28.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 141

 

അന്ന് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം നേരത്തേ കഴിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... സഫിയ മുകളിലത്തെ ഫസലിന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നുറങ്ങാമെന്നുകരുതി മുകളിലേയ്ക്കു പോയി.. എല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലംമുതലേ വാരിവലിച്ചിടുന്ന ശീലമവനില്ല. അവൾ അവന്റെ  കിടക്കയിൽ കിടന്നു. ഓർമ്മകൾ അവളിലൂടെ കടന്നുപോയി.... അറിയാതെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.

ഫസൽ തന്റെ പഠനത്തിന്റെ ട്രാക്കിലേയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും ഇഴുകിച്ചേർന്നു. വളരെയധികം പഠിക്കാനുണ്ട്... കുറഞ്ഞ ദിവസംകൊണ്ട് എല്ലാവരുമായി നല്ല സൗഹൃദത്തിലായി. പെൺകുട്ടികൾ പലരും അവനോട് വളരെ അടുത്ത് ഇടപഴകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു ഗ്ലാമർ താരമായി അവൻ മാറുകയായിരുന്നു.

പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമായി പല സെക്ഷനുകളിലും അവരെ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. ഹ്യൂമൻ ബോഡിയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഒരു ഗ്രൂപ്പ് കുട്ടികൾക്ക് ഡെഡ് ബോഡി നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഫസലിന്റെ ടീമിൽ 6 പേർ... പ്രൊഫസർ ഓരോന്ന് വിവരിക്കുകയായിരുന്നു. ഫസലും ആദ്യമായാണ് ഇത്ര അടുത്ത് ഇതേ രീതിയിൽ കാണുന്നത്. അവനും ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കി. കറുത്തു കരുവാളിച്ചിരിക്കുന്ന ബോഡി... വയറും മറ്റും കീറി തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. തലയോട്ടി ഇളക്കി മാറ്റാവുന്ന രീതിയിൽ അവയവങ്ങൾ ഉണങ്ങിച്ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു. പഠിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പ്രത്യേകം സജ്ജീകരിച്ചതാണിത്.

ഡോക്ടർ ഓരോ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം വയറിലെ തൊലി മാറ്റി കുടൽ പുറത്തെടുത്തു... അത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ ശരീരത്തിലേയ്ക്ക് ആരോ ചാരി വീഴുന്നതായി തോന്നിയത്. പെട്ടെന്ന് ഫസൽ തിരിഞ്ഞു ആളെ താങ്ങി നിർത്തി.. മറ്റാരുമല്ല തന്റെ റൂംമേറ്റ്... ഇവനെന്തുപറ്റി... എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് അവനു ചുറ്റും കൂടി... പ്രൊഫസർ കുറച്ച് വെള്ളം അവന്റെ മുഖത്ത് തളിച്ചു.

“പേടിക്കേണ്ട ചില കുട്ടികൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകാം.. ആദ്യമായല്ലേ ഇതൊക്കെ കാണുന്നത്.. ഇമോഷൻ സഹിക്കാനാവാത്ത ചിലർക്ക് ഇതൊരു പ്രശ്നമായിരിക്കാം... പക്ഷേ അതൊക്കെ പെട്ടെന്ന് മാറ്റിയെടുക്കാം... സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഡോക്ടേഴ്സല്ലേ നമ്മൾ...“

“അവൻ കണ്ണുതുറന്നു... മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ചമ്മൽ കാണാമായിരുന്നു.“

“പേടിക്കേണ്ട ഗോവർദ്ധൻ... ഇതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കുന്നതാ...“

“ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ഇമോഷണലായിപ്പോയി ഡോക്ടർ.“

“കുഴപ്പമില്ല.. ഇമോഷൻ ഒരു ‍ഡോക്ടർക്ക് ആവശ്യമാണ്.. അത് ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിലാവരുത്... ങ്ഹാ.. കുഴപ്പമില്ല.. എല്ലാം ശരിയാകും...“

“എനിക്ക് രക്തം കാണുന്നതും ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കുന്നതും കുറച്ച് ഭയമുണ്ടാക്കുന്നകാര്യമാണ് ഡോക്ടർ.“

“സാരമില്ല.... എല്ലാം ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം...“

എല്ലാവരും അവനുവേണ്ട പ്രോത്സാഹനം കൊടുത്തു. വീണ്ടും ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചു.. പ്രൊഫസർ അവനെക്കൊണ്ടുതന്നെ ബോഡി എക്സാം ചെയ്യിച്ചു... ഇപ്പോൾ അവന് യാതൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായില്ല... വളരെ സ്മാർട്ടായി അവൻ ചുമതലകൾ ചെയ്തു.

അന്നത്തെക്ലാസ്സ് അവസാനിച്ചു അവർ റൂമിലെത്തി... പലരും അവനോട് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നും വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും ചെയ്തു തരാമെന്നും പറഞ്ഞു.. അവന് പൊതുവേ ഒരു ചമ്മലുണ്ടായെങ്കിലും അവൻ കുറച്ചുകൂടി ബോൾഡായി.. റൂമിലെത്തി കുളിച്ച് ഫ്രഷായി... രണ്ടാളും കാന്റീനിൽ പോയി ചായകുടിച്ച് തിരിച്ചുവന്നു. അന്നത്തെ കുറച്ച് നോട്ട്സും മറ്റും എഴുതാനുണ്ടായിരുന്നു. അവർ രണ്ടാളും അവ പൂർത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

രാത്രിയിൽ ഡിന്നർ കഴിച്ച് അവർ റൂമിലെത്തി. സമയം 9 മണിയായിരിക്കുന്നു. കുറച്ച് പഠനകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർത്ത് അവർ സംസാരിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഗോവർദ്ധൻ മനസ്സ് തുറന്നത്.

“ഫസലേ... എനിക്ക് ഇന്നത്തെ സംഭവത്തിൽ വിഷമമുണ്ട്. പക്ഷേ അറിയാതെ സംഭവിച്ചതാ... എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളായിരിക്കാം ഇങ്ങനെ എന്നെക്കൊണ്ടെത്തിച്ചത്.“

“എന്തു പറ്റി ഗോവർദ്ധൻ.. പറയാവുന്നതാണെങ്കിൽ എന്നോട് പറ...“

“പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല... അന്നെനിക്ക് 7 വയസ്സ് പ്രായം... ഞങ്ങൾ മൂന്നു മക്കൾ അതിൽ ഞാനായിരുന്നു മൂത്ത ആൾ. എന്റെ ഇളയവർ രണ്ടു അനുജത്തിമാർ... അച്ഛൻ കൂലിപ്പണിക്കാരനായിരുന്നു. അമ്മ അയൽപക്കത്തെ വീടുകളിൽചെറിയ ചെറിയ പണികൾക്കൊക്കെ പോകുമായിരുന്നു.“

അവൻ തന്റെ ജീവിത കഥ തുടർന്നു.

ഉള്ളതുകൊണ്ട് സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന കുടുംബം.. അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ അച്ഛന് ഉണ്ടായ ഒരസുഖം.. അത് വളരെ വൈകിയാണ് കാൻസറാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... അപ്പോഴേയ്ക്കും പല സ്റ്റേജുകൾ കടന്നിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർപോലും കൈമലർത്തി... എന്നിട്ടും അച്ഛൻ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈയ്യിലുണ്ടായരുന്ന പണം മുഴുവൻ തീർന്നു... കിടപ്പാടം പണയപ്പെടുത്തി ചികിത്സയായി... ആ ദിനങ്ങളിൽ അച്ഛൻ വളരെ വിഷമമനുഭവിച്ചിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ സന്തോഷം ഇല്ലാതായി... അമ്മ പല വീടുകളിലും ജോലിചെയ്യാൻ പോയി... തന്റെ ഇളയ കുട്ടികളിൽ ഒരാൾക്ക് രണ്ടു വയസ്സു പ്രായമേ ആയിട്ടുള്ളൂ... രണ്ടുകൂട്ടരുടേയും ബന്ധുക്കൾ വലിയ സഹകരണമുള്ളവരായിരുന്നില്ല.. നാട്ടുകാരുടേയും മറ്റു ബന്ധുക്കളുടേയും സഹായം കൊണ്ട് ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി...

വീട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദം പോലും അവർക്ക് സഹിയ്ക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ആരോ വന്ന് അമ്മയോട് എന്തോ പറയുന്നത് കണ്ടാണ് താൻ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നത്.. അമ്മ കേട്ടതും ബോധരഹിതയായി നിലത്തുവീണു... ആരൊക്കെയോ താങ്ങിയെടുത്തു... അയൽക്കാർ ഓടുന്നിടത്തേയ്ക്ക് താനും ഓടിച്ചെന്നു... അപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കാണുന്നത്... പല കഷണങ്ങളായി കിടക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛൻ.. കുടൽ മാലകൾ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു.. തല ചിന്നിച്ചിതറിയിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ധരിക്കാറുള്ള കൈലിയു ബനിയനും... അത് തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെ...

ചടങ്ങുകൾക്ക് പലരും സഹായിച്ചിരുന്നു... സാധാരണജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് തങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനായില്ല... ഞങ്ങളെ നോക്കാൻ അമ്മ വളരെയധികം കഷ്ടപ്പെട്ടു... ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം തനിക്ക് ചോരകാണുന്നതും മറ്റും വളരെ ഭയമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു ഡോക്ടറാവുകയെന്നുള്ളതുമാണ്.. കാരണം എന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ അകാലത്തിൽ മരണമടഞ്ഞവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തനിക്കു കഴിയുമെങ്കിൽ ചെയ്യണമെന്നുള്ള ദൃഢനിശ്ചയം...

അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ താനും സഹായിയായിക്കൂടി.. ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾക്ക് പോകുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കണ്ട് അവിടുത്തെ ഒരു ക്രിസ്റ്റ്യൻ പള്ളിക്കമ്മറ്റി ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. ജാതിക്കും മതത്തിനും അപ്പുറം മനുഷ്യത്വമുണ്ടെന്ന് തെളിയിച്ചതായിരുന്നു അവരുടെ സഹായം.. ഒരിക്കൽപോലും അവർ തങ്ങൾ വ്യത്യസ്തജാതിക്കാരായി കണ്ടിട്ടില്ല... ഒരിക്കൽപ്പോലും മതത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ ഉണ്ടായില്ല... അകമഴിഞ്ഞ സഹായം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് നൽകി... അമ്മയുടെ ജോലിയും പള്ളിയിലെ സഹായവും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സാവധാനം കരകയറി.. പള്ളിയുടെ സ്കൂളിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ പഠിച്ചതും... പഠനത്തിൽ മികവുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവരെന്നെ വളരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു... ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത മനുഷ്യനാണ് ഫാ. ആന്റണി... അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനം എന്നെ എല്ലാക്ലാസ്സിലും ഒന്നാമതെത്തിച്ചു. പഠനത്തിനിടയിൽ ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾ തന്ന് നാട്ടുകാരും ഒപ്പം കൂടി... അങ്ങനെ ഞാൻ ഇവിടംവരെയെത്തി... ഇപ്പോഴും എല്ലാവരും സഹായിക്കുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിയുന്നത് ഫസൽ കണ്ടു.

“വിഷമിക്കേണ്ട ഗോവർദ്ധൻ.. ഇതുപോലുള്ള വഴികളിലൂടൊക്കെത്തന്നെയാണ് ഞാനും കടന്നുവന്നത്.. അതായിരിക്കാം നമ്മൾ രണ്ടാളും ഒരു റൂമിൽ തന്നെ വന്നുപെട്ടത്...“

ഫസൽ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ ഒരു ആത്മബന്ധം അവിടെ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രണ്ടാളും വളരെ ഉത്സാഹത്തിലായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം ഇറക്കിവച്ചതുപോലെ ഗോവർദ്ധനന് തോന്നി... ഫസലിനും വളരെ സന്തോഷമായി... ഇടയ്ക്ക് ഡോക്ടർ ഗോപി അവനോട് കുശലാന്വേഷണം നടത്തുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും.. ചെന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ഭക്ഷണം കഴിപ്പിച്ചേ വിടുകയുള്ളൂ. പഠനത്തിലും വേണ്ട സഹായം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മാസം മൂന്നു കഴിഞ്ഞു... വീട്ടിൽ പോയിട്ടും മൂന്നു മാസമായിരിക്കുന്നു. വരുന്ന ആഴ്ച പരീക്ഷയാണ്... അതു കഴിഞ്ഞാൽ ഒരാഴ്ച ലീവുണ്ട്.. നാട്ടിൽ ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്... ഉമ്മയും മറ്റും എത്തും... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവർമാമയും വരുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു ദിവസത്തിലൊരിക്കൽ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ട്. സഫിയയും ഇപ്പോൾ സന്തോഷവതിയാണ്. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുമെന്നുള്ള സന്തോഷം... ഹമീദിന്റെ പരിശോധനകളും മറ്റും നടക്കുന്നു. പ്രായം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് പ്രശ്നങ്ങളും കൂടുന്നു. എന്നാലും കൂടെ നോക്കാൻ ആളുള്ളതുകൊണ്ട് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ല. എല്ലാം പരിഹരിക്കപ്പെടുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ.

ഫസൽ ഐഷുവിനെ ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഐഷു വീട്ടിലേയ്ക്കും വിളിക്കും സഫിയയുമായി ദീർഘനേരം സംസാരിക്കും. ഐഷു തന്റെ വിഷമങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കാൻ സഫിയയെയാണ് വിളിക്കാറ്... ഉമ്മയ്ക്കും വാപ്പയ്ക്കും ബിസിനസ്സിൽ ബിസിയായതിനാൽ അവളോട് സംസാരിക്കാൻപോലും സമയം കിട്ടാറില്ല... ബിസിനസ് താൽപര്യമില്ലാതിരുന്ന ഉമ്മയെ വാപ്പായാണ് നിർബന്ധിച്ചിറക്കിയത്... മറ്റൊരാളെ പുറത്തുനിന്നും കൊണ്ടുവരുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഉമ്മയെ നിയമിക്കുന്നതാണെന്ന് വാപ്പയ്ക്ക് തോന്നി.. ആള് മോശക്കാരിയല്ല. എം.ബി.എ. കഴിഞ്ഞ്... സി.എ. യും കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വിവാഹശേഷം വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയതാണ്.

