലാം വളരെ സന്തോഷത്തിലുമായിരുന്നു.

ഫസൽ രാവിലെ ഉണർന്നു. നേരത്തേതന്നെ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു... എല്ലാവരും ഉണർന്നുവരുന്നതേയുള്ളൂ. ചെറിയതോതിൽ റാഗിംഗ് ഉണ്ടെന്നറിയാം.. പക്ഷേ ഇന്നലെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല.. സീനിയേഴ്സെല്ലം ഇന്നെത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞുകേട്ടു. കൂടെയുള്ളയാളും നേരത്തെ തയ്യാറായി. അവർ രണ്ടാളും കാന്റീനിലേയ്ക്കു പോയി. അവിടെ ഭക്ഷണം തയ്യാറാകുന്നതേയുള്ളായിരുന്നുള്ളൂ. കുറച്ചു നേരത്തിനകം പ്രഭാതഭക്ഷണം റഡിയായി... ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അവർ രണ്ടാളും കോളേജിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. പോകുന്നവഴിയിൽ ഗോപിസാറിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നോക്കി... ഗേറ്റടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അവർ നേരേ ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക്. ഒരു വലിയ ഹാൾ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല... ഇരുന്നൂറിലധികം കുട്ടികൾക്കിരിക്കാവുന്ന സീറ്റുണ്ടവിടെ... കോളേജിൽ നിന്നും നേരേ എത്തിയതിനാൽ ഇതൊരു പുതിയ അന്തരീക്ഷമായി തോന്നുന്നു. മുപ്പതോ നാല്പതോ കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നുള്ള ക്ലസ്സുകളായിരുന്നിതുവരെ ഇതു ഇരുന്നൂറിലധികം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരുമിച്ചൊരു ഹാളിൽ... അവർ പുറത്തിറങ്ങി എല്ലായിടത്തുമൊന്നു കറങ്ങി.

സമയം പെട്ടെന്ന് കടന്നുപോയി. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഗോപിസാർ എത്തിയിരുന്നു. അവനോട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു... ആദ്യ പീരിയിഡിൽ എന്തൊക്കെയായിരിക്കുമെന്നൊക്കെ പറ‍ഞ്ഞു... വളരെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ക്ലാസ്സ് നിറഞ്ഞു.. എല്ലാവരും പരസ്പരം പരിചയപ്പെടുന്നു. തന്റെകൂടെ പഠിച്ചവരും ആ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പ്രൊഫസർ എത്തിയത്. എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. എല്ലാവരോടും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ പറഞ്ഞു... കുറച്ചുനേരം അവർ പരിചയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അവരുടെ സബ്ജക്ടിനെപ്പറ്റിയും ഒരു ഡോക്ടർ സമൂഹത്തിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു... എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി കേട്ടിരുന്നു. ഇരുന്നൂറു പേരോളമുള്ള ക്ലാസ്സാണെങ്കിലും എല്ലാവരും വളരെ നിശ്ശബ്ദരായി അതു കേട്ടിരിക്കുയായിരുന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ അന്തരീക്ഷം. അനാട്ടമിയും ഫിസിയോളജിയും ബയോകെമിസ്ട്രിയും അതാണ് ഫസ്റ്റിയറിലുള്ളത്... ഡിസ്സക്ഷൻ ഹാളിൽ അനാട്ടമി ചെയ്യുന്ന കാര്യവും, അതിൽ 10 കുട്ടികൾ വീതമുള്ള ബാച്ചുകളായി തിരിച്ച് അവരെല്ലാം ഓരോ ഡെഡ് ബോഡിയുടെ പാർട്ടുകൾ മനസ്സിലാക്കുക അങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പഠിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനുമുണ്ട്... റാഗിംഗ് ഉണ്ടായാൽ ഓഫീസിൽ കംപ്ലയിന്റെ ചെയ്യണമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എല്ലാവരും വളരെശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. തിയറിക്കൊപ്പം പ്രാക്ടിക്കലും. എല്ലാം മുടങ്ങാതെ പഠിക്കേണ്ടത്. ആ പ്രൊഫസറുടെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞുടനെ ഗോപിസാറിന്റെ ക്ലാസ്സായിരുന്നു. നീണ്ട പ്രഭാഷണമാണ് നടത്തിയത്. അതിനുശേഷം സബ്ജക്ടിലേയ്ക്കു വന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു. നമ്മളറിയാതെ നടക്കുന്ന നമ്മുടെ ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ബോധവാന്മാരായിട്ടില്ല.. ഒരു ഡോക്ടർ പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല.. അവൻ എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചും പഠിക്കണം. പഠിച്ചത് ജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ രീതിയിൽ ചെയ്യണം. ഒരു ഡോക്ടറുടെ കടമകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല... സാമൂഹിക പ്രതിബന്ധതയുള്ളവരാണ് ഡോക്ടേഴ്സ്. ഇവിടെ നിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഡോക്ടറായിട്ടാകും. എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും പഠിക്കണം. ചിലപ്പോൾ വാർഡിൽ ഡ്യൂട്ടിയിടും... ചിലപ്പോൾ നൈറ്റ്ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ ഒരു യഥാർത്ഥ ഡോക്ടറെ വാർത്തെടുക്കണം...

ഗോപിസാറിന്റെ ക്ലാസ് അവനിഷ്ടപ്പെട്ടു... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം അവനെ ശ്രദധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾ പല തട്ടുകളായി ഇരിക്കുന്നതിനാൽ ഓരോരുത്തരുടേയും മുഖം വ്യക്തായി കാണാം. ഉച്ചയ്ക്ക് ലഞ്ച് ടൈം... അവൻ പലരേയും പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നു. വളരെപെട്ടെന്ന് അവരുമായൊക്കെ അടുത്തു... പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞുവന്നവരായതിനാൽ ഒരു മെച്യൂരിറ്റി ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ആയിട്ടില്ല. അവർ ബ്രേക്ക് ടൈമിൽ കളിയും ചിരിയുമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി...