ഇടയ്ക്ക് മൗലവി ഫസലിനെ കാണാൻ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെത്തിയിരുന്നു. ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും അവസാനം ഫസലിനടുത്തെത്തി. തന്റെ ഭാര്യയുടെ സർജ്ജറിയ്ക്കായി എത്തിയതായിരുന്നു. വേണ്ട സഹായങ്ങളെല്ലാം ഫസൽ ചെയ്തുകൊടുത്തു. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി മാറിയിരുന്നു. താൻ പണ്ട് ഉപയോഗിച്ച പല കുട്ടികൾക്കും വേണ്ട പഠന സഹായവും മറ്റും അദ്ദേഹം നൽകുന്നുണ്ട്. പടച്ചോന് നിരക്കാത്തതൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാന്ന് പഠിപ്പിച്ചത് ഫസലാണെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയാറ്... ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് നമ്മേളാൾ പ്രായവും പക്വതയും കുറഞ്ഞവരിൽ നിന്നുമായിരിക്കും നമ്മൾ പലതും പഠിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു ഫസലുമായുള്ള ബന്ധം...

അവസാന ദിവസം പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു... ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയിട്ട് ആദ്യ പരീക്ഷ... നന്നായി എഴുതിയെന്ന വിശ്വാസം.. മിക്ക കുട്ടികളും വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. ഗോവർദ്ധൻ പോകുന്നില്ല. കാരണം ഫസലിന് മനസ്സിലായി... അവനെ നിർബന്ധിച്ചില്ല... തന്റെ കൈയ്യിലുള്ള കുറച്ച് പണം അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും അവനത് വാങ്ങി... ഫസൽ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 05 09 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 29 08 2021

21.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 140

 

സൈനബാ... എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്... അൻവറുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് സൈനബ ചിന്തയിൽനിന്നുണർന്നത്... ഒന്നുമില്ല സാർ... വെറുതേ... ഓരോന്നോർത്തുപോയി... അവൾ വീണ്ടും ജോലിയുടെ തിരക്കിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു... അന്ന് സ്റ്റോറിലെ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അവൾഅൻവറിനെ ഏൽപ്പിച്ചു... എല്ലാം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്റ്റാഫുകളെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്... കുറ‍ഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് കസ്റ്റമേഴ്സുമായും നല്ല ബന്ധം അവൾസ്ഥാപിച്ചു ...

തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെതന്നെ സഫിയയും കൂട്ടരും നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കമായി.. അമ്മായിക്ക് വിഷമമുണ്ടെങ്കിലും പോകാതിരിക്കാനാവില്ലല്ലോ... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വരാമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനവും സഫിയ നൽകി. വിഷ്ണുവും ഒരാഴ്ചക്കാലം ഇവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു. ഉമ്മയെയും മറ്റും വിട്ടുപിരിയുന്നതിൽ ഫസലിനും വിഷമമുണ്ട്. അമ്മായി പറ‍ഞ്ഞതാ ഫസലിനോട് ഇവിടെനിന്നും പഠിക്കാൻ പക്ഷേ ഗോപിയങ്കിളാ പറഞ്ഞത് ഹോസ്റ്റൽ മതിയെന്ന്.. കാരണം കുറച്ചുകൂടി അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഗോപിയങ്കിളിന് കഴിയും. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇവിടെവന്നു നിൽക്കാമെന്നു അവൻ പറഞ്ഞു. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം അവധി വരുമ്പോൾ ഇവിടെ വന്നുനിൽക്കാമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനവും...

അമ്മായിക്ക് പഴയതിനേക്കാൾ നല്ല മാറ്റമുണ്ട്. ഇപ്പോൾവീൽച്ചെയർ വേണമെന്നില്ല... സ്വയം എഴുന്നേൽക്കാനും വാക്കറിൽ നടക്കാനുമാകുന്നുണ്ട്. പടച്ചോന്റെ കൃപയാൽ എല്ലാം നേരേയാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷ... ബിസിനസ് നന്നായി പോകുന്നുണ്ട്. സഹോദരന്റെ മകൾ തിരികെയെത്തിയിരുന്നു. അവൾ രാവിലെ വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തുകൊടുക്കും. അതു കൂടാതെ ജോലിക്കാരിയുമുണ്ടല്ലോ.

രാവിലെ 6 മണിക്ക് അവർ യാത്ര തിരിച്ചു. അമ്മായിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... അവർ എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ കയറി. സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റ് തുറന്നുകൊടുത്തു. അവർ ടാറ്റപറഞ്ഞ് നേരേ ഫസലിന്റെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്. ഗോപിയങ്കിളിന്റെ വീടിനു മുന്നിലൂടെയാണ് ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത്. ഇനി അവിടെ കയറണ്ട... അതിരാവിലെയാ.. ആരും ഉറക്കമുണർന്നു കാണില്ല...

വാഹനം ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഫസൽ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. ഉമ്മയെ നോക്കി, രണ്ടാളുടേയും മുഖത്ത് ദുഃഖഭാവം..

“ഫസലേ.. വേഗം സ്ഥലംവിട്ടോ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്.. കുറച്ച് ടെൻഷൻ കുറച്ച് ലഘൂകരിച്ചു. എല്ലാവരുമൊന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... ഫസൽ ടാറ്റ പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... അവിധി ദിവസം രണ്ടു ദിവസമാണെങ്കിലും നന്നായി ആഘോഷിച്ചിരുന്നു. വിഷ്ണുവാണ് ഇടയ്ക്ക് നിശ്ബ്ദതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടത്... അവൻ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറ‍ഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. വാഹനം ഹൈവേയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അത്യാവശ്യം നല്ല സ്പീഡിലാണ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. സഫിയ കണ്ണടച്ച് ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ സ്ഥലങ്ങൾ പിറകിലോട്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകളും പിറകിലേയ്ക്ക്... അനുഭവിച്ച പീഢനങ്ങൾ. അവന്റെ വാപ്പ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നോ ഇല്ലയോയെന്നറിയില്ല... എന്തായാലും അവനൊരിക്കലും അതേക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി അവനതറിയാൻ താൽപര്യമില്ലാത്തതാവും. കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം തനിക്ക് ലഭിച്ചത് തന്നെ പടച്ചോന്റെ കൃപയൊന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്. അവന്റെ ഭാവിയാണ് ഇനി തനിക്കേറ്റവും വലുത്. വീട്ടുകാരുടെ സപ്പോർട്ട് അതും പ്രധാന്യമുള്ളത് തന്നെയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.. വാഹനം മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

നാദിറ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാലും സഫിയയെ ഉണർത്താൻ പോയില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം അമ്മായി തന്നുവിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനു നിർത്തുമ്പോൾ ഉണർത്താമെന്നു കരുതി. പാവം മകനെ വിട്ടു വരുന്നതിലുള്ള വിഷമവും കാണും. സഫിയ തന്നെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു വരുമ്പോൾ എന്തു സുന്ദരിയായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ ആ സൗന്ദര്യമൊക്കെ നശിച്ച് കോലംകെട്ടിരിക്കുന്നു. തലമുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾക്കടിയിൽ കറുപ്പ് ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ മകനിലാണ്.. എല്ലാം നേരേയാകട്ടെ...

കുറച്ചു നേരത്തെ മയക്കത്തിനു ശേഷം സഫിയ ഉണർന്നു. സമയം 12 മണിയായിരിക്കുന്നു.

“ആർക്കേലും വിശക്കുന്നെങ്കിൽ പറയണേ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്...

“നമുക്ക് 1 മണിയോടുകൂടി എവിടെയെങ്കിലും ആളൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് നിർത്താം... അവിടിരുന്നു കഴിക്കാം...“ വാഹനം വീണ്ടും മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. കുറച്ച് ട്രാഫിക് ഉണ്ടെങ്കിലും വലുതായി ഡിലേയാകാതെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. സഫിയയ്ക്ക് വാഹനത്തിന് വേഗതം പോരെന്നു തോന്നി.. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ...

അവർ വാഹനം ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ നിർത്തി... എല്ലാവരും വളരെ പെട്ടെന്ന് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു.... കൈകഴുകി... അഞ്ചു മിനിട്ട് റസ്റ്റെടുത്തു. വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. യാത്രാക്ഷീണത്തിൽ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലായി. വിഷ്ണു റോഡിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വാഹനമോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആറു മണിയോടുകൂടി അവർ വീടെത്തി. എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി... അവരെക്കാത്ത് ഹമീദ് സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

“വാപ്പാ..“

“എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു സഫിയാ യാത്ര.“

“സുഖമായിരുന്നു.“

“ഫസലെങ്ങനെയുണ്ട്. പുതിയ സ്ഥലമൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ..“

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വാപ്പാ... അവനവിടെ ഓക്കെയാ....“

ഫസലില്ലാത്ത വീട്... അവൻ പോയത് പഠിക്കാനാണെങ്കിലും സഫിയയക്ക് ഒരു ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ...

വാപ്പാന്റെ അടുത്തു വന്നു കുറച്ചു നേരം നിന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും വിഷ്ണു സാധനങ്ങളെല്ലാം വണ്ടിയിൽ നിന്നിറക്കി. അകത്തുവച്ചു.

“വിഷ്ണു അമ്മ സുഖമായിരിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ കുട്ടി വന്നു കൂട്ടു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നു കിടക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞു വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ വന്നില്ല..“

“അമ്മ വീടുവിട്ട് എങ്ങും പോവില്ല ഹമീദ്ക്കാ... എവിടെപ്പോയാലും അന്നു വൈകുന്നേരം തിരികെവരണം. അതാ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം.. പിന്നെ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കാറുമില്ല...“

“വിഷ്ണു വേഗം ചെല്ല്. ഇതൊക്കെ ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് വച്ചോള്ളാം..“ അവരത് പറഞ്ഞെങ്കിലും എല്ലാം പെറുക്കി അകത്തുവച്ചിട്ടാണ് വിഷ്ണു പോയത്... അടുത്ത ദിവസം വാപ്പയ്ക്ക് ലാബ് ചെക്കപ്പിന് പോകണം.... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്കും. ലാബ് ചെക്കപ്പിന്റെ റിസൾട്ടുമായാണ് പോകേണ്ടത്... അപ്പോഴേയ്ക്കും അൻവറിങ്ങെത്തും....

ടെലിഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ട് സഫിയ ഫോണെടുത്തു....

“ഉമ്മാ.. നിങ്ങൾ നേരത്തെയെത്തിയോ..“ ഫസലായിരുന്നത്...

“എത്തിയടാ... എങ്ങനുണ്ട്...“

“സുഖം ഉമ്മാ... നാളെ മുതൽ റഗുലർ ക്ലാസ്സുകൾ തുടങ്ങുന്നു... പിന്നെ പഠിക്കാനും ധാരാളമുണ്ട്.“

“നീ ഐഷുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നോ..“

“വിളിച്ചിരുന്നു. അവൾ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയി വരുകയാണല്ലോ... എന്നാലും ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് എത്തുമ്പോൾ ആറുമണിയാകും... ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കേണ്ടെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അങ്ങോട്ടു വിളിക്കാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. പിന്നെ ഇവിടെ പലരുടേയും കൈയ്യിൽ മൊബൈലുണ്ട്... മാമ വരുമ്പോൾ ഒരുചെറിയ മൊബൈൽ കൊണ്ടുവരാൻ പറയണം...“

“ചെക്കന്റെയൊരു പൂതി... നീതന്നെ വിളിച്ചു പറ... എനിക്കു വയ്യ..“

അവൻ എല്ലാവരുമായി സംസാരിച്ചു. സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നും അവന് വിഷമമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല... പഠിക്കാനും ധാരാളമുണ്ടല്ലോ... പിന്നെ പുതിയ സാഹരച്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചറിയണമല്ലോ...

അന്ന് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം നേരത്തേ കഴിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... സഫിയ മുകളിലത്തെ അവന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നുറങ്ങാമെന്നുകരുതി മുകളിലേയ്ക്കു പോയി.. എല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലംമുതലേ വാരിവലിച്ചിടുന്ന ശീലമവനില്ല. അവൾ അവന്റെ  കിടക്കയിൽ കിടന്നു. ഓർമ്മകൾ അവളിലൂടെ കടന്നുപോയി.... അറിയാതെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു.



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 29 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 22 08 2021



15.8.21

നിഴൽവീണ വഴികൾ ഭാഗം 139

 

തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ ജന്മദിനം പരസ്പരം അറിഞ്ഞു വരുന്നതിനു  മുന്നേ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽ ഒരു ബർത്ത്ഡേ പോലും ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നില്ല... ഇന്ന് താൻ സംതൃപ്തയാണ്... എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിച്ചല്ലോ... കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെല്ലാം മറക്കാം... എത്ര മറന്നാലും ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മറവിയുടെ മൂടുപടം തകർത്ത് വെളിയിലേയ്ക്ക് വരും... എത്ര ശക്തമായ മൂടുപടമാണെങ്കിലും ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ തകർന്നുവീഴും...

റഷീദ് രാവിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി അഭിമന്യുവിന്റെ കാൾ വന്നു. ഇപ്പോൾ സംസാരിച്ചു പിരിഞ്ഞതാണല്ലോ..

“എന്താ അഭി...“

“ടാ.. ഒരു സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്... അവൾ ഗർഭിണിയാടാ..“

“കൺഗ്രാജുലേഷൻസ്. എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു നിനക്ക് താമസിയാതെ ലോട്ടറിയടിക്കുമെന്ന്.“

“ഇന്നലെ അവൾക്കൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്നിട്ട് വിളിച്ചിരുന്നു.“

“എന്തായാലും ഇതു നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം...“

“പിന്നെന്ത്.“

അഭിമന്യുവിന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. തനിക്ക് സ്വന്തമെന്നു പറയാനാരുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്തുനിന്നും എല്ലാം ഉണ്ട് എന്ന കാലത്തിലേയ്ക്ക് ധാരാളം ദൂരമുണ്ട്. അനുഭവിച്ചു തീർത്ത ദുഃഖങ്ങളുടെ വല്യ ഭണ്ഢാരവും പേറിയുള്ള യാത്രയ്ക്ക് അറുതിവന്നത് റഷീദിനെ കണ്ടുമുട്ടിയതിനു ശേഷമാണ്. അവന്റെകൂടെയുള്ള ജീവിതയാത്രയിൽ തനിക്ക് നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം... ഈ ജന്മത്തിൽ നന്ദിപറയാനുള്ള രണ്ടുപേരോടുമാത്രം... തന്നെ ജനിപ്പിച്ച അമ്മയ്ക്ക്... അതു കഴിഞ്ഞാൽ റഷീദിന്...

എന്നും അതിരാവിലെ രണ്ടാളും കോർണീഷിൽ കടൽ കാറ്റേറ്റ് നടക്കാൻ പോകാറുണ്ട്... ഇന്നും അതുപോലെ നടക്കാൻപോയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും കുടുംബകാര്യങ്ങളും ബിസിനസ് കാര്യങ്ങളും സംസാരിക്കാറുള്ളത്. അതുകഴി‍ഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ താനായിരിക്കും ആദ്യം ഓഫീസിലേയ്ക്ക് തിരിക്കുക. ചിലപ്പോൾ അവൻ.. ചിലപ്പോൾ ഒരുമിച്ച്... അഭിമന്യുവിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നൈറ്റാണെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ വരാൻ താമസിക്കും അപ്പോൾ അഭിമന്യു പോകാനും ലേറ്റാകും...

അഭിമന്യു ഫോണെടുത്തു... ആരോടാണ് പറയാനുള്ളത്.. അൻവറിനെ വിളിച്ചു വിശേഷം പറഞ്ഞു.. അൻവറും അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു. നാട്ടിൽ വിളിച്ചു. അവിടെ ഹമീദിന് ഫോൺ കൊടുത്തു.. ഇക്കാര്യം വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു.. ഇനിയാര്... ആരുമില്ല... ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു തന്റെ ബന്ധങ്ങൾ...

അഭിമന്യു നേരേ ഓഫീസിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ചെന്നു കയറിയതും എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കൺഗ്രാഡുലേഷൻസ് പറ‍ഞ്ഞു... അവനതൊരു സർപ്രൈസ് ആയിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും പിറകിൽ നിന്ന് റഷീദ് ഊറിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ കൈയ്യിലും ഒരു ലഡു കൊണ്ടുത്തന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണു നിറ‍ഞ്ഞുപോയി... റഷീദ് അടുത്തെത്തി. ഷേക്ക്ഹാൻഡ് കൊടുത്തു തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് ഓഫീസിനകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

“ടാ... നീ ഇപ്പോൾ ഒരച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു... അവളുടെ കാര്യത്തിൽ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധവേണം.. എപ്പോഴും ഓഫീസ് എന്നുള്ള ചിന്തയിൽ കുറച്ച് കുറവുവരുത്താം... രാത്രി വളരെ വൈകിയുള്ള വീട്ടിൽ പോക്ക് ഒന്നു കുറയ്ക്കണം.. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കെയർ ആവശ്യമാണ്.“

“അതു കുഴപ്പമില്ല.. അവളൊരു നഴ്സല്ലേ.. മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളെ അപേക്ഷിച്ച് കുറച്ചുകൂടി അറിവുണ്ടല്ലോ...“

“ശരിയായിരിക്കാം.. അവളൊരു നഴ്സ് മാത്രമല്ല.. നിന്റെ ഭാര്യകൂടിയാണ്... ഭർത്താവിന്റെ സാമീപ്യം കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ള സമയമാണ്...“

“ശരി... ശ്രമിക്കാം..“

വീണ്ടും അവർ തിരക്കുകളിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു... പലയിടത്തുനിന്നും ഓർഡറുകൾ എല്ലാം മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനായി അഭിമന്യു ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായീരുന്നു. വന്ന അന്നുമുതലുള്ള അവന്റെ ഉത്സാഹത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല.. ആത്മാർത്ഥമായി ജോലിചെയ്യുന്നു.. ആരോടും യാതൊരു പരാതിയും പറയാറില്ല... ആളില്ലെങ്കിൽ സെയിൽസ് കൗണ്ടറിൽ കയറിനിൽക്കും.. പായ്ക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കും.. കേക്ക് ഡിസൈൻ വരെചെയ്യും... അവനർഹതപ്പെട്ട സ്ഥാനമാണ് താൻ നൽകിയിരിക്കുന്നത്... പ്രത്യേകിച്ച് ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്തൊരു ജന്മമായിരുന്നവന്റെത്.. പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നത് തന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു... അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അച്ഛൻ എന്നത് ഒരു ഭയപ്പാടോടുകൂടിയാണ് ഓർത്തിരുന്നത്. വലിയ മീശയും നരച്ച തലമുടിയുമുള്ള ഒരാജാനുബാഹു... സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... തനിക്ക് ജനിക്കുന്നത് മകനായാലും മകളായാലും തന്നെ വളർത്തിയതുപോലെ വളർത്താൻ പാടില്ല... എല്ലാ സ്നേഹവും നൽകിവേണം വളർത്താൻ...

അൻവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ചയിലാണ് യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അതിനു കാരണവുമുണ്ട്. ഹമീദിന് രണ്ടാഴ്ചകഴിഞ്ഞാൽ ചെക്കപ്പിന് പോകണം.. അതു കണക്കാക്കി പോകാമെന്നു കരുതിയിരിക്കുകയാണ്. വാപ്പാന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പുതുതായി വന്ന പയ്യൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഉമ്മയും വാപ്പയും പിന്നെ റഷീദന്റെ ഭാര്യ അഫ്സയും  മാത്രമല്ലേയുള്ളൂ.. സഫിയയും നാദിറയും അമ്മായിയുടെ കൂടെയാണ്. അവർ നാളെ തിരിച്ചുപോകും... തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഫസലിനെ കോളേജിലാക്കി അവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുമെന്നാണ് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അമ്മായിക്ക് വലിയ പ്രശ്നമില്ല. പ്ലാസ്റ്റർ ഉടൻ ഉരാൻ കഴിയില്ല... എന്നാലും വേദന കുറവുണ്ട്... അൽപാൽപമായി നടക്കാനാകുന്നുമുണ്ട്. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വലിയ ബലം കൊടുക്കാതെ നടക്കണമെന്നാണ്... സഫിയയും കൂടുതൽ നാൾ അവിടെ നിൽക്കാനാവില്ലല്ലോ... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെന്നു നിൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്... ഫസൽ അവിടായതുകാരണം അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവിടെയെത്താമെന്നാണ് കരുതുന്നത്... ഫസലിനെ രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.. ഗോപിസാറും അതാണ് പറഞ്ഞത്.. ഇനി കുറച്ചു പഠനത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലായിരിക്കും.. അതിനാൽ രണ്ടു മാസം കഴിയുമ്പോൾ വരുന്ന അവധി ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിൽ പോയിട്ടു വരാം.. അന്നു വന്നു കൂട്ടാമെന്നാണ് അവനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

അൻവർ ഇടയ്ക്കിടയക്ക് അമ്മായിയെ വിളിക്കാറുണ്ട്.. ഗൾഫിലാണെങ്കിലും അവരുടെ ബിസിനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും അൻവർ സഹായിക്കാറുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും പ്രശനം വരുമ്പോൾ വിളിക്കുന്നത് അൻവറിനെയാണ്. അവൻ വേണ്ട സൊല്യൂഷൻസ് ചെയ്തുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും... നാട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പുതുതായെത്തിയ സ്റ്റാഫിനെ ട്രെയിൻ ചെയ്തെടുത്തു.. നന്നായി ജോലി നോക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് കാര്യങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി ചെയ്തുപഠിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തനിക്കിനി ധൈര്യമായി നാട്ടിൽ പോകാം... രണ്ടു ബ്രാഞ്ചുകളും നല്ല നിലയിൽ പോകുന്നു. ഒരു ബ്രാഞ്ചിന്റെ മാനേജരായി ഒരു സ്ത്രീയെത്തന്നെയാണ് നിയമിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൊണ്ടോട്ടിക്കാരി സൈനബ... യാദൃശ്ചികമായാണ് അവിടുത്തെ ഒഴിവിലേയ്ക്ക് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ബയോഡാറ്റ എത്തിയത്.. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഗൾഫിലെത്തിയിട്ട് നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും ജോലിചെയ്ത പരിചയം... കേക്ക് മേക്കിംഗിൽ നല്ല എക്സ്പീരിയൻസ്... നല്ലൊരു ആർട്ടിസ്റ്റ്... അതു മാത്രമല്ല ഭാഷ നന്നായറിയാം... ഫാമിലിയായി താമസിക്കുന്ന ഏരിയയിലായിരുന്നു പുതുതിയാ ബ്രാഞ്ച് തുടങ്ങിയത്. അവിടെ ഒരു സ്ത്രീതന്നെയായിരിക്കും നല്ലതെന്നു തോന്നി അങ്ങനെയാണ് അവരെ നിയമിച്ചത്..

വിവാഹിതയാണ് ഭർത്താവുമായി അത്ര നല്ല രസത്തിലല്ല.. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് 8 വർഷത്തോളമായി. കുട്ടികളില്ല.. ഭർത്താവ് സ്വന്തമായി ബിസിനസ് ചെയ്യുന്നു... അദ്ദേഹവുമായി തെറ്റിപ്പിരി‍ഞ്ഞിട്ട് 5 വർ‌ഷങ്ങളായി... വെറും മൂന്നു വർഷം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന വിവാഹബന്ധം... സുമുഖൻ സുന്ദരൻ... നല്ലൊരു ബിസിനസ്കാരൻ... ഭാര്യയോടും നല്ല സ്നേഹമുള്ളവൻ... നാട്ടിൽ നല്ല പേരും പ്രശസ്തിയും... വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൽ എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് അവനെ കിട്ടിയത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമാണെന്നാണ്...

ശരിയായിരുന്നു എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... തന്നെ ബഡ്റൂമിൽ കണ്ടിരുന്നത് വെറുമൊരു ലൈംഗിക ഉപകരണമായി മാത്രമായിരുന്നു. ആദ്യ രാത്രിയിലെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല... തന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടു മാത്രമാണ് തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത്.. കുടുംബം അത്ര വലിയ സാമ്പത്തികമുണ്ടായിരുന്നതല്ല.. വാപ്പ വില്ലേജിലെ പ്യൂണായിരുന്നു. സ്വന്തമായി വീടില്ലായിരുന്നു. ജോലി ട്രാൻസ്ഫറാവുന്നതുപോലെ പലയിടങ്ങളിലായി താമസിച്ചു... അവസാനമെത്തിയത് കൊണ്ടോട്ടിയിലായിരുന്നു. അവിടെവച്ചുതന്നെ റിട്ടയറുമായി... അതാണവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയത്.

ആദ്യ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങളിൽ ഭർത്താവിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.. പിന്നിടാണ് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങിയത്.. അദ്ദേഹത്തിന് ലൈംഗിക വൈകൃതങ്ങളോടായിരുന്നു താൽപര്യം... തന്റെ ലൈംഗികാവയവത്തോട് അദ്ദേഹത്തിന് താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. കമിഴ്ത്തിക്കിടത്തി മലദ്വാരത്തിൽ ലിംഗം പ്രവേശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അസഹനീയമായ വേദനതിന്ന രാത്രികളായിരുന്നു... കക്ഷത്തു വളരുന്ന രോമം ഷേവ് ചെയ്യാൻ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു... കൈപൊക്കി കക്ഷത്ത് ലിംഗം വച്ച് സംതൃപ്തിയടയുന്ന അദ്ദേഹത്തെ അവൾ പുശ്ചത്തോടെ നോക്കുമായിരുന്നു... തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അയാൾ ചുംബിച്ചിട്ടില്ല... പകരം ഗുഹ്യഭാഗത്ത് മുഖമമർത്തി രസിക്കുമായിരുന്നു. കക്ഷത്ത് മുഖമമർത്തി സന്തോഷിക്കുമായിരുന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ലൈംഗിക വൈകൃതത്തിനുടമ... ആരോടും പറയാനാവാത്ത അവസ്ഥ...

അടുത്ത സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാം മാറിവരുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു... തന്റെ ഇളയത് രണ്ടുപേരുണ്ട്.. അവരുടെ ഭാവിയോർത്ത് എല്ലാം സഹിച്ചു... മലവിസർജ്ജനം നടത്തുമ്പോൾ വേദന കൂടിക്കൂടി വരുന്ന ഘട്ടത്തിലുമെത്തി... എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈകൃതത്തിന് കുറവുണ്ടായില്ല... തന്റെ ലൈംഗികാവയവം ഇതുവരേയും അദ്ദേഹം തൊട്ടു നോക്കിയിട്ടുപോലുമില്ല... എന്തിന് ഒരിക്കൽ പോലും തന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ അദ്ദേഹം ഉരിഞ്ഞിട്ടില്ല... രണ്ടു വർഷങ്ങൾ കഴി‍ഞ്ഞുപോയി.. പലരും ചോദിച്ചുതുടങ്ങി.. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോയെന്ന്.. കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹമാണ് പലരോടും പറഞ്ഞത്... ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉമ്മതന്നെ തന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. തനിക്ക് ഒരു മകൻ മാത്രമാണ് തലമുറ മുറിയാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് താനാണെന്ന്... കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെങ്കിൽ സ്വയം ഒഴിവാകണമെന്നും... അന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയണമെന്നു തോന്നി.. പക്ഷേ ധൈര്യം അതിന് അനുവദിച്ചില്ല... ഒരിക്കൽ അസഹനീയമായ വേദനയോടെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു... ഭർത്താവ് ഹോസ്പിറ്റലിലാക്കി തിരികെപ്പോന്നു.. കൂടെ നിന്നത്.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉമ്മയുടെ അനുജത്തിയുടെ മകൾ... ഡോക്ടറോട് ആദ്യം പറയാൻ മടിയായിരുന്നു. അവസാനം അവൾ കാര്യം പറഞ്ഞു.. മലദ്വാരം നീരുവച്ചു വീർത്തിരുന്നു... മലവിസർജ്ജനം നടത്താൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ചെറിയൊരു സർജ്ജറി നടത്തി... കാര്യം പരഹരിച്ചു. പക്ഷേ ചികിത്സ വേണ്ടിയിരുന്നത് ഭർത്താവിനായിരുന്നു. ഡോക്ടർ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചു.. കഴിഞ്ഞില്ല.. വന്നില്ലെന്നു വേണം പറയാൻ... അന്നൊരു തീരുമാനമെടുത്തു ഇനി തിരികെ അങ്ങോട്ടെക്കില്ല... അങ്ങോട്ടു ചെന്നാൽ ഇതു തന്നെ ആവർത്തിക്കപ്പെടും... സ്വന്തം ലൈംഗിക താൽപര്യം മാത്രംമതി അദ്ദേഹത്തിന്... വികാര തീവ്രതയിൽ തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ മുടിക്കു കുത്തിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. സുന്ദരിയായിരുന്ന താൻ ഇന്നൊരു കോലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