ലഞ്ചുകഴിഞ്ഞ് ഒരു ക്ലാസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ ദിവസമല്ലേ... നേരത്തേ ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞു.. എല്ലാവരും വീടുകളിലേയ്ക്കും ഹോസ്റ്റലുകളിലേയ്ക്കും പോയി.. ഫസൽ തന്റെ റൂംമേറ്റുമായി നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്... ഉമ്മ എന്തുചെയ്യുകയായിരിക്കും. ഇന്നലെ ഉറങ്ങിക്കാണുമോ... വിഷമം കാണും. .പക്ഷേ ലക്ഷ്യം നേടിയെടുക്കാൻ കുറച്ച് ത്യാഗങ്ങളൊക്കെ സഹിച്ചല്ലേപറ്റൂ...

സഫിയയും നാദിറയും വിഷ്ണുവിനേയും കൂട്ടി മിഠായിത്തെരുവിലൊക്കെ പോയിരുന്നു. അവിടെനിന്നും ഹലുവയും ചിപ്സും മറ്റു പലഹാരങ്ങളും വാങ്ങി... അത്യാവശ്യം കുറച്ച് ഡ്രസ്സുമൊക്കെ എടുത്തു. ഉച്ചയായപ്പോഴേയ്ക്കും അവർ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അമ്മായിക്ക് ഇന്നലത്തെക്കാളും നല്ല വ്യത്യാസം ഇന്നുണ്ട്. ആളും പേരുമൊക്കെ ഉള്ളതിനാൽ അവരും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവർക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്നും കാൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ അവർ നൽകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. സഹോദരന്റെ മകൾ ഇന്നലെ വൈകിട്ട് വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവളങ്ങ് വീട്ടിൽ പോകുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇവിടെ ആളുള്ളതുകൊണ്ട് രണ്ടുദിവസം വീട്ടിൽ പോകാൻ അമ്മായി തന്നെ നിർബന്ധിച്ച് അയക്കുകയായിരുന്നു.

ഹമീദിന് പ്രായം കൂടുന്നതിനുസരിച്ചുള്ള അവശതകളും കൂടിക്കൂടിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നോക്കാൻ പുതിയ ആളുള്ളതിനാൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സഫിയയുടെ വീടുപണി ദ്രുതഗതിയിൽ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫസൽ പഠിക്കാൻ പോയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വീട്ടിൽ വരുന്നവരോടെക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊര ഡോക്ടറായിട്ടായിരിക്കും വരുന്നതെന്നും പറയും... റഷീദും അൻവറും ദിവസവും രണ്ടുനേരം വിളിക്കാറുണ്ട്.

അൻവർ നാട്ടിലേയ്ക്കു ലീവിനു വന്നാൽകൊള്ളാമെന്നുള്ള തീരുമാനത്തിലാണ്. റഷീദ് കുറച്ചുനാൾ മുന്നേ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോയിട്ടുവരാൻ.. പക്ഷേ ബിസിനസ്സിന്റെ തിരക്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻപോലുമായില്ല.. ഇപ്പോൾ എല്ലാമൊന്നു സെറ്റായിരിക്കുന്നു. താൻ പോകുമ്പോൾ നോക്കി നടത്താൻ മിടുക്കനായ ഒരാളെത്തന്നെ കിട്ടിയിരുന്നു. വിശ്വസ്തൻ.. പോയാലും പതിനഞ്ചു ദിവസം അത്രനാൾ വിട്ടുനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല...

താഴത്തെ നിലയിൽ വലിയ കൈയ്യടിയും മറ്റും കേട്ട് ഫസൽ താഴേയക്കു നോക്കി.. സീനിയേഴ്സ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവർ റാഗിംങ് തുടങ്ങിയന്നു തോന്നുന്നു. പലരും പാട്ടുപാടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. ചിലർ സങ്കൽപ്പകസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. ഇടയിലൊരാൾ നിക്കറ് മാത്രം ഇട്ട് കൈയ്യുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. അവനും ഒരു ഭയം തോന്നി... സാരമില്ല... ഇതെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് ഉതകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.. ചെറിയ തോതിലുള്ള റാഗിംങ്‌ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല.. വരുന്നതുവരട്ടെ... അവൻ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു... കുറച്ചുേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു... രണ്ടുപേരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി.. വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ മുട്ടി... അവർ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചെഴുന്നേറ്റു...



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 08 01 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 01 08 2021



25.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 136


 ഫസലിനും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് പുതിയ കലാലയം.. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്തുകൊണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ചുറ്റുപാട്... വിഷ്ണുവും അവനും ഒരു റൂമിലാണ് കിടന്നത്. അവരെല്ലാവരും താഴത്തെ നിലയിൽ. അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഉറങ്ങി.... ഒരു പുതിയപ്രഭാതത്തിനായി....

എല്ലാവരും രാവിലെ തന്നെ ഉണർന്നു. ആളും അനക്കവുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അമ്മായിക്കും മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും നല്ല സുഖം തോന്നി.. അവരും വളരെ ഉന്മേഷത്തിലായിരുന്നു. രാവിലെ കോളേജിലേയ്ക്കു പോകണം... ജെസ്സി അടുക്കളയിൽ തിടുക്കത്തിലുള്ള പണികളിലായിരുന്നു. അപ്പവും മട്ടൻ സ്റ്റൂവുമായിരുന്നു പ്രഭാത ഭക്ഷണം... ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് 9 മണിക്കുതന്നെ പുറപ്പെടാൻ അവർ തയ്യാറെടുത്തു. ഫസൽ ഇന്നുമുതൽ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസം തുടങ്ങാനാണ് പ്ലാൻ... സഫിയയും മറ്റും ഒരാഴ്ച ഇവിടെ കാണും ന്നാലും ഗോപിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ഫസൽ ഹോസ്റ്റലിൽ തന്നെ നിൽക്കട്ടെയെന്നാണ്. എല്ലാവരേയും ഒന്നു പരിചയപ്പെടണം വീട്ടിൽ നിന്നും മാറിയ ഒരു വിഷമം ഉണ്ടാവുമല്ലോ അതീകാലയളവിൽ മാറ്റിയെടുക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോ...

അമ്മായിയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി അവർ കോളേജിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു. രാവിലെ തന്നെ വീട്ടിലേയ്ക്കു വിളിച്ച് ഹമീദിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയിരുന്നു. അതു കൂടാതെ റഷീദും, അൻവറും വിളിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും നല്ലതുപോലെ പഠിക്കാനും ജീവിതത്തിൽ ഉയർച്ചയുണ്ടാവാൻ അല്ലാഹു സഹായിക്കട്ടെയെന്നും അവർ പറഞ്ഞു.

അവർ 9 മണിക്കുതന്നെ പുറപ്പെട്ടു. റോഡിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷം.. ഫസലിനാണെങ്കിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനും വയ്യാത്ത ഉത്സാഹം... കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിലെത്തി... വിശാലമായ പ്രവേശന കവാടം... പുതിയ ബാച്ചായതുകൊണ്ടായിരിക്കണം നല്ല തിരക്കുണ്ട്. സ്വന്തം കാറുള്ളവർ അതിൽ കവാടം കടന്നു പോകുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പാഞ്ഞുവരുന്ന ആമ്പുലൻസുകൾ. ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് വരുന്ന രോഗികളും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും.. ബഹുനില മന്ദിരം..തന്റെ മുൻകാമികളായ എത്രയോ ഡോക്ടർമ്മാർ കോഴ്സ് പൂർത്തിയാക്കി ഈ വഴികളിലൂടെ തിരിച്ചിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവ്വാം ചരിത്രം ഉൾകൊള്ളുന്ന ആ കലാലയത്തിലേക്കാണ് തന്റെ കടന്നു വരവ്

പണ്ട് ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്ന താൻ ഇന്ന് എത്തിനിൽക്കുന്നത് വിദ്യാര്തഥിയായിട്ടാണ് വെള്ള കൊട്ടണിഞ്ഞു കഴുത്തിൽ സ്റ്റെതസ്ക്കോപ്പും തൂക്കി ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടമായും നടന്നു നീങ്ങുന്ന വിദ്യാർതഥികൾ ചിലർ മരതണലിൽ കൂട്ടം ചേർന്നിരിക്കുന്നു പ്രകൃതി രമണീയമായ ചുറ്റുപാടുകൾ അങ്ങകലെ  നോക്കിയാൽ കണ്ണെത്താദൂരത്ത് വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ വർണ്ണാഭമായ കാഴ്ച്ചകൾ വളരെ ദൂരെ നിന്നും നോക്കുന്നവർക്ക് പോലും സമയം അറിയറിയാവുന്ന തരത്തിൽ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന ക്ളോക്ക് ടവർ കാണാം അതിനു മുകളിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ മനോഹരമായ കോഴിക്കോടിന്റെ ദൃശ്യ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാം ആ പച്ചപ്പ് അവസാനിക്കുന്നത് അങ്ങ് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്താണ് നല്ല പുൽത്തകിടിയിൽ വിവിധ വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള പുഷ്പ ചെടികൾ കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ ഉദ്യാനം ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഹോസ്പിറ്റൽ ആണെന്ന് തോന്നുകയില്ല

മലബാർ മേഖലയിലെ ഒരേയൊരു സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജാണ് കോഴിക്കോട്‌ സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജ്. നഗരമധ്യത്തിൽ നിന്ന് പത്തു കിലോമീറ്ററുകൾ കിഴക്ക് മാറി ചേവായൂർ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഈ കലാലയം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. 270 ഏക്കർ സ്ഥലത്ത് വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഈ കോളേജിനെ കേരളത്തിലെ അഞ്ചിൽ രണ്ടു ഭാഗം ജനങ്ങൾ ചികിത്സയ്ക്കായി ആശ്രയിക്കുന്നു..

അവർ കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം വന്ന ഓഫീസിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയി.. അവിടെ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു.. അവരെ ഇറക്കിയതിനു ശേഷം വിഷ്ണു വാഹനം പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി... ഫസലും സഫിയയും നാദിറയും അൽപനേരം പകച്ചുനോക്കിനിന്നു... അതാ ഗോപിയേട്ടൻ... അദ്ദേഹം അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്കു വന്നു.

“ഞാൻ നിങ്ങളെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു....“ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു..

“എന്താ ഫസലേ ടെൻഷനുണ്ടോ...“

“ഇല്ല അങ്കിൾ...“

“ഇവിടെ ഞാൻ അങ്കിളല്ല.. ഡോക്ടർ അല്ലെങ്കിൽ സർ...“

അവർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഓഫീസിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ഒന്നാമത്തെ നിലയിലായിരുന്നു അവർക്ക് പോകേണ്ടിയിരുന്നത്... അവിടെ വരാന്തയിലായി ധാരാളം ആൾക്കാർ കൂടി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും പുതുതായി അഡ്മിഷന് വന്നവർ.. ഫസൽ ഓരോരുത്തരെയായി നോക്കി. തനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആരേലുമുണ്ടോയെന്നറിയാൻ... ഇല്ല ആരേയും കാണുന്നില്ല.. സ്മിതയുടെ അനുജത്തി ഇവിടെയാണെന്നറിയാ.. അതു കൂടാതെ കൂടെ പഠിച്ച പലരും ഇവിടുണ്ട്.. അവരെയൊക്കെ കണ്ടുപിടിക്കുകയെന്നത് ഇപ്പോൾ എളുപ്പമല്ല.. ഗോപി അവരെ ഒരു ഓഫീസിനകത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു.. ഗോപിയെ കണ്ടതും അവിടിരുന്ന ആൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു...

“ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞ ഫസൽ...“

“ഞാൻ എല്ലാം റഡിയാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു സർ...“

അദ്ദേഹം സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളൊക്കെ ഒത്തുനോക്കി. ഡോക്യുമെന്റുകൾ കറക്ടാണ്.. അവനെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിച്ചു... സാർ തന്നെയാണല്ലോ എച്ച്.ഒ.ഡി.. സാറിന്റെ ഒപ്പിവിടെ വേണം...

ഗോപിയും ഒപ്പിട്ടു.. ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു... നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്  പോകാമെന്നറിയിച്ചു..

മെൻസ് ഹോസ്റ്റൽ കോളേജിന്റെ മറ്റൊരുഭാഗത്താണ് അവിടെ സെക്യൂരിറ്റി ഗോപിയെ കണ്ടയുടൻ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു... നേരേ ഓഫീസ് റൂമിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ഗോപി ഫസലിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി... ഒപ്പം സഫിയയും നാദിറയും... അദ്ദേഹം വളരെ ആദരപൂർവ്വം അവരോട് പെരുമാറി... അവന്റെ റൂം നമ്പർ 147 ഒരു റൂമിൽ രണ്ടുപേർ... കോമൺ ബാത്ത്റൂം... കാഴ്ചയിൽ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം...

“ഇന്ന് എല്ലാവർക്കും അങ്ങോട്ടുപോകാം... സാധാരണ സ്ത്രീകൾക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും ഇവിടെ പ്രവേശനമില്ല... ഇത് ഫസ്റ്റ് ഇയർ സ്റ്റുഡൻസിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്... ആരും എത്തിയിട്ടില്ല.. അവർ അവന്റെ റൂമിലേയ്ക്കു പോയി... വലിയ വലുപ്പമൊന്നുമില്ല.. രണ്ടു ചെറിയ കട്ടിൽ സൈഡിലായി രണ്ടു മേശയും കസേരയും.. അവൻ ജനലിനു സമീപമുള്ള മേശ തിരഞ്ഞെടുത്തു... തൊട്ടടുത്തായി ചെറിയൊരു അലമാര.. അവന്റെ ലഗേജുകൾ കട്ടിലിൽ വച്ചു... അപ്പോഴേയ്ക്കും ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് ഓരോരുത്തരായി വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഗോപി അവനുവേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.. ടോയിലറ്റും മറ്റും എവിടെയെന്നും കാന്റീൻ എവിടെയന്നും അവനോട് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു... ആദ്യമായാണ് ഈ ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതമൊക്കെ... തെല്ലൊരു ജിജഞാസയുണ്ട്... അത് അവൻ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല... സന്തോഷപൂർവ്വം എല്ലായിടവും നോക്കിക്കണ്ടു. ഗോപി... ഹോസ്റ്റൽ വാർഡനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.. പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ ഇവന്റെ കാര്യത്തിൽ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു...

“ഇവന്റെ കാര്യം ഞാൻ ഏറ്റു സർ....“

അവർ ഇറങ്ങാൻ നേരം പുറകിൽന്നൊരു വിളി..

“ഫസൽ...“

എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി... തന്റെ കൂടെ പഠിച്ച അനിൽ...

“അനിൽ... നിനക്ക് ഇവിടെയായിരുന്നോ...“

“അതേ... ഇവിടെ കിട്ടുമെന്നു കരുതിയതല്ല...“

അനിലിനെ ഗോപിയിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.... പ്രൊഫസറാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കൂടുതൽ ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറി...

“നമ്മുടെ കൂടെ പഠിച്ച ആരൊക്കെയുണ്ട്...“

“എനിക്കു തോന്നുന്നു നാലഞ്ചുപേരു കാണുമെന്ന്.“

അവർ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി... ഗോപി അവന് കോളേജും ചുറ്റുപാടുകളും പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു... അങ്ങു ദൂരെ കാണുന്ന മോർച്ചറി... അവിടെ നിന്നു നോക്കിയാൽ ഓപി. യും കാണും.. ക്ലാസ്സുകൾ നടക്കുന്നത് വേറേ ബിൽഡിംഗിലാണ്. ഹോസ്പിറ്റൽ ഡ്യൂട്ടി വരുമ്പോൾ മാത്രം അവിടെ പോയാൽ മതി... ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല... അദ്ദേഹം ഓരോന്നും അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി... ഓഫീസിനുമുന്നിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു.

“ഫസൽ... അവർ പോകട്ടെ... ഇന്നുമുതൽ ഈ ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതം തുടങ്ങാം.. എന്തെങ്കലും വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ അറിയിക്കണം... അതാ ആ കാണുന്ന കോർട്ടേഴ്സിലാണ് ഞാൻ താമസിക്കുന്നത്... കണ്ടുപിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല... ഡോ. ഗോപിയെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.... ഞാൻ ഓഫീസിൽ പോയിട്ടു വരട്ടെ... നമുക്കു വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാം....“

അദ്ദേഹം ഓഫീസിൽ പോയിട്ട് പെട്ടെന്നുതന്നെയെത്തി.. അവരേയും കൂട്ടി ഗ്രൗണ്ടിന്റെ കവാടം കടന്ന് നേരേ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേയ്ക്ക്.. അവിടെ ഡോർബല്ലമർത്തി.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഡോർ തുറന്നു.. എല്ലാവരേയും അകത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു... അവർക്ക് പരസ്പരം നേരത്തേ അറിയാവുന്നവരാണല്ലോ... വളരെ വലിയ സ്വീകരണമാണ് അവർക്കവിടെ ലഭിച്ചത്...