വീട്ടുകാർക്ക് ആദ്യം എതിർപ്പായിരുന്നു. ഉമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.. പിന്നെ എതിർത്തില്ല... വാപ്പ വളരെ ദുഃഖിതനായിരുന്നു... പക്ഷേ ബന്ധം വേർപെടുത്താൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല... അയാൾക്ക് തന്നെ മതിയെന്നുതന്നെയാണ് പള്ളിക്കമ്മറ്റിക്കാരോടും പറഞ്ഞത്.. ചിലപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ വരും... വീടിനകത്ത് കയറാറില്ല.. ഉമ്മായെക്കൊണ്ട് ഞാനിവിടില്ല എന്ന് പറയിക്കും.. അപ്പോൾ തിരികെപ്പോകും... അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണ് കണ്ണൂരിലുള്ള ബന്ധുവീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയത്... അവിടെ കുറച്ചു നാൾ നിന്നു... അവിടെനിന്നാണ് ബേക്കറി ജൊലികളൊക്കെ പടിച്ചത്... നല്ലൊരു ആർട്ടിസ്റ്റുകൂടിയായതിനാൽ കേക്ക് മേക്കിംഗിലും മറ്റും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഗൾഫിലേയ്ക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.. ആദ്യം കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും ഇപ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല.. രണ്ടു സഹോദരിമാരേയും വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു.. ചെറിയൊരു വീടുവച്ചു... ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്നെ തിരക്കി വീട്ടിൽ വരാറില്ല... വേറേ പെണ്ണുനോക്കുന്നെന്നാണ് അറിഞ്ഞത്... തന്റെ ജീവിത്തിൽ ഇനി ഒരു പരീക്ഷണത്തിന് താൽപര്യമില്ലാത്തതിനാൽ ഇപ്പോഴും കന്യകയായി അവിവാഹിതയായി കഴിയുന്നു....

സൈനബാ... എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്... അൻവറുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് സൈനബ ചിന്തയിൽനിന്നുണർന്നത്... ഒന്നുമില്ല സാർ... വെറുതേ... ഓരോന്നോർത്തുപോയി... അവൾ വീണ്ടും ജോലിയുടെ തിരക്കിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു... അന്ന് സ്റ്റോറിലെ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അവൾഅൻവറിനെ ഏൽപ്പിച്ചു... എല്ലാം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്റ്റാഫുകളെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്... കുറ‍ഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് കസ്റ്റമേഴ്സുമായും നല്ല ബന്ധം അവൾസ്ഥാപിച്ചു ... 




തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 22 08 2021



സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 15 08 2021

7.8.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 138

 

ആഗസ്റ്റ് 8 എന്റെ കഥാപത്രത്തിന്റെ ജന്മദിനമാണ് തികച്ചും യാദൃഷ്ചികമായിരിക്കാം കഥാ പത്രത്തിന്റെയും എന്റെയും പിറന്നാൾ ഒരു ദിവസമായത് വായനക്കാരോടൊപ്പം എന്റെ കഥാപാത്രമായ  ഫസലിന്പിറന്നാൾ ഞാനും ആശംസിക്കുന്നു ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ഇരുന്നു അവൻ ഇത് കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ പരം സന്തോഷം മറ്റെന്തുണ്ട് HAPPY BIRTHDAY TO YOU DEAR FASAL
NB ഇന്ന് ഞാൻ മുറിച്ച കേക്കിന് ഞാനിട്ട പേരും ഫസൽ എന്നാണ്...

ഇതെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് ഉതകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.. ചെറിയ തോതിലുള്ള റാഗിംങ്‌ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല.. വരുന്നതുവരട്ടെ... അവൻ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു... കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു... രണ്ടുപേരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി.. വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ മുട്ടി... അവർ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചെഴുന്നേറ്റു...

ഒരുകൂട്ടം സീനിയേഴ്സ്...

“ങ്ഹാ എന്താ മക്കളേ... നേരത്തേ ഉറക്കമായോ...“

രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...

“ജോണേ... ഇവൻ കൊള്ളാലോ.... ആള് സുന്ദരനാ... നിന്റെ മീശയെവിടെയാ...“

ഫസലിനോടാണ് ചോദ്യം.. ഫസൽ മൗനം പാലിച്ചു.

റസാഖേ... ഇവനെ നമുക്കെന്തുചെയ്യാം.....

“ടാ.... 10 മിനിറ്റ് സമയം തരും.... വേഗം സ്ത്രീകളെപ്പോലെ വസ്ത്രം ധരിച്ച് പോരേ....“

ഫസലൊന്നു ഞെട്ടി....... എന്താ ചെയ്ക... എതിർത്താൽ തീർന്നു... അവർ രണ്ടാളും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി... അവർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുക... അവൻ പെട്ടെന്നുതന്നെ തന്റെ ലുങ്കിയെടുത്തു ഉടുത്തു... ഉടുപ്പ് ബ്ലൗസ്പോലെ മുകളിലേയ്ക്ക് മടക്കിവച്ചു... കുറച്ചു നീണ്ടു തുടങ്ങിയ തലമുടിയായിരുന്നു. ചീപ്പെടുത്ത് രണ്ടുവശത്തേയ്ക്കും ചീകിയിട്ടു... മുഖത്ത് പൗഡർ തേച്ചു... നെറ്റിയിൽ ഇടാൻ സിന്ദൂരംവേണ്ടേ... റൂംമേറ്റ്തന്നെ അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദത്തിൽ നിന്നും സിന്ദൂരം എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു വലിയ പൊട്ടുവച്ചു... അവൻ തന്നെ ഞെട്ടിപ്പോയി.. ശരിക്കും ഒരു സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്...

ഡോറിൽ വീണ്ടും മുട്ട്.. ചെറിയൊരു പതർച്ചയുണ്ട്.... എന്നാലും ഇവരുടെ മുന്നിൽ പതറാൻ പാടില്ല... താൻ എന്തും ചെയ്യും... അതിന് ഉദാഹരണമാണ് ഇത്... പുറത്ത് വലിയ ആരവങ്ങൾ കേൾക്കാം... അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരേയും നോക്കി... ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി... സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയുടെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും അവനിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു...

“ടേേയ് ഇത് പെണ്ണാണോ..“ നിശ്ശബ്ധതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് സീനിയറുടെ ചോദ്യം.“

“കരളേ... ഇത്രയും സുന്ദരിയായിരുന്നോടാ നീ...“

“ഇവളെ ഞാൻ കെട്ടും... എനിക്കിന്നിവളെ വേണം..“

ഓരോരുത്തരും ഓരോ കമന്റ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫസലിന് ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയമുണ്ടെങ്കിലും  അവനും അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവരുടെ മുന്നിൽ പതറാൻ പാടില്ല... എന്ന് മനസ്സിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. താൻ ഇരയായതുകൊണ്ട് റൂംമേറ്റ് രക്ഷപ്പെട്ടു... അവനെ അവരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...

“രഞ്ചു... ആരാടാ ഇവളുടെ ഭർത്താവ്...“ നേതാവ് കൂടെനിന്നവനോടു ചോദിച്ചു...

“ജൂനിയറിൽ നല്ല കട്ടി മീശയും താടിയുമുള്ള ഒരാളെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.. പോയി മുട്ടും ഷർട്ടുമിട്ടു വാടാ..“

അവൻ റൂമിലേയ്ക്കോടി... പലരും അവന്റെ കവിളിൽ തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹം മൂത്ത് ഒരുവൻ മുഖത്ത് ഉമ്മവച്ചു.. ഫസൽ ഒരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ നിന്നു...

“ഇവൻ കൊള്ളാം.. സഹകരിക്കുന്നുണ്ട്...“

“അളിയാ ഇവൻ പെണ്ണായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ പ്രേമിച്ചു കെട്ടിയേനേ...“

“ടാ.. പ്രേമിച്ചവരെല്ലാം ഇട്ടിട്ടുപോയതല്ലേ നിന്നെ... ഇനിയും പ്രേമിക്കണോ..“

“ശവത്തേ കുത്തല്ലേ അളിയാ..“

നിമിഷങ്ങൾക്കകം മണവാളനെത്തി..

“മാലയെവിടെ...“

സ്പൂണുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മാലയുമെത്തി... രണ്ടാളോടും പരസ്പരം മാലയിടാൻ പറഞ്ഞു..

അനുസരിച്ചു... കൈപിടിച്ച് ഇവിടെമൊത്തം നമുക്കു പോകണം... രണ്ടാളേയും മണവാളനും മണവാട്ടിയുമാക്കി അവർ കൊട്ടും കുരവയുമായി ഓരോ റൂമുകളിലേയ്ക്കു യാത്ര തിരിച്ചു..

ഒരു റൂമിലെത്തി മുട്ടി വിളിച്ചു.. വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു..

“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...“ വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ “കഴിച്ചു...“ കല്യാണത്തിനു വന്നിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതേയുള്ളോ.. സംഭാവനകൊടുത്തില്ലേ...“

“ഇല്ല...“

“കൊള്ളാം... ഇതിനെ ചിലവുള്ളതാ.. എടുത്തോണ്ടു വാ..“

അവൻ അകത്തുപോയി നൂറിന്റെ നോട്ടുമായി വന്നു... ഒരു പാത്രത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചു.

അവരേയും യാത്രയിൽ കൂട്ടി... അവർ ഒരുമിച്ച് ആഘോഷപൂർവ്വം ഓരോ റൂമുകളിലേയ്ക്ക് പോയി.. ഫസലിന് യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ല.. അവനും അത് എൻജോയി ചെയ്തു... എല്ലാവരേയും ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി നേരേ കാന്റീനിലെ വിശാലമായ ഹാളിലേയ്ക്ക്... അവിടെ സ്റ്റേജുപോലെ ഉയർന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. മണവാളനേയും മണവാട്ടിയേയും അവിടെ ഇരുത്തി... പലരും കുരവയിടുന്നു. ആരവമുണ്ടാക്കുന്നു...

“ഇനി.. കന്യാദാനമാണ്...“   നേതാവ് ഫസലിന്റെ കൈപിടിച്ച് വരന്റെ കൈയ്യിൽ വച്ചു... വലിയ ഒരു ആരവം അവിടെ ഉയർന്നു...

“ങ്ഹാ.. കലാപരിപാടികൾ ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യം ഒപ്പന... ജൂനിയേഴ്സിൽ നിന്നും ആറു പേരേ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പേടിച്ച് പേടിച്ച് അവരെത്തി... സീനിയേഴ്സിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നല്ല പാട്ടുകാരുമുണ്ടായിരുന്നു... അവർ പാട്ടു പാടിത്തുടങ്ങി..

“കന്നിപ്പളുങ്കേ..പൊന്നും കിനാവേ.... സുന്ദരിപൊന്നാരേ... കൺമണിക്കെന്തിനീ...കള്ള പരിഭവം...
കല്യാണ രാവല്ലേ... അവർ ഡാൻസും കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.. മണവാട്ടിയെപ്പോലെ ഫസലും അഭിനയിച്ചു... നാണവും കണ്ണടക്കലുമായി സീൻ കൊഴുപ്പിച്ചു.. ഫസലിന് ഇതൊരു അവസരമായി തോന്നി.. എല്ലാവരും തന്നെ അറിയപ്പെടുമല്ലോ...“

ഇതിനിടയിൽ ഫോട്ടെയെടുപ്പ്... സാങ്കൽപികമായ ഫോട്ടോയെടുപ്പാണ്... സാങ്കൽപികമായ സദ്യവിളമ്പൽ... സദ്യകഴിക്കൽ... കൈകഴുകൽ... യാത്രചോദിച്ച് പോകൽ എന്തുകൊണ്ടും ഒരു കല്യാണവീടിന്റെ പ്രതീതി... എല്ലാവരും വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. രാത്രി ഒരു മണിയായിരിക്കുന്നു.

നേതാവ് സ്റ്റേജിൽ വന്നു...

“പ്രിയ ഡോക്ടേഴ്സ്... ആരോഗ്യപരമായ റാഗിംഗാണ് ഇവിടെ നടന്നിട്ടുള്ളത്... ഇത് നമുക്ക് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും കൂടുതൽ അടുക്കാനുമുള്ള അവസരമാണ്... ഇതിനെ റാഗിംഗ് എന്നു വിളിക്കാനാവില്ല... ഇന്നു ഇത് അവസാനിച്ചു.. നാളെമുതൽ നമ്മൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്... ഇതുവെറും ഐസ് ബ്രേക്കിംഗ് ആണ്... കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷത്തിനിടയിൽ നടത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും നല്ല പരിപാടിയായിരുന്നു ഇന്നത്തേത്... ഫസലിന്റെ സഹകരണം വളരെ പ്രശംസനീയമാണ്...“

എല്ലാവരും കൈകൊട്ടി... “ഇനി എല്ലാവർക്കും പിരിഞ്ഞുപോകാം....“ റാഫീ.. ഫസലിനെ റൂമിലെത്തിക്കണം.. എല്ലാവരും കയറുപൊട്ടി നിക്കുവാ... അവന്റെ വേഷവും ഭാവവും മനസ്സിളക്കുന്നതാ.... ആരേലും റേപ്പ്ചെയ്താൽ നീയാ ഉത്തരവാദി...“

മൂന്നുനാലുപേരുകൂടി അവനെ റൂമിലെത്തിച്ചു.. ധരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി മുഖത്തെ പൗഡറും സിന്ദൂരക്കുറിയും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു... നല്ല ഒരു അവസരമായിരുന്നു... ആദ്യ ദിവസം തന്നെ തന്നെ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി... കുറച്ച് തൊലിക്കട്ടി കൂടുതലാ തനിക്കെന്നവനറിയാമായിരുന്നു. സാഹചര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിന് നല്ല കട്ടി നൽകിയിരുന്നു... പുറത്ത് പറഞ്ഞ് കേട്ടതുപോലെ പേടിക്കേണ്ട ഒരു അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽകോളജിലേത് എന്ന് അവനുറപ്പിച്ചു...