“എങ്ങനെയുണ്ട് ഫസൽ...ക്യാംപസ്...ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ..“

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു...“

“നന്നായി പഠിക്കണം... കൂട്ടുകൂടി കറങ്ങി നടക്കുകയൊന്നും ചെയ്യരുത്... ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടേണിംഗ് പോയിന്റാണിത്.. നമ്മൾ മനസ്സുവച്ചാൽ നല്ല നിലയിൽ പാസ്സായിറങ്ങാം... പല തരത്തിലുള്ള കുട്ടികളായിരിക്കും ഉണ്ടാവുക.. അവരിൽ നിന്നും നല്ല കുട്ടികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം... ആരാ റുംമേറ്റ്.“

“അത്...“

“അത് ഹരികൃഷ്ണൻ സാറിന്റെ ബന്ധുവാ... നല്ല പയ്യനാ... അവൻ എത്തിയിട്ടില്ല.. അവനെ പരിചയപ്പെടുത്താം. വിശ്വാസിക്കാവുന്ന കുട്ടിയാരിക്കും ഫസലിന്..“

“ശരിയാ.. ഗോപിയേട്ടൻ പറഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ..“

“മോളില്ലേ..“

സഫിയയാണത് ചോദിച്ചത്..

“ഇല്ല.. അവൾക്കിന്ന് ക്ലാസ്സുണ്ട്... ഇന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഹാഫ്ഡേ ലീവാ... ഉച്ചയ്ക്കേ പോവുകയുള്ളൂ... പിന്നേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടേ ഇവിടുന്നു വിടുകയുള്ളൂ...“

“അയ്യോ... അവിടെ അമ്മായിയോട് ചെല്ലാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.“

“അത് സാരല്ല്യ... വിളിച്ചു പറയാം..“

അവർക്ക് മറുത്തൊന്നും പറയാനായില്ല... അവരെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി.. അപ്പോഴേയ്ക്കും വിഷ്ണുവും അവിടെത്തിയിരുന്നു. ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ പാർക്കിംഗിൽ വണ്ടി പാർക്ക്ചെയ്തു... മിക്ക ഡോക്ടേഴ്സും താമസ്സിക്കുന്നത് അടുത്തടുത്തുതന്നെയാണ്...

ഗോപി ഫസലിനേയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി...

“ഞാൻ ഇവനെ എല്ലാവരേയും ഒന്നു പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടു വരാം... ഹോസ്റ്റലിൽ എല്ലാവരും എത്തിക്കാണണം...“

അവർ നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് അവിടെ അവന്റെ റൂമിലെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്റെ റൂംമേറ്റ് എത്തിയിരുന്നു. ഗോവർദ്ധൻ... മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം... മുഖം വിളിച്ചു പറയും വളരെ പാവമാണെന്ന്... അവർ പരസ്പരം പരചയപ്പെട്ടു... ഗോപിയേയും അവന് നന്നായറിയാം... കുടുംബസുഹൃത്താണ്... രണ്ടാൾക്കും വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഗോപി നൽകി...

ഫസലുമായി വീണ്ടും ഗോപി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി... നേരേ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് അവിടെ ഗോപി പലരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി... തനിക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ടവനാണെന്നും പറഞ്ഞു... ഫസൽ വളരെ വിനയപൂർവ്വം അവരോടു പെരുമാറി... ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഓപിയിലേയ്ക്കും കൊണ്ടുപോയി... ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു മണിയോടെ അവർ തിരിച്ച് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേയ്ക്ക്... അവിടെ നല്ല വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം ഒരുക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും നല്ലപതുപോലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു... സഫിയയ്ക്ക് ഫസലിനെ വിട്ടുപിരിയുന്നതിൽ വിഷമമുണ്ട്.. ഫസലിനും അതുപോലെതന്നെ... രണ്ടുമണിയോടെ അവർ യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. സഫിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിയ കണ്ണുനീർ ഫസൽ കാണാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു... ഫസലിനും വലിയ വിഷമം തോന്നി... എന്തായാലും തനിക്ക് ലക്ഷ്യമാണ് വലുത് ഇവിടെ പതറാൻ പാടില്ല...

അവർ അവനോട് ടാറ്റ പറഞ്ഞ് യാത്രയായി...

“ഫസൽ വരൂ.. ഞങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക ഡ്യൂട്ടിയുണ്ട്... നിന്നെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കാം..“

ഫസൽ അവരോടൊപ്പം ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്.. കവാടം കടത്തിവിട്ടു... ഗോപിയും ഭാര്യയും നേരേ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക്...

താൻ പെട്ടെന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ .... അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ഉത്സാഹം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ... കാടും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.... സാവധാനം ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്... അവിടെ വാർഡന്റെ മുന്നിലൂടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേയ്ക്ക് 147-ാം നമ്പർ റൂം... അവിടേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ പുതുതായി എത്തിയ വിദ്യാർത്ഥികൾ... എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ചെറിയ പരിഭ്രമം കാണാനാകും... അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസം വരുത്താതെ മുന്നോട്ട്. റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേയ്ക്ക്...ഗോവർദ്ധൻ തന്റെ ഡ്രസ്സുകൾ അടുക്കിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

അവർ പെട്ടെന്നുതന്നെ നല്ല ചങ്ങാതിമാരായി മാറിയിരുന്നു. ആ ഹോസ്റ്റലിൽ അവനോടൊപ്പംപഠിച്ച രണ്ടുപേരുണ്ടായിരുന്നു. അവരേയും പരിചയപ്പെട്ടു... പതുക്കെ അവന് വീട്ടിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്ന വിഷമങ്ങൾ മാറാൻ തുടങ്ങി... വൈകുന്നേരം കാന്റീനിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി... അവിടെ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ അവർക്കുവേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി... രാവിലെ ഭക്ഷണ സമയം.. ഉച്ചയ്ക്ക് രാത്രി... ഓരോ ദിവസവും വ്യത്യസ്ഥമായ മെനു... ആർക്കെങ്കിലും പരാതിയുണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... രാത്രി എത്തിച്ചേരേണ്ട സമയം... എന്നുവേണ്ട എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും അവർക്കു നൽകി. ഓരോ നിലകളേയും പ്രത്യേകം ബ്ലോക്കുകളായാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്...