തലേ ദിവസത്തെ ആഘോഷത്താൽ രാവിലെ എല്ലാവരും താമസിച്ചാണ് ഉണർന്നത്.... തലേ ദിവസത്തെ കാര്യം ആരും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയോ കളിയാക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ജോലികൾ ചെയ്തു... റഡിയായി കോളേജിലേയ്ക്ക്... ആഴ്ച പെട്ടെന്നാണ് കഴിഞ്ഞത്... ഞായറാഴ്ച്ചയാണിന്ന്... ഉമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇന്നു രാവിലെ തന്നെ  വിഷ്ണുവേട്ടൻ വണ്ടിയുമായി വരും... അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലാണ് ഇന്നത്തെ സ്റ്റേ.. നാളെ തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ എന്നെ ഇവിടെ തിരികെവിട്ട് അവർ നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിക്കും...

കുളി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അത്യാവശ്യ വസ്ത്രങ്ങൾ തോൾ ബാഗിലാക്കി അവൻ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.. പലരും അവിടെത്തന്നെയാണ് താമസം... ചിലർ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നു. ദൂരെയുള്ളവർ പോകുന്നില്ലെന്ന് ഇന്നലെത്തന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു. പറഞ്ഞ സമയത്തുതന്നെ വിഷ്ണുവേട്ടനെത്തി.. കൂടെ ഉമ്മയും നാദിറയാന്റിയും മകളുമുണ്ടായിരുന്നു.

“ടാ നീയങ്ങു മാറിയല്ലോടാ...“

“ഉമ്മാ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കുറച്ച് ജാഡവേണമല്ലോ...“

“ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് മുടിയൊക്കെ ഹിപ്പിയെപ്പോലെ ആക്കിയല്ലോടാ...“

“ഇത്താ... ഇവനിത്തിരി ഗ്ലാമർ കൂടിയോന്ന് സംശയം...“

വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.. “ശരിയാ... കുറച്ചു സുന്ദരനായതുപോലെ..“ വിഷ്ണുവാണത് പറഞ്ഞത്..

അവൻ കോളേജിലെ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.. എല്ലാവരും വലിയ ആവേശത്തിൽ കേട്ടിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തി. വീട്ടിൽ കയറിയതും അവൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി... വീട് മുഴുവൻ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുമൊരുമിച്ച് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ പറഞ്ഞ് വരവേറ്റു... തൊട്ടടുത്ത് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ ഫസൽ എന്നെഴുതിയ കേക്ക്.. ശരിയാണ്.. ഇന്ന് തന്റെ ബർത്ത്ഡേയാണ്... ഓർമ്മയായ കാലത്തൊന്നും ബർത്ത്ഡേ ആഘോഷിച്ചിട്ടില്ല... എന്താണെന്നറിയില്ല... ഉമ്മയോട് പലപ്പോഴും ചോദിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചിച്ചുണ്ട്... പക്ഷേ അതിനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായിട്ടുമില്ല... ആഗസ്റ്റ് മാസം 8-ാം തീയതി... രാത്രി 8 മണിക്ക്... അത് തനിക്കറിയാം.... എല്ലാം എട്ടായിരുന്നു. വർഷംപോലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു...

“അമ്മായി.. ഇത് എന്റെ മോന്റെ ആദ്യ ബർത്ത്ഡേയാണ്... ഇന്നുമുതൽ എല്ലാ വർഷവും ഇനി ആഘോഷിക്കും.. അവർ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... എല്ലാവരും ചുറ്റും കൂടി...

ഇനി നമുക്ക് കേക്ക് മുറിക്കാം.. കേക്കിനു മുകളിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി.... നാദിറ അത് കത്തിച്ചു... അവൻ അത് ഊതിക്കെടുത്തി... എല്ലാവരും അവന് ആശംസ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ പാടി... അവൻ കേക്ക് മുറിച്ചു ഒരു കഷണം സഫിയയുടെ വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു... അതിൽ ഒരു പീസ് അവർ അവന്റെ വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു.. അമ്മായി വീൽച്ചെയറിൽ തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കും കൊടുത്തു... എല്ലാവർക്കും അവൻ മുറിച്ച് വായിൽ വച്ചുകൊടുത്തു... അതു കഴിഞ്ഞ് നല്ല വിഭവസമൃദ്ദമായ  ഭക്ഷണമായിരുന്നു... ഹോസ്റ്റലിലെ ഭക്ഷണം അത്ര നല്ലതല്ലായിരുന്നു... ആയതിനാൽ അവൻ നന്നായി കഴിച്ചു... അതും ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ രാവായിരുന്നു... എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഹാളിലിരുന്നു അവന്റെ കോളേജ് ജീവിതം അറിയാനായിരുന്നു ജിജഞാസ.. അവൻ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ചു അവരോടു വിവരിച്ചു... അവന്റെ വിവരണം കേട്ട് അവരുപോലും ഞെട്ടിപ്പോയി.... ഇവനിത്രയൊക്കെ ധൈര്യമോ...

“ടാ... പുളു പറയല്ലേ....“ സഫിയ പറ‍ഞ്ഞു..

“ഞാനെന്തിനാ ഉമ്മാ പുളു പറയുന്നത്. സത്യം.. നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഗോപിയങ്കിളിനോട് ചോദിച്ചോ...“

രാത്രി വളരെ വൈകുവോളം അവരോരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മായി കൂടുതൽ ഉറക്കമൊഴിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് അവർ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു... നാദിറയും സഫിയയും റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി... ഫസലും വിഷ്ണുവും മുകളിലത്തെ റൂമിലേയ്ക്ക്..

സഫിയയ്ക്ക് പലവിധ ചിന്തകളായിരുന്നു. ഈ ദിവസമാണ് അവൻ ജനിച്ചത്... വിവാഹത്തിന് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു വാപ്പാന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം... എതിർത്തില്ല.. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ ജന്മദിനം പരസ്പരം അറിഞ്ഞു വരുന്നതിനു  മുന്നേ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽ ഒരു ബർത്ത്ഡേ പോലും ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നില്ല... ഇന്ന് താൻ സംതൃപ്തയാണ്... എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിച്ചല്ലോ... കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെല്ലാം മറക്കാം... എത്ര മറന്നാലും ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മറവിയുടെ മൂടുപടം തകർത്ത് വെളിയിലേയ്ക്ക് വരും... എത്ര ശക്തമായ മൂടുപടമാണെങ്കിലും ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ തകർന്നുവീഴും...



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 15 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ



    
 

31.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 137

ഐഷുവിനെ വിളിക്കാനായിട്ടില്ല... ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വിളിക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാം... പലതും ചിന്തിച്ച് അവൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി... ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു സഫിയയ്ക്കും... പിന്നെ മകൻ അവന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയല്ലേ പോയത്... അവനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാം... വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്ലാതെ അവനൊരു ഡോക്ടറായിക്കാണണം.. അതാണ് തന്റെ ആഗ്രഹം... അതിനുള്ള കഴിവ് അവന് അല്ലാഹു നൽകട്ടെ...

സഫിയയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.. അവൾ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. നാദിറ അത് മനസ്സിലാക്കി. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സഫിയയോട് സംസാരിച്ചു. അവരെ കുറ്റം പറ‍ഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല മകനെ വേറിട്ടു നിൽക്കുന്ന ആദ്യ ദിവസമല്ലേ... അതായിരിക്കാം. നാദിറയും ഇട്യ്ക്ക് ഉണർന്ന് സഫിയയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സഫിയ രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് താഴെ ജോലിക്കാരിയെ സഹായിക്കാനായി പോയി... നാദിറ കുഞ്ഞിനെ ഉണരാതിരിക്കാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മായി എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. വേദനസംഹാരി കഴിക്കുന്നതിനാൽ ആ മയക്കം ഉണ്ടവർക്ക് അതുകൊണ്ട് ആരും അവരെ നേരത്തെ വിളിക്കാറുമില്ല. എന്തായാലും ഒരാഴ്ച അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിട്ട് പോകാമെന്നാണ് പ്ലാൻ. വരുന്ന ശനിയാഴ്ച ഫസലിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരണം, ഞായറാഴ്ച അവനെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കി തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്നാണ് വിചാരം. എന്തായാലും വിഷ്ണുവും ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. രാവിലെ നാദിറയേയും കൂട്ടി മിഠായിത്തെരുവിലൊന്നു പോകണമെന്നുണ്ട്. കുറച്ച് പർചേസിംഗ് നടത്തണം. വാപ്പാനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വിളിക്കുന്നു. സുഖമായിരിക്കുന്നു. തലേദിവസം രാത്രിയിൽ റഷീദും, അൻവറും വിളിച്ചിരുന്നു. അവരെല്ലാം വളരെ സന്തോഷത്തിലുമായിരുന്നു.

ഫസൽ രാവിലെ ഉണർന്നു. നേരത്തേതന്നെ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു... എല്ലാവരും ഉണർന്നുവരുന്നതേയുള്ളൂ. ചെറിയതോതിൽ റാഗിംഗ് ഉണ്ടെന്നറിയാം.. പക്ഷേ ഇന്നലെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല.. സീനിയേഴ്സെല്ലം ഇന്നെത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞുകേട്ടു. കൂടെയുള്ളയാളും നേരത്തെ തയ്യാറായി. അവർ രണ്ടാളും കാന്റീനിലേയ്ക്കു പോയി. അവിടെ ഭക്ഷണം തയ്യാറാകുന്നതേയുള്ളായിരുന്നുള്ളൂ. കുറച്ചു നേരത്തിനകം പ്രഭാതഭക്ഷണം റഡിയായി... ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അവർ രണ്ടാളും കോളേജിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. പോകുന്നവഴിയിൽ ഗോപിസാറിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നോക്കി... ഗേറ്റടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അവർ നേരേ ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക്. ഒരു വലിയ ഹാൾ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല... ഇരുന്നൂറിലധികം കുട്ടികൾക്കിരിക്കാവുന്ന സീറ്റുണ്ടവിടെ... കോളേജിൽ നിന്നും നേരേ എത്തിയതിനാൽ ഇതൊരു പുതിയ അന്തരീക്ഷമായി തോന്നുന്നു. മുപ്പതോ നാല്പതോ കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നുള്ള ക്ലസ്സുകളായിരുന്നിതുവരെ ഇതു ഇരുന്നൂറിലധികം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരുമിച്ചൊരു ഹാളിൽ... അവർ പുറത്തിറങ്ങി എല്ലായിടത്തുമൊന്നു കറങ്ങി.

സമയം പെട്ടെന്ന് കടന്നുപോയി. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഗോപിസാർ എത്തിയിരുന്നു. അവനോട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു... ആദ്യ പീരിയിഡിൽ എന്തൊക്കെയായിരിക്കുമെന്നൊക്കെ പറ‍ഞ്ഞു... വളരെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ക്ലാസ്സ് നിറഞ്ഞു.. എല്ലാവരും പരസ്പരം പരിചയപ്പെടുന്നു. തന്റെകൂടെ പഠിച്ചവരും ആ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പ്രൊഫസർ എത്തിയത്. എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. എല്ലാവരോടും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ പറഞ്ഞു... കുറച്ചുനേരം അവർ പരിചയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അവരുടെ സബ്ജക്ടിനെപ്പറ്റിയും ഒരു ഡോക്ടർ സമൂഹത്തിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു... എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി കേട്ടിരുന്നു. ഇരുന്നൂറു പേരോളമുള്ള ക്ലാസ്സാണെങ്കിലും എല്ലാവരും വളരെ നിശ്ശബ്ദരായി അതു കേട്ടിരിക്കുയായിരുന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ അന്തരീക്ഷം. അനാട്ടമിയും ഫിസിയോളജിയും ബയോകെമിസ്ട്രിയും അതാണ് ഫസ്റ്റിയറിലുള്ളത്... ഡിസ്സക്ഷൻ ഹാളിൽ അനാട്ടമി ചെയ്യുന്ന കാര്യവും, അതിൽ 10 കുട്ടികൾ വീതമുള്ള ബാച്ചുകളായി തിരിച്ച് അവരെല്ലാം ഓരോ ഡെഡ് ബോഡിയുടെ പാർട്ടുകൾ മനസ്സിലാക്കുക അങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പഠിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനുമുണ്ട്... റാഗിംഗ് ഉണ്ടായാൽ ഓഫീസിൽ കംപ്ലയിന്റെ ചെയ്യണമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എല്ലാവരും വളരെശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. തിയറിക്കൊപ്പം പ്രാക്ടിക്കലും. എല്ലാം മുടങ്ങാതെ പഠിക്കേണ്ടത്. ആ പ്രൊഫസറുടെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞുടനെ ഗോപിസാറിന്റെ ക്ലാസ്സായിരുന്നു. നീണ്ട പ്രഭാഷണമാണ് നടത്തിയത്. അതിനുശേഷം സബ്ജക്ടിലേയ്ക്കു വന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു. നമ്മളറിയാതെ നടക്കുന്ന നമ്മുടെ ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ബോധവാന്മാരായിട്ടില്ല.. ഒരു ഡോക്ടർ പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല.. അവൻ എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചും പഠിക്കണം. പഠിച്ചത് ജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ രീതിയിൽ ചെയ്യണം. ഒരു ഡോക്ടറുടെ കടമകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല... സാമൂഹിക പ്രതിബന്ധതയുള്ളവരാണ് ഡോക്ടേഴ്സ്. ഇവിടെ നിന്നും പഠിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഡോക്ടറായിട്ടാകും. എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും പഠിക്കണം. ചിലപ്പോൾ വാർഡിൽ ഡ്യൂട്ടിയിടും... ചിലപ്പോൾ നൈറ്റ്ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ ഒരു യഥാർത്ഥ ഡോക്ടറെ വാർത്തെടുക്കണം...

ഗോപിസാറിന്റെ ക്ലാസ് അവനിഷ്ടപ്പെട്ടു... ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം അവനെ ശ്രദധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾ പല തട്ടുകളായി ഇരിക്കുന്നതിനാൽ ഓരോരുത്തരുടേയും മുഖം വ്യക്തായി കാണാം. ഉച്ചയ്ക്ക് ലഞ്ച് ടൈം... അവൻ പലരേയും പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നു. വളരെപെട്ടെന്ന് അവരുമായൊക്കെ അടുത്തു... പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞുവന്നവരായതിനാൽ ഒരു മെച്യൂരിറ്റി ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ആയിട്ടില്ല. അവർ ബ്രേക്ക് ടൈമിൽ കളിയും ചിരിയുമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി...

ലഞ്ചുകഴിഞ്ഞ് ഒരു ക്ലാസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ ദിവസമല്ലേ... നേരത്തേ ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞു.. എല്ലാവരും വീടുകളിലേയ്ക്കും ഹോസ്റ്റലുകളിലേയ്ക്കും പോയി.. ഫസൽ തന്റെ റൂംമേറ്റുമായി നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്... ഉമ്മ എന്തുചെയ്യുകയായിരിക്കും. ഇന്നലെ ഉറങ്ങിക്കാണുമോ... വിഷമം കാണും. .പക്ഷേ ലക്ഷ്യം നേടിയെടുക്കാൻ കുറച്ച് ത്യാഗങ്ങളൊക്കെ സഹിച്ചല്ലേപറ്റൂ...

സഫിയയും നാദിറയും വിഷ്ണുവിനേയും കൂട്ടി മിഠായിത്തെരുവിലൊക്കെ പോയിരുന്നു. അവിടെനിന്നും ഹലുവയും ചിപ്സും മറ്റു പലഹാരങ്ങളും വാങ്ങി... അത്യാവശ്യം കുറച്ച് ഡ്രസ്സുമൊക്കെ എടുത്തു. ഉച്ചയായപ്പോഴേയ്ക്കും അവർ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അമ്മായിക്ക് ഇന്നലത്തെക്കാളും നല്ല വ്യത്യാസം ഇന്നുണ്ട്. ആളും പേരുമൊക്കെ ഉള്ളതിനാൽ അവരും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവർക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്നും കാൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ അവർ നൽകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. സഹോദരന്റെ മകൾ ഇന്നലെ വൈകിട്ട് വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവളങ്ങ് വീട്ടിൽ പോകുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇവിടെ ആളുള്ളതുകൊണ്ട് രണ്ടുദിവസം വീട്ടിൽ പോകാൻ അമ്മായി തന്നെ നിർബന്ധിച്ച് അയക്കുകയായിരുന്നു.

ഹമീദിന് പ്രായം കൂടുന്നതിനുസരിച്ചുള്ള അവശതകളും കൂടിക്കൂടിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നോക്കാൻ പുതിയ ആളുള്ളതിനാൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സഫിയയുടെ വീടുപണി ദ്രുതഗതിയിൽ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫസൽ പഠിക്കാൻ പോയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വീട്ടിൽ വരുന്നവരോടെക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊര ഡോക്ടറായിട്ടായിരിക്കും വരുന്നതെന്നും പറയും... റഷീദും അൻവറും ദിവസവും രണ്ടുനേരം വിളിക്കാറുണ്ട്.

അൻവർ നാട്ടിലേയ്ക്കു ലീവിനു വന്നാൽകൊള്ളാമെന്നുള്ള തീരുമാനത്തിലാണ്. റഷീദ് കുറച്ചുനാൾ മുന്നേ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോയിട്ടുവരാൻ.. പക്ഷേ ബിസിനസ്സിന്റെ തിരക്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻപോലുമായില്ല.. ഇപ്പോൾ എല്ലാമൊന്നു സെറ്റായിരിക്കുന്നു. താൻ പോകുമ്പോൾ നോക്കി നടത്താൻ മിടുക്കനായ ഒരാളെത്തന്നെ കിട്ടിയിരുന്നു. വിശ്വസ്തൻ.. പോയാലും പതിനഞ്ചു ദിവസം അത്രനാൾ വിട്ടുനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല...

താഴത്തെ നിലയിൽ വലിയ കൈയ്യടിയും മറ്റും കേട്ട് ഫസൽ താഴേയക്കു നോക്കി.. സീനിയേഴ്സ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവർ റാഗിംങ് തുടങ്ങിയന്നു തോന്നുന്നു. പലരും പാട്ടുപാടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. ചിലർ സങ്കൽപ്പകസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. ഇടയിലൊരാൾ നിക്കറ് മാത്രം ഇട്ട് കൈയ്യുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. അവനും ഒരു ഭയം തോന്നി... സാരമില്ല... ഇതെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് ഉതകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.. ചെറിയ തോതിലുള്ള റാഗിംങ്‌ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല.. വരുന്നതുവരട്ടെ... അവൻ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു... കുറച്ചുേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു... രണ്ടുപേരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി.. വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ മുട്ടി... അവർ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചെഴുന്നേറ്റു...



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 08 01 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 01 08 2021



25.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 136


 ഫസലിനും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് പുതിയ കലാലയം.. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്തുകൊണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ചുറ്റുപാട്... വിഷ്ണുവും അവനും ഒരു റൂമിലാണ് കിടന്നത്. അവരെല്ലാവരും താഴത്തെ നിലയിൽ. അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഉറങ്ങി.... ഒരു പുതിയപ്രഭാതത്തിനായി....

എല്ലാവരും രാവിലെ തന്നെ ഉണർന്നു. ആളും അനക്കവുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അമ്മായിക്കും മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും നല്ല സുഖം തോന്നി.. അവരും വളരെ ഉന്മേഷത്തിലായിരുന്നു. രാവിലെ കോളേജിലേയ്ക്കു പോകണം... ജെസ്സി അടുക്കളയിൽ തിടുക്കത്തിലുള്ള പണികളിലായിരുന്നു. അപ്പവും മട്ടൻ സ്റ്റൂവുമായിരുന്നു പ്രഭാത ഭക്ഷണം... ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് 9 മണിക്കുതന്നെ പുറപ്പെടാൻ അവർ തയ്യാറെടുത്തു. ഫസൽ ഇന്നുമുതൽ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസം തുടങ്ങാനാണ് പ്ലാൻ... സഫിയയും മറ്റും ഒരാഴ്ച ഇവിടെ കാണും ന്നാലും ഗോപിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ഫസൽ ഹോസ്റ്റലിൽ തന്നെ നിൽക്കട്ടെയെന്നാണ്. എല്ലാവരേയും ഒന്നു പരിചയപ്പെടണം വീട്ടിൽ നിന്നും മാറിയ ഒരു വിഷമം ഉണ്ടാവുമല്ലോ അതീകാലയളവിൽ മാറ്റിയെടുക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോ...

അമ്മായിയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി അവർ കോളേജിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു. രാവിലെ തന്നെ വീട്ടിലേയ്ക്കു വിളിച്ച് ഹമീദിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയിരുന്നു. അതു കൂടാതെ റഷീദും, അൻവറും വിളിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും നല്ലതുപോലെ പഠിക്കാനും ജീവിതത്തിൽ ഉയർച്ചയുണ്ടാവാൻ അല്ലാഹു സഹായിക്കട്ടെയെന്നും അവർ പറഞ്ഞു.

അവർ 9 മണിക്കുതന്നെ പുറപ്പെട്ടു. റോഡിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷം.. ഫസലിനാണെങ്കിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനും വയ്യാത്ത ഉത്സാഹം... കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിലെത്തി... വിശാലമായ പ്രവേശന കവാടം... പുതിയ ബാച്ചായതുകൊണ്ടായിരിക്കണം നല്ല തിരക്കുണ്ട്. സ്വന്തം കാറുള്ളവർ അതിൽ കവാടം കടന്നു പോകുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പാഞ്ഞുവരുന്ന ആമ്പുലൻസുകൾ. ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് വരുന്ന രോഗികളും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും.. ബഹുനില മന്ദിരം..തന്റെ മുൻകാമികളായ എത്രയോ ഡോക്ടർമ്മാർ കോഴ്സ് പൂർത്തിയാക്കി ഈ വഴികളിലൂടെ തിരിച്ചിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവ്വാം ചരിത്രം ഉൾകൊള്ളുന്ന ആ കലാലയത്തിലേക്കാണ് തന്റെ കടന്നു വരവ്

പണ്ട് ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്ന താൻ ഇന്ന് എത്തിനിൽക്കുന്നത് വിദ്യാര്തഥിയായിട്ടാണ് വെള്ള കൊട്ടണിഞ്ഞു കഴുത്തിൽ സ്റ്റെതസ്ക്കോപ്പും തൂക്കി ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടമായും നടന്നു നീങ്ങുന്ന വിദ്യാർതഥികൾ ചിലർ മരതണലിൽ കൂട്ടം ചേർന്നിരിക്കുന്നു പ്രകൃതി രമണീയമായ ചുറ്റുപാടുകൾ അങ്ങകലെ  നോക്കിയാൽ കണ്ണെത്താദൂരത്ത് വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ വർണ്ണാഭമായ കാഴ്ച്ചകൾ വളരെ ദൂരെ നിന്നും നോക്കുന്നവർക്ക് പോലും സമയം അറിയറിയാവുന്ന തരത്തിൽ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന ക്ളോക്ക് ടവർ കാണാം അതിനു മുകളിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ മനോഹരമായ കോഴിക്കോടിന്റെ ദൃശ്യ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാം ആ പച്ചപ്പ് അവസാനിക്കുന്നത് അങ്ങ് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്താണ് നല്ല പുൽത്തകിടിയിൽ വിവിധ വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള പുഷ്പ ചെടികൾ കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ ഉദ്യാനം ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഹോസ്പിറ്റൽ ആണെന്ന് തോന്നുകയില്ല

മലബാർ മേഖലയിലെ ഒരേയൊരു സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജാണ് കോഴിക്കോട്‌ സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജ്. നഗരമധ്യത്തിൽ നിന്ന് പത്തു കിലോമീറ്ററുകൾ കിഴക്ക് മാറി ചേവായൂർ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഈ കലാലയം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. 270 ഏക്കർ സ്ഥലത്ത് വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഈ കോളേജിനെ കേരളത്തിലെ അഞ്ചിൽ രണ്ടു ഭാഗം ജനങ്ങൾ ചികിത്സയ്ക്കായി ആശ്രയിക്കുന്നു..

അവർ കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം വന്ന ഓഫീസിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയി.. അവിടെ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു.. അവരെ ഇറക്കിയതിനു ശേഷം വിഷ്ണു വാഹനം പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി... ഫസലും സഫിയയും നാദിറയും അൽപനേരം പകച്ചുനോക്കിനിന്നു... അതാ ഗോപിയേട്ടൻ... അദ്ദേഹം അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്കു വന്നു.

“ഞാൻ നിങ്ങളെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു....“ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു..

“എന്താ ഫസലേ ടെൻഷനുണ്ടോ...“

“ഇല്ല അങ്കിൾ...“

“ഇവിടെ ഞാൻ അങ്കിളല്ല.. ഡോക്ടർ അല്ലെങ്കിൽ സർ...“

അവർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഓഫീസിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ഒന്നാമത്തെ നിലയിലായിരുന്നു അവർക്ക് പോകേണ്ടിയിരുന്നത്... അവിടെ വരാന്തയിലായി ധാരാളം ആൾക്കാർ കൂടി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും പുതുതായി അഡ്മിഷന് വന്നവർ.. ഫസൽ ഓരോരുത്തരെയായി നോക്കി. തനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആരേലുമുണ്ടോയെന്നറിയാൻ... ഇല്ല ആരേയും കാണുന്നില്ല.. സ്മിതയുടെ അനുജത്തി ഇവിടെയാണെന്നറിയാ.. അതു കൂടാതെ കൂടെ പഠിച്ച പലരും ഇവിടുണ്ട്.. അവരെയൊക്കെ കണ്ടുപിടിക്കുകയെന്നത് ഇപ്പോൾ എളുപ്പമല്ല.. ഗോപി അവരെ ഒരു ഓഫീസിനകത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു.. ഗോപിയെ കണ്ടതും അവിടിരുന്ന ആൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു...

“ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞ ഫസൽ...“

“ഞാൻ എല്ലാം റഡിയാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു സർ...“

അദ്ദേഹം സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളൊക്കെ ഒത്തുനോക്കി. ഡോക്യുമെന്റുകൾ കറക്ടാണ്.. അവനെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിച്ചു... സാർ തന്നെയാണല്ലോ എച്ച്.ഒ.ഡി.. സാറിന്റെ ഒപ്പിവിടെ വേണം...

ഗോപിയും ഒപ്പിട്ടു.. ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു... നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്  പോകാമെന്നറിയിച്ചു..

മെൻസ് ഹോസ്റ്റൽ കോളേജിന്റെ മറ്റൊരുഭാഗത്താണ് അവിടെ സെക്യൂരിറ്റി ഗോപിയെ കണ്ടയുടൻ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു... നേരേ ഓഫീസ് റൂമിലേയ്ക്ക്... അവിടെ ഗോപി ഫസലിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി... ഒപ്പം സഫിയയും നാദിറയും... അദ്ദേഹം വളരെ ആദരപൂർവ്വം അവരോട് പെരുമാറി... അവന്റെ റൂം നമ്പർ 147 ഒരു റൂമിൽ രണ്ടുപേർ... കോമൺ ബാത്ത്റൂം... കാഴ്ചയിൽ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം...

“ഇന്ന് എല്ലാവർക്കും അങ്ങോട്ടുപോകാം... സാധാരണ സ്ത്രീകൾക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും ഇവിടെ പ്രവേശനമില്ല... ഇത് ഫസ്റ്റ് ഇയർ സ്റ്റുഡൻസിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്... ആരും എത്തിയിട്ടില്ല.. അവർ അവന്റെ റൂമിലേയ്ക്കു പോയി... വലിയ വലുപ്പമൊന്നുമില്ല.. രണ്ടു ചെറിയ കട്ടിൽ സൈഡിലായി രണ്ടു മേശയും കസേരയും.. അവൻ ജനലിനു സമീപമുള്ള മേശ തിരഞ്ഞെടുത്തു... തൊട്ടടുത്തായി ചെറിയൊരു അലമാര.. അവന്റെ ലഗേജുകൾ കട്ടിലിൽ വച്ചു... അപ്പോഴേയ്ക്കും ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് ഓരോരുത്തരായി വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഗോപി അവനുവേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.. ടോയിലറ്റും മറ്റും എവിടെയെന്നും കാന്റീൻ എവിടെയന്നും അവനോട് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു... ആദ്യമായാണ് ഈ ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതമൊക്കെ... തെല്ലൊരു ജിജഞാസയുണ്ട്... അത് അവൻ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല... സന്തോഷപൂർവ്വം എല്ലായിടവും നോക്കിക്കണ്ടു. ഗോപി... ഹോസ്റ്റൽ വാർഡനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.. പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ ഇവന്റെ കാര്യത്തിൽ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു...