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവർ എല്ലാവരും പരിചയപ്പെട്ടു. കൂടെ പഠിച്ചവരിൽ അനിലും, വിൻസന്റും അവിടുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെനിന്നും അവർ റൂമിലേയ്ക്ക് സമയം 8മണിയായിരിക്കുന്നു. കൊണ്ടുവന്ന ഡ്രസ്സുകളും മറ്റും അലമാരയിൽ അടുക്കിവച്ചു.. ഏറ്റവും താഴത്തെ തട്ടിൽ പുസ്തകങ്ങൾ ടേബിളിലും പുസതകങ്ങൾ അടുക്കിവച്ചു. ബക്കറ്റും സോപ്പുമായി നേരേ ബാത്ത്റൂമിലേയ്ക്ക്... ചെറിയൊരു കുളി പാസ്സാക്കി... തിരികെ റൂമിലേയ്ക്ക്.... പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല... താൻ കൈയ്യിൽ കരുതിയ ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാലോ എന്നു ആലോചിച്ചു.. വേണ്ട ഇന്നുവേണ്ട... മനസ്സ് അത്ര ശരിയായിട്ടില്ല... ഗോവർദ്ധനുമായി കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു... 9 മണിയോടെ ലൈറ്റണച്ചു.. അവർ കിടന്നു. ഫസലിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.. നല്ല മെത്തയിൽ കിടന്നു ശീലിച്ചതാ... ഇവിടെ കുറച്ചു കട്ടിയുള്ള കിടക്കയാണ്.. കൂടാതെ കൊതുകിന്റെ മൂളിപ്പാട്ടും... പല ചിന്തകളും മനസ്സിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി... ഐഷു... അവളിപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുകയായിരിക്കും... അവളെ വിളിക്കാനായിട്ടില്ല... ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വിളിക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാം... പലതും ചിന്തിച്ച് അവൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി... ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു സഫിയയ്ക്കും... പിന്നെ മകൻ അവന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയല്ലേ പോയത്... അവനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാം... വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്ലാതെ അവനൊരു ഡോക്ടറായിക്കാണണം.. അതാണ് തന്റെ ആഗ്രഹം... അതിനുള്ള കഴിവ് അവന് അല്ലാഹു നൽകട്ടെ...


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 01 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 25 07 2021

18.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 135


ഫസൽ മുൻ സീറ്റിൽ പുറം കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. വേർപിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് വിഷമം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തന്റെ ലക്ഷ്യം അതു നേടണം... എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹം അതാണ്... അതിനാണ് ഈ ത്യാഗമൊക്കെ... വാഹനം ഹൈവേയിലേയ്ക്ക് കടന്നു... കാറിൽ മൊത്തത്തിൽ നിശബ്ദത.. ആരുമൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... നാദിറ കുഞ്ഞിനെ ഓരോന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ശബ്ദം മാത്രം വാഹനത്തിനുള്ളിൽ.. സഫിയയും ഫസലും ചിന്തകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു....

നീണ്ട യാത്രയ്ക്കു ശേഷം അവർ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. എല്ലാവരും നല്ല ക്ഷീണത്തിലായിരുന്നു. അമ്മായിയെ നേരത്തേ അറിയിച്ചിരുന്നു. ഗേറ്റ് അവർക്കായി തുറക്കപ്പെട്ടു.. സാധാരണ വാതിലിൽ അമ്മായിയെ കാണാറുള്ളതാണ്. എന്തുപറ്റി ഇന്നു കാണുന്നില്ലല്ലോ...

അവർ സഫിയയും നാദിറയും കുഞ്ഞുമായി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി. ജോലിക്കാരി വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു.

“ജെസ്സി. അമ്മായിയില്ലേ...“

“ഉണ്ട്... നല്ല സുഖമില്ല...“

“എവിടെ...“

“ദാ.. അവിടെ...“

“... ദേ എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല മോളേ.. ഇങ്ങു പോരേ..“

“അവർ റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി... അവിടെ കട്ടിലിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നു.“

“എന്തു പറ്റി അമ്മായി..“

“രണ്ടുദിവസമായി നല്ല സുഖമില്ല... ചെറിയൊരു തലചുറ്റൽ... ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു. കുറച്ച് പ്രഷറുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.. രണ്ടു ദിവസം റസ്റ്റെടുക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് മരുന്നും തന്നു വിട്ടു.“

“ഇപ്പോഴെങ്ങനെയുണ്ട്.“

“തലചുറ്റ് പൂർണ്ണമായും മാറുന്നില്ല..“

“മറ്റാരുമില്ലേ അമ്മായി...“

“മജീദിന്റെ മോളുണ്ട്... അവൾക്ക് ജോലിക്കും പോകണമല്ലോ... ഇന്നലെ അവൾ ലീവെടുത്തു നിന്നു. ഇന്നവൾക്ക് പോയേ പറ്റൂ.. പിന്നെ ഇവിടെ മറ്റാരും വേണ്ടല്ലോ...ജെസ്സിയുമുണ്ടല്ലോ..“

“ന്നാലും അമ്മായി ഒന്നു പറയാമായിരുന്നു. ഞാൻ വരില്ലായിരുന്നോ..“?

“എന്തിയേ ഫസൽ..“

“അവൻ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഇറക്കുന്നു..“

“എന്റെ കാര്യമോർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട... ഇത് രണ്ടുദിവസംകൊണ്ടു മാറും... പിന്നെ.. എന്തായാലും വന്നു. രണ്ടീസം കഴിഞ്ഞ് പോയാമതി..“

“പിന്നല്ലാതെ.. അമ്മായി ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോകാനാകുമോ...“

സഫിയ കട്ടിലിൽ അടുത്തുരിന്നു. അവരുടെ മുതുകിൽ തടവി.. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെകണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു...