“ഇവന്റെ കാര്യം ഞാൻ ഏറ്റു സർ....“

അവർ ഇറങ്ങാൻ നേരം പുറകിൽന്നൊരു വിളി..

“ഫസൽ...“

എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി... തന്റെ കൂടെ പഠിച്ച അനിൽ...

“അനിൽ... നിനക്ക് ഇവിടെയായിരുന്നോ...“

“അതേ... ഇവിടെ കിട്ടുമെന്നു കരുതിയതല്ല...“

അനിലിനെ ഗോപിയിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.... പ്രൊഫസറാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കൂടുതൽ ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറി...

“നമ്മുടെ കൂടെ പഠിച്ച ആരൊക്കെയുണ്ട്...“

“എനിക്കു തോന്നുന്നു നാലഞ്ചുപേരു കാണുമെന്ന്.“

അവർ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി... ഗോപി അവന് കോളേജും ചുറ്റുപാടുകളും പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു... അങ്ങു ദൂരെ കാണുന്ന മോർച്ചറി... അവിടെ നിന്നു നോക്കിയാൽ ഓപി. യും കാണും.. ക്ലാസ്സുകൾ നടക്കുന്നത് വേറേ ബിൽഡിംഗിലാണ്. ഹോസ്പിറ്റൽ ഡ്യൂട്ടി വരുമ്പോൾ മാത്രം അവിടെ പോയാൽ മതി... ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല... അദ്ദേഹം ഓരോന്നും അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി... ഓഫീസിനുമുന്നിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു.

“ഫസൽ... അവർ പോകട്ടെ... ഇന്നുമുതൽ ഈ ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതം തുടങ്ങാം.. എന്തെങ്കലും വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ അറിയിക്കണം... അതാ ആ കാണുന്ന കോർട്ടേഴ്സിലാണ് ഞാൻ താമസിക്കുന്നത്... കണ്ടുപിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല... ഡോ. ഗോപിയെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.... ഞാൻ ഓഫീസിൽ പോയിട്ടു വരട്ടെ... നമുക്കു വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാം....“

അദ്ദേഹം ഓഫീസിൽ പോയിട്ട് പെട്ടെന്നുതന്നെയെത്തി.. അവരേയും കൂട്ടി ഗ്രൗണ്ടിന്റെ കവാടം കടന്ന് നേരേ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേയ്ക്ക്.. അവിടെ ഡോർബല്ലമർത്തി.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഡോർ തുറന്നു.. എല്ലാവരേയും അകത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു... അവർക്ക് പരസ്പരം നേരത്തേ അറിയാവുന്നവരാണല്ലോ... വളരെ വലിയ സ്വീകരണമാണ് അവർക്കവിടെ ലഭിച്ചത്...

“എങ്ങനെയുണ്ട് ഫസൽ...ക്യാംപസ്...ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ..“

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു...“

“നന്നായി പഠിക്കണം... കൂട്ടുകൂടി കറങ്ങി നടക്കുകയൊന്നും ചെയ്യരുത്... ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടേണിംഗ് പോയിന്റാണിത്.. നമ്മൾ മനസ്സുവച്ചാൽ നല്ല നിലയിൽ പാസ്സായിറങ്ങാം... പല തരത്തിലുള്ള കുട്ടികളായിരിക്കും ഉണ്ടാവുക.. അവരിൽ നിന്നും നല്ല കുട്ടികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം... ആരാ റുംമേറ്റ്.“

“അത്...“

“അത് ഹരികൃഷ്ണൻ സാറിന്റെ ബന്ധുവാ... നല്ല പയ്യനാ... അവൻ എത്തിയിട്ടില്ല.. അവനെ പരിചയപ്പെടുത്താം. വിശ്വാസിക്കാവുന്ന കുട്ടിയാരിക്കും ഫസലിന്..“

“ശരിയാ.. ഗോപിയേട്ടൻ പറഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ..“

“മോളില്ലേ..“

സഫിയയാണത് ചോദിച്ചത്..

“ഇല്ല.. അവൾക്കിന്ന് ക്ലാസ്സുണ്ട്... ഇന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഹാഫ്ഡേ ലീവാ... ഉച്ചയ്ക്കേ പോവുകയുള്ളൂ... പിന്നേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടേ ഇവിടുന്നു വിടുകയുള്ളൂ...“

“അയ്യോ... അവിടെ അമ്മായിയോട് ചെല്ലാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.“

“അത് സാരല്ല്യ... വിളിച്ചു പറയാം..“

അവർക്ക് മറുത്തൊന്നും പറയാനായില്ല... അവരെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി.. അപ്പോഴേയ്ക്കും വിഷ്ണുവും അവിടെത്തിയിരുന്നു. ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ പാർക്കിംഗിൽ വണ്ടി പാർക്ക്ചെയ്തു... മിക്ക ഡോക്ടേഴ്സും താമസ്സിക്കുന്നത് അടുത്തടുത്തുതന്നെയാണ്...

ഗോപി ഫസലിനേയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി...

“ഞാൻ ഇവനെ എല്ലാവരേയും ഒന്നു പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടു വരാം... ഹോസ്റ്റലിൽ എല്ലാവരും എത്തിക്കാണണം...“

അവർ നേരേ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് അവിടെ അവന്റെ റൂമിലെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്റെ റൂംമേറ്റ് എത്തിയിരുന്നു. ഗോവർദ്ധൻ... മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം... മുഖം വിളിച്ചു പറയും വളരെ പാവമാണെന്ന്... അവർ പരസ്പരം പരചയപ്പെട്ടു... ഗോപിയേയും അവന് നന്നായറിയാം... കുടുംബസുഹൃത്താണ്... രണ്ടാൾക്കും വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഗോപി നൽകി...

ഫസലുമായി വീണ്ടും ഗോപി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി... നേരേ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് അവിടെ ഗോപി പലരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി... തനിക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ടവനാണെന്നും പറഞ്ഞു... ഫസൽ വളരെ വിനയപൂർവ്വം അവരോടു പെരുമാറി... ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഓപിയിലേയ്ക്കും കൊണ്ടുപോയി... ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു മണിയോടെ അവർ തിരിച്ച് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേയ്ക്ക്... അവിടെ നല്ല വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം ഒരുക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും നല്ലപതുപോലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു... സഫിയയ്ക്ക് ഫസലിനെ വിട്ടുപിരിയുന്നതിൽ വിഷമമുണ്ട്.. ഫസലിനും അതുപോലെതന്നെ... രണ്ടുമണിയോടെ അവർ യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. സഫിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിയ കണ്ണുനീർ ഫസൽ കാണാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു... ഫസലിനും വലിയ വിഷമം തോന്നി... എന്തായാലും തനിക്ക് ലക്ഷ്യമാണ് വലുത് ഇവിടെ പതറാൻ പാടില്ല...

അവർ അവനോട് ടാറ്റ പറഞ്ഞ് യാത്രയായി...

“ഫസൽ വരൂ.. ഞങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക ഡ്യൂട്ടിയുണ്ട്... നിന്നെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കാം..“

ഫസൽ അവരോടൊപ്പം ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്.. കവാടം കടത്തിവിട്ടു... ഗോപിയും ഭാര്യയും നേരേ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക്...

താൻ പെട്ടെന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ .... അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ഉത്സാഹം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ... കാടും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.... സാവധാനം ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്... അവിടെ വാർഡന്റെ മുന്നിലൂടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേയ്ക്ക് 147-ാം നമ്പർ റൂം... അവിടേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ പുതുതായി എത്തിയ വിദ്യാർത്ഥികൾ... എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ചെറിയ പരിഭ്രമം കാണാനാകും... അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസം വരുത്താതെ മുന്നോട്ട്. റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേയ്ക്ക്...ഗോവർദ്ധൻ തന്റെ ഡ്രസ്സുകൾ അടുക്കിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

അവർ പെട്ടെന്നുതന്നെ നല്ല ചങ്ങാതിമാരായി മാറിയിരുന്നു. ആ ഹോസ്റ്റലിൽ അവനോടൊപ്പംപഠിച്ച രണ്ടുപേരുണ്ടായിരുന്നു. അവരേയും പരിചയപ്പെട്ടു... പതുക്കെ അവന് വീട്ടിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്ന വിഷമങ്ങൾ മാറാൻ തുടങ്ങി... വൈകുന്നേരം കാന്റീനിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി... അവിടെ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ അവർക്കുവേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി... രാവിലെ ഭക്ഷണ സമയം.. ഉച്ചയ്ക്ക് രാത്രി... ഓരോ ദിവസവും വ്യത്യസ്ഥമായ മെനു... ആർക്കെങ്കിലും പരാതിയുണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... രാത്രി എത്തിച്ചേരേണ്ട സമയം... എന്നുവേണ്ട എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും അവർക്കു നൽകി. ഓരോ നിലകളേയും പ്രത്യേകം ബ്ലോക്കുകളായാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്...

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവർ എല്ലാവരും പരിചയപ്പെട്ടു. കൂടെ പഠിച്ചവരിൽ അനിലും, വിൻസന്റും അവിടുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെനിന്നും അവർ റൂമിലേയ്ക്ക് സമയം 8മണിയായിരിക്കുന്നു. കൊണ്ടുവന്ന ഡ്രസ്സുകളും മറ്റും അലമാരയിൽ അടുക്കിവച്ചു.. ഏറ്റവും താഴത്തെ തട്ടിൽ പുസ്തകങ്ങൾ ടേബിളിലും പുസതകങ്ങൾ അടുക്കിവച്ചു. ബക്കറ്റും സോപ്പുമായി നേരേ ബാത്ത്റൂമിലേയ്ക്ക്... ചെറിയൊരു കുളി പാസ്സാക്കി... തിരികെ റൂമിലേയ്ക്ക്.... പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല... താൻ കൈയ്യിൽ കരുതിയ ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാലോ എന്നു ആലോചിച്ചു.. വേണ്ട ഇന്നുവേണ്ട... മനസ്സ് അത്ര ശരിയായിട്ടില്ല... ഗോവർദ്ധനുമായി കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു... 9 മണിയോടെ ലൈറ്റണച്ചു.. അവർ കിടന്നു. ഫസലിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.. നല്ല മെത്തയിൽ കിടന്നു ശീലിച്ചതാ... ഇവിടെ കുറച്ചു കട്ടിയുള്ള കിടക്കയാണ്.. കൂടാതെ കൊതുകിന്റെ മൂളിപ്പാട്ടും... പല ചിന്തകളും മനസ്സിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി... ഐഷു... അവളിപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുകയായിരിക്കും... അവളെ വിളിക്കാനായിട്ടില്ല... ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വിളിക്കാം.. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാം... പലതും ചിന്തിച്ച് അവൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി... ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയായിരുന്നു സഫിയയ്ക്കും... പിന്നെ മകൻ അവന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയല്ലേ പോയത്... അവനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാം... വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്ലാതെ അവനൊരു ഡോക്ടറായിക്കാണണം.. അതാണ് തന്റെ ആഗ്രഹം... അതിനുള്ള കഴിവ് അവന് അല്ലാഹു നൽകട്ടെ...


തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 01 08 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 25 07 2021

18.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 135


ഫസൽ മുൻ സീറ്റിൽ പുറം കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. വേർപിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് വിഷമം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തന്റെ ലക്ഷ്യം അതു നേടണം... എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹം അതാണ്... അതിനാണ് ഈ ത്യാഗമൊക്കെ... വാഹനം ഹൈവേയിലേയ്ക്ക് കടന്നു... കാറിൽ മൊത്തത്തിൽ നിശബ്ദത.. ആരുമൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... നാദിറ കുഞ്ഞിനെ ഓരോന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ശബ്ദം മാത്രം വാഹനത്തിനുള്ളിൽ.. സഫിയയും ഫസലും ചിന്തകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു....

നീണ്ട യാത്രയ്ക്കു ശേഷം അവർ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. എല്ലാവരും നല്ല ക്ഷീണത്തിലായിരുന്നു. അമ്മായിയെ നേരത്തേ അറിയിച്ചിരുന്നു. ഗേറ്റ് അവർക്കായി തുറക്കപ്പെട്ടു.. സാധാരണ വാതിലിൽ അമ്മായിയെ കാണാറുള്ളതാണ്. എന്തുപറ്റി ഇന്നു കാണുന്നില്ലല്ലോ...

അവർ സഫിയയും നാദിറയും കുഞ്ഞുമായി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി. ജോലിക്കാരി വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു.

“ജെസ്സി. അമ്മായിയില്ലേ...“

“ഉണ്ട്... നല്ല സുഖമില്ല...“

“എവിടെ...“

“ദാ.. അവിടെ...“

“... ദേ എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല മോളേ.. ഇങ്ങു പോരേ..“

“അവർ റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി... അവിടെ കട്ടിലിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നു.“

“എന്തു പറ്റി അമ്മായി..“

“രണ്ടുദിവസമായി നല്ല സുഖമില്ല... ചെറിയൊരു തലചുറ്റൽ... ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു. കുറച്ച് പ്രഷറുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.. രണ്ടു ദിവസം റസ്റ്റെടുക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് മരുന്നും തന്നു വിട്ടു.“

“ഇപ്പോഴെങ്ങനെയുണ്ട്.“

“തലചുറ്റ് പൂർണ്ണമായും മാറുന്നില്ല..“

“മറ്റാരുമില്ലേ അമ്മായി...“

“മജീദിന്റെ മോളുണ്ട്... അവൾക്ക് ജോലിക്കും പോകണമല്ലോ... ഇന്നലെ അവൾ ലീവെടുത്തു നിന്നു. ഇന്നവൾക്ക് പോയേ പറ്റൂ.. പിന്നെ ഇവിടെ മറ്റാരും വേണ്ടല്ലോ...ജെസ്സിയുമുണ്ടല്ലോ..“

“ന്നാലും അമ്മായി ഒന്നു പറയാമായിരുന്നു. ഞാൻ വരില്ലായിരുന്നോ..“?