ഫസലും വിഷ്ണുവും കൂടി സാധനങ്ങളൊക്കെ അകത്തെത്തിച്ചു. ഫസലിന് നാളെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്  കൊണ്ടുപോകാനുള്ളതൊന്നും വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിയില്ല. അത് പ്രത്യേകം പാക്ക്ചെയ്തു വച്ചിരുന്നു. അമ്മായിക്ക് ഫസലിനെ കണ്ടപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമായി. കുടുംബത്തിൽ ഒരു ഡോക്ടറുണ്ടാവാൻ പോകുന്നു.

“ഫസലേ.. നീയങ്ങു വലുതായല്ലോടാ..“

അവൻ ചിരിച്ചു.

“പിന്നേ... അവിടെ നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് പലരും പ്രേമിക്കാൻ വരും വലയിലൊന്നും വീണേക്കല്ലേ...“

“ഒന്നു പോ അമ്മായി..“

“നിനക്കെന്താടാ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ നാണം.“

അവിടെ കൂട്ടച്ചിരിയുയർന്നു...

“മക്കളേ.. നിങ്ങളെല്ലാം വന്നപ്പോൾ എന്റെ അസുഖം പാതി മാറി... ഇനി.. ഒരാഴ്ച നിന്നിട്ടുപോകാം..“

“അതിനെന്താ അമ്മായി.. അമ്മായീടെ അസുഖം മാറീട്ടേ പോകുന്നുള്ളൂ... വീട്ടിൽ വിളിച്ചു പറയാം...“

നാദിറയ്ക്കും അതു സമ്മതമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് പിന്നെ വീണിടം വിഷ്ണുലോകം തന്നെയാണ്... വീട്ടിലറിയിച്ചാൽ മതി. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടിയെ വിളിച്ച് അമ്മ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യും...

അവർക്കായി ലഘുഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. സമയം നാലുമണിയായിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഫ്രഷായി വന്നു. ജോലിക്കാരി എല്ലാം ടേബിളിലെത്തിച്ചു. അമ്മായിയെ നാദിറയും സഫിയയും താങ്ങി ഹാളിലെ സോഫയിലെത്തിച്ചു... കുഴപ്പമില്ലെങ്കിലും ചെറിയൊരു സപ്പോർട്ട് വേണമല്ലോ...

കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം വന്നപ്പോൾ നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ മജീദിന്റെ മോളെ... ഞങ്ങൾ കുട്ടിക്കാലംമുതലേ അവളെ കുക്കൂ കുക്കൂ.. എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അവളിവിടെ കളക്ടറേറ്റിലാണ് ജോലിചെയ്യുന്നത്... കളക്ടറുടെ കൂടെയാണ് ജോലിയെന്നാ പറഞ്ഞത്. എപ്പോഴും തിരക്കാണ്. സർക്കാർ ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ നമ്മുടെ കമ്പനിയിലെ ജോലിയിൽ നിന്നും ഞാൻ തന്നെ അവളോട് രാജിവച്ചു ജോയിൻ ചെയ്യാൻപറഞ്ഞു.. അൻവറാണ് ഇവളെ എല്ലാം പഠിപ്പിച്ച് കമ്പനിയിൽ കയറ്റിയത്... നല്ല കുടുംബത്താ കല്യാണം കഴിഞ്ഞയച്ചത്... ആ ബന്ധം നീണ്ടുനിന്നില്ല... എത്രകാലമെന്നുവച്ചാ ആ കുഞ്ഞ് സഹിക്ക.. കാണാൻ നല്ല സുന്ദരിയും. ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാർ നല്ല പണക്കാരാ... പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാൻ...

സമീറ എന്നാണവളുടെ പേര്... അമ്മായിയുടെ ഇളയ മകന്റെ മകൾ... കാണാൻ സുന്ദരി... അക്കാരണത്താൽ വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ വിവാഹാലോചനകൾ വരുന്നുണ്ടായിരന്നു. പഠിക്കണമെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ അവൾ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അവസാനം പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. പി.എസ്.സി. കോച്ചിംഗിന് ചേർന്നു. അവിടെവച്ചു ഒരുവനുമായി കമ്പനിയായി. അതാണ് വിവാഹത്തിൽ കലാശിച്ചത്...

“ഹമീദിനെങ്ങനുണ്ട്.“

“കുഴപ്പമില്ലമ്മായി... വാപ്പാന്റെ കാര്യം നോക്കാനായി ഒരാളെക്കിട്ടി... നാദിറാന്റെ ബന്ധുവാ.. നഴ്സാണ്... അവനെ കിട്ടിയതിന് ശേഷം ഇപ്പോൾ നമ്മളെ വേണ്ടെന്നായിട്ടുണ്ട്.“

“ഹമീദ് കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടതല്ലേ... ഇനി അവനൊരു സന്തോഷം നിങ്ങളെല്ലാം കൂടി കൊടുക്കണം... ടാ.. ഫസലേ... നീ പഠിച്ച് നല്ലൊരു ഡോക്ടറായിട്ടു വേണം ഞങ്ങളുടെ അസുഖങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിത്തരാൻ...“

“ഉവ്വമ്മായി..“

അമ്മായിയെ തിരികെ റൂമിലാക്കി... നാദിറ കുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...

“സഫിയാ... വയസ്സായില്ലേടീ... ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ ധൈര്യമൊന്നുമില്ല.. കമ്പനി കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകുന്നു... ഇതെല്ലാം നോക്കിനടത്താനും വലിയ പാട്... ഉള്ളവരെല്ലാം വിശ്വസ്ഥരാണ് അതുകൊണ്ടു ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല... എനിക്കു ശേഷം ആര് എന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്...“

“എല്ലാം ശരിയാവും അമ്മായി...“

“റഹ്മാൻ എന്നും വിളിക്കും... അവൻ കുടുംബമായി അങ്ങ് അമേരിക്കയിലാണല്ലോ... അവനോട് തിരികെവന്ന് ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്തണമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യമൊക്കെ വലിയ എതിർപ്പായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ പറ‍ഞ്ഞപ്പോൾ അവന് ബോധ്യമായി.. കുട്ടികളുടെ പഠിത്തം അടുത്തവർഷം തീരും അതുകഴിഞ്ഞിട്ട് നോക്കാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അവൻ അവിടെ എഞ്ചിനീയറാണ്.... അവിടുത്തെ പൗരത്വവുമുണ്ട്. അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നാട്ടിൽ സെറ്റിൽചെയ്താൽ കൊള്ളാമെന്നാണ്. കുട്ടികൾ വളർന്നുവരുന്നു.. അവരുടെ സുരക്ഷ നാടാണെന്നാണ് അവള് പറയുന്നത്. രണ്ടും പെൺകുട്ടികളാ...“

“റഹ്മാനിക്കയെ കണ്ടിട്ട് എത്രയോ വർഷങ്ങളായി..“

“ഇപ്പോൾ അവന് അമ്പതു വയസ്സായി... ഏറ്റവും മൂത്ത സന്താനമാ... വാപ്പയ്ക്ക് അവനോടായിരുന്നു ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.. പഠനത്തിലും മുന്നിൽ... അതാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ച് എഞ്ചിനീയറാക്കി... കോളേജിൽ നിന്നുതന്നെ അവന് അമേരിക്കയിൽപോകാനുള്ള അവസരവും കിട്ടി... അവിടെയുള്ള ഒരു കൊച്ചിനെ സ്നേഹിച്ച് വിവാഹവും കഴിച്ച്.. വിവാഹം നാട്ടിൽവച്ചാണ് നടത്തിയത്.. അവള് ഹിന്ദുവാ... അവന്റെ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളാരും എതിർത്തില്ല.. നിനക്കറിയാല്ലോ ഹാജീക്കാന്റെ കാര്യം... അദ്ദേഹം എല്ലാവരേയും മനുഷ്യനായി കാണാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചതും പ്രവർത്തിച്ചതും. നല്ല സ്നേഹമുള്ള പെണ്ണാ... എന്നും വിളിക്കും... എന്റെ വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളും പറയുന്നത് നാട്ടിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്യാമെന്നാ... അവൻ നാട്ടിലെത്താനുള്ള പ്രവർത്തികൾ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞെന്നാ അറിയിച്ചത്... അടുത്തവർഷം വേറെ തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ അവനിങ്ങെത്തും...“

“അമ്മായി ടെൻഷനിടിക്കാതിരി.. എല്ലാം നേരേയാകും...“

“ടീ... നിനക്കിവിടെ നിന്നൂടെ... എന്തായാലും നിന്റെ മകൻ തൊട്ടടുത്തല്ലേ.. അവനെ ഹോസ്റ്റലിൽ നിർത്തണോ..“

“അമ്മായി.. വാപ്പാക്ക് വയ്യാതിരിക്കുന്നു. ഉമ്മയുണ്ടെങ്കിലും എപ്പോഴും എല്ലാറ്റിനും വിളിക്കുന്നത് സഫിയാ സഫിയാന്നാ... എന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം ഇല്ലെങ്കിൽ അപ്പോൾ ചോദിക്കും എന്തുപറ്റി മോളേയെന്ന്.. ആ സ്നേഹത്തിനുമുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകും അമ്മായി... വാപ്പാന്റെ കാര്യം ആലോചിക്കുമ്പോൾ ടെൻഷനാ..“

“എനിക്കറിയാം... ഹമീദിന്റെ.. പണ്ടേ അവനിങ്ങനാ.. അവൻ പറയുമായിരുന്നു. തന്റെ സമ്പത്തെന്നുപറയുന്നത് മക്കളാണെന്ന്... ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ പണം നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞാൽ വേടിക്കൂല്ലാ.. താമസിക്കാൻ വീട് കൊടുക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞിട്ട് താമസിച്ചില്ല...  ന്നാൽ കൂടെ ബിസിനസ്സിൽ കൂടാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അതിനും സമ്മതിച്ചില്ല.. അഭിമാനിയാ... അവസാന കാലത്തും മക്കളെല്ലാം അടുത്തു വേണം മോളേ... അതുമാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്കിനി ചെയ്യാനുള്ളത്... അള്ളാഹു നല്ലതു വരുത്തട്ടേ...“

ഇതിനിടയിൽ റഷീദിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. സഫിയ അമ്മായിക്ക് വയ്യായെന്നുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു. അമ്മായിക്ക് സുഖമായിട്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയാൽ മതിയെന്നാണ് റഷീദും പറഞ്ഞതും.. അൻവറിനും മറിച്ചൊരഭിപ്രായമില്ലായിരുന്നു. എന്തായാലും വന്നതല്ലേ... ഒരാഴ്ച നിന്നിട്ടു പോകാം.. വിഷ്ണുവിനു പോകാൻ ധൃതിയുണ്ടെങ്കിൽ ട്രെയിനിൽ പറഞ്ഞയക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ വിഷ്ണുവും നിൽക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞു...

അന്നത്തെ അത്താഴം വിഭവസമൃദ്ധമായിരുന്നു... നല്ല പത്തിരിയും നാടൻകോഴിക്കറിയും പിടിയും... എല്ലാവരും നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒൻപതു മണിക്ക് ഇവിടെനിന്നും പുറപ്പെടണം. പത്തുമിനിട്ടത്തെ യാത്രയേയുള്ളൂ... ഗോപിയേട്ടൻ അവിടെ കാണും. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് നടത്തിത്തരുമെന്നു പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.

ഫസലിനും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് പുതിയ കലാലയം.. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്തുകൊണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ചുറ്റുപാട്... വിഷ്ണുവും അവനും ഒരു റൂമിലാണ് കിടന്നത്. അവരെല്ലാവരും താഴത്തെ നിലയിൽ. അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഉറങ്ങി.... ഒരു പുതിയപ്രഭാതത്തിനായി....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 25 07 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 18 07 2021