“എന്തിയേ ഫസൽ..“

“അവൻ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഇറക്കുന്നു..“

“എന്റെ കാര്യമോർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട... ഇത് രണ്ടുദിവസംകൊണ്ടു മാറും... പിന്നെ.. എന്തായാലും വന്നു. രണ്ടീസം കഴിഞ്ഞ് പോയാമതി..“

“പിന്നല്ലാതെ.. അമ്മായി ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോകാനാകുമോ...“

സഫിയ കട്ടിലിൽ അടുത്തുരിന്നു. അവരുടെ മുതുകിൽ തടവി.. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെകണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു...

ഫസലും വിഷ്ണുവും കൂടി സാധനങ്ങളൊക്കെ അകത്തെത്തിച്ചു. ഫസലിന് നാളെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക്  കൊണ്ടുപോകാനുള്ളതൊന്നും വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിയില്ല. അത് പ്രത്യേകം പാക്ക്ചെയ്തു വച്ചിരുന്നു. അമ്മായിക്ക് ഫസലിനെ കണ്ടപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമായി. കുടുംബത്തിൽ ഒരു ഡോക്ടറുണ്ടാവാൻ പോകുന്നു.

“ഫസലേ.. നീയങ്ങു വലുതായല്ലോടാ..“

അവൻ ചിരിച്ചു.

“പിന്നേ... അവിടെ നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് പലരും പ്രേമിക്കാൻ വരും വലയിലൊന്നും വീണേക്കല്ലേ...“

“ഒന്നു പോ അമ്മായി..“

“നിനക്കെന്താടാ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ നാണം.“

അവിടെ കൂട്ടച്ചിരിയുയർന്നു...

“മക്കളേ.. നിങ്ങളെല്ലാം വന്നപ്പോൾ എന്റെ അസുഖം പാതി മാറി... ഇനി.. ഒരാഴ്ച നിന്നിട്ടുപോകാം..“

“അതിനെന്താ അമ്മായി.. അമ്മായീടെ അസുഖം മാറീട്ടേ പോകുന്നുള്ളൂ... വീട്ടിൽ വിളിച്ചു പറയാം...“

നാദിറയ്ക്കും അതു സമ്മതമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് പിന്നെ വീണിടം വിഷ്ണുലോകം തന്നെയാണ്... വീട്ടിലറിയിച്ചാൽ മതി. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടിയെ വിളിച്ച് അമ്മ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യും...

അവർക്കായി ലഘുഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. സമയം നാലുമണിയായിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഫ്രഷായി വന്നു. ജോലിക്കാരി എല്ലാം ടേബിളിലെത്തിച്ചു. അമ്മായിയെ നാദിറയും സഫിയയും താങ്ങി ഹാളിലെ സോഫയിലെത്തിച്ചു... കുഴപ്പമില്ലെങ്കിലും ചെറിയൊരു സപ്പോർട്ട് വേണമല്ലോ...

കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം വന്നപ്പോൾ നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ മജീദിന്റെ മോളെ... ഞങ്ങൾ കുട്ടിക്കാലംമുതലേ അവളെ കുക്കൂ കുക്കൂ.. എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അവളിവിടെ കളക്ടറേറ്റിലാണ് ജോലിചെയ്യുന്നത്... കളക്ടറുടെ കൂടെയാണ് ജോലിയെന്നാ പറഞ്ഞത്. എപ്പോഴും തിരക്കാണ്. സർക്കാർ ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ നമ്മുടെ കമ്പനിയിലെ ജോലിയിൽ നിന്നും ഞാൻ തന്നെ അവളോട് രാജിവച്ചു ജോയിൻ ചെയ്യാൻപറഞ്ഞു.. അൻവറാണ് ഇവളെ എല്ലാം പഠിപ്പിച്ച് കമ്പനിയിൽ കയറ്റിയത്... നല്ല കുടുംബത്താ കല്യാണം കഴിഞ്ഞയച്ചത്... ആ ബന്ധം നീണ്ടുനിന്നില്ല... എത്രകാലമെന്നുവച്ചാ ആ കുഞ്ഞ് സഹിക്ക.. കാണാൻ നല്ല സുന്ദരിയും. ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാർ നല്ല പണക്കാരാ... പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാൻ...

സമീറ എന്നാണവളുടെ പേര്... അമ്മായിയുടെ ഇളയ മകന്റെ മകൾ... കാണാൻ സുന്ദരി... അക്കാരണത്താൽ വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ വിവാഹാലോചനകൾ വരുന്നുണ്ടായിരന്നു. പഠിക്കണമെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ അവൾ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അവസാനം പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. പി.എസ്.സി. കോച്ചിംഗിന് ചേർന്നു. അവിടെവച്ചു ഒരുവനുമായി കമ്പനിയായി. അതാണ് വിവാഹത്തിൽ കലാശിച്ചത്...

“ഹമീദിനെങ്ങനുണ്ട്.“

“കുഴപ്പമില്ലമ്മായി... വാപ്പാന്റെ കാര്യം നോക്കാനായി ഒരാളെക്കിട്ടി... നാദിറാന്റെ ബന്ധുവാ.. നഴ്സാണ്... അവനെ കിട്ടിയതിന് ശേഷം ഇപ്പോൾ നമ്മളെ വേണ്ടെന്നായിട്ടുണ്ട്.“

“ഹമീദ് കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടതല്ലേ... ഇനി അവനൊരു സന്തോഷം നിങ്ങളെല്ലാം കൂടി കൊടുക്കണം... ടാ.. ഫസലേ... നീ പഠിച്ച് നല്ലൊരു ഡോക്ടറായിട്ടു വേണം ഞങ്ങളുടെ അസുഖങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിത്തരാൻ...“

“ഉവ്വമ്മായി..“

അമ്മായിയെ തിരികെ റൂമിലാക്കി... നാദിറ കുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...

“സഫിയാ... വയസ്സായില്ലേടീ... ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ ധൈര്യമൊന്നുമില്ല.. കമ്പനി കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകുന്നു... ഇതെല്ലാം നോക്കിനടത്താനും വലിയ പാട്... ഉള്ളവരെല്ലാം വിശ്വസ്ഥരാണ് അതുകൊണ്ടു ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല... എനിക്കു ശേഷം ആര് എന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്...“

“എല്ലാം ശരിയാവും അമ്മായി...“

“റഹ്മാൻ എന്നും വിളിക്കും... അവൻ കുടുംബമായി അങ്ങ് അമേരിക്കയിലാണല്ലോ... അവനോട് തിരികെവന്ന് ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്തണമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യമൊക്കെ വലിയ എതിർപ്പായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ പറ‍ഞ്ഞപ്പോൾ അവന് ബോധ്യമായി.. കുട്ടികളുടെ പഠിത്തം അടുത്തവർഷം തീരും അതുകഴിഞ്ഞിട്ട് നോക്കാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അവൻ അവിടെ എഞ്ചിനീയറാണ്.... അവിടുത്തെ പൗരത്വവുമുണ്ട്. അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നാട്ടിൽ സെറ്റിൽചെയ്താൽ കൊള്ളാമെന്നാണ്. കുട്ടികൾ വളർന്നുവരുന്നു.. അവരുടെ സുരക്ഷ നാടാണെന്നാണ് അവള് പറയുന്നത്. രണ്ടും പെൺകുട്ടികളാ...“

“റഹ്മാനിക്കയെ കണ്ടിട്ട് എത്രയോ വർഷങ്ങളായി..“

“ഇപ്പോൾ അവന് അമ്പതു വയസ്സായി... ഏറ്റവും മൂത്ത സന്താനമാ... വാപ്പയ്ക്ക് അവനോടായിരുന്നു ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.. പഠനത്തിലും മുന്നിൽ... അതാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ച് എഞ്ചിനീയറാക്കി... കോളേജിൽ നിന്നുതന്നെ അവന് അമേരിക്കയിൽപോകാനുള്ള അവസരവും കിട്ടി... അവിടെയുള്ള ഒരു കൊച്ചിനെ സ്നേഹിച്ച് വിവാഹവും കഴിച്ച്.. വിവാഹം നാട്ടിൽവച്ചാണ് നടത്തിയത്.. അവള് ഹിന്ദുവാ... അവന്റെ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളാരും എതിർത്തില്ല.. നിനക്കറിയാല്ലോ ഹാജീക്കാന്റെ കാര്യം... അദ്ദേഹം എല്ലാവരേയും മനുഷ്യനായി കാണാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചതും പ്രവർത്തിച്ചതും. നല്ല സ്നേഹമുള്ള പെണ്ണാ... എന്നും വിളിക്കും... എന്റെ വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളും പറയുന്നത് നാട്ടിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്യാമെന്നാ... അവൻ നാട്ടിലെത്താനുള്ള പ്രവർത്തികൾ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞെന്നാ അറിയിച്ചത്... അടുത്തവർഷം വേറെ തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ അവനിങ്ങെത്തും...“

“അമ്മായി ടെൻഷനിടിക്കാതിരി.. എല്ലാം നേരേയാകും...“

“ടീ... നിനക്കിവിടെ നിന്നൂടെ... എന്തായാലും നിന്റെ മകൻ തൊട്ടടുത്തല്ലേ.. അവനെ ഹോസ്റ്റലിൽ നിർത്തണോ..“

“അമ്മായി.. വാപ്പാക്ക് വയ്യാതിരിക്കുന്നു. ഉമ്മയുണ്ടെങ്കിലും എപ്പോഴും എല്ലാറ്റിനും വിളിക്കുന്നത് സഫിയാ സഫിയാന്നാ... എന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം ഇല്ലെങ്കിൽ അപ്പോൾ ചോദിക്കും എന്തുപറ്റി മോളേയെന്ന്.. ആ സ്നേഹത്തിനുമുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകും അമ്മായി... വാപ്പാന്റെ കാര്യം ആലോചിക്കുമ്പോൾ ടെൻഷനാ..“

“എനിക്കറിയാം... ഹമീദിന്റെ.. പണ്ടേ അവനിങ്ങനാ.. അവൻ പറയുമായിരുന്നു. തന്റെ സമ്പത്തെന്നുപറയുന്നത് മക്കളാണെന്ന്... ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ പണം നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞാൽ വേടിക്കൂല്ലാ.. താമസിക്കാൻ വീട് കൊടുക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞിട്ട് താമസിച്ചില്ല...  ന്നാൽ കൂടെ ബിസിനസ്സിൽ കൂടാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അതിനും സമ്മതിച്ചില്ല.. അഭിമാനിയാ... അവസാന കാലത്തും മക്കളെല്ലാം അടുത്തു വേണം മോളേ... അതുമാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്കിനി ചെയ്യാനുള്ളത്... അള്ളാഹു നല്ലതു വരുത്തട്ടേ...“

ഇതിനിടയിൽ റഷീദിന്റെ കാൾ വന്നിരുന്നു. സഫിയ അമ്മായിക്ക് വയ്യായെന്നുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു. അമ്മായിക്ക് സുഖമായിട്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയാൽ മതിയെന്നാണ് റഷീദും പറഞ്ഞതും.. അൻവറിനും മറിച്ചൊരഭിപ്രായമില്ലായിരുന്നു. എന്തായാലും വന്നതല്ലേ... ഒരാഴ്ച നിന്നിട്ടു പോകാം.. വിഷ്ണുവിനു പോകാൻ ധൃതിയുണ്ടെങ്കിൽ ട്രെയിനിൽ പറഞ്ഞയക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ വിഷ്ണുവും നിൽക്കാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞു...

അന്നത്തെ അത്താഴം വിഭവസമൃദ്ധമായിരുന്നു... നല്ല പത്തിരിയും നാടൻകോഴിക്കറിയും പിടിയും... എല്ലാവരും നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒൻപതു മണിക്ക് ഇവിടെനിന്നും പുറപ്പെടണം. പത്തുമിനിട്ടത്തെ യാത്രയേയുള്ളൂ... ഗോപിയേട്ടൻ അവിടെ കാണും. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് നടത്തിത്തരുമെന്നു പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.

ഫസലിനും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് പുതിയ കലാലയം.. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്തുകൊണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ചുറ്റുപാട്... വിഷ്ണുവും അവനും ഒരു റൂമിലാണ് കിടന്നത്. അവരെല്ലാവരും താഴത്തെ നിലയിൽ. അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഉറങ്ങി.... ഒരു പുതിയപ്രഭാതത്തിനായി....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 25 07 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 18 07 2021

10.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 134

 

സ്ത്രീക്കുമാത്രമല്ലല്ലോ ചാരിത്ര്യം.. പുരുഷനും വേണ്ടേ?... കൺമുന്നിൽ കണ്ടതും കേട്ടതും മറക്കാനാവുമോ... സെക്സിന് ബന്ധംപോലും തടസ്സമാവില്ലെന്ന് നേരിട്ട് കണ്ട് മനസ്സിലാക്കിയവളാണ് താൻ... ഇനിയും ഇഷ്ടമുള്ളവരോടൊപ്പം ശയിക്കും... ആര് ചോദിക്കാൻ... ഭൂതകാലം അന്വേഷിച്ച് വരുന്ന പുരുഷനെ തനിക്കുവേണ്ട... കഴിഞ്ഞകാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തവനെ കെട്ടിയാൽ പോരേ.. അവന്റെ കഴിഞ്ഞകാലവും താൻ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല... മനസ്സിലെ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് സ്മിത ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു...

ഫസലിന് അടുത്ത ദിവസം കോളേജിൽ ജോയിൻ ചെയ്യണം. വളരെയധികം എക്സൈറ്റഡ് ആണവൻ... ഒരു പുതു യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വപ്നം.. അല്ല... എല്ലാവരുടെയും സ്വപ്നം.. സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുന്നതിനായുള്ള പ്രയത്നം ആരംഭിക്കുകയാണ്. രാവിലെ ഐഷു വിളിച്ചിരുന്നു. വേണ്ടരീതിയിലെല്ലാം അവൾ ഉപദേശിച്ചു. എല്ലാം കേട്ടുനിന്നു. അവൾ വളരെത്രില്ലിലായിരുന്നു. അവൾക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നും അരകിലോമീറ്റർ ദൂരമേയുള്ളൂ കോളേജിലേയ്ക്ക്. തനിക്കങ്ങനെയല്ലല്ലോ. ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ പോകുന്നു. എങ്ങനെയാകുമെന്നറിയില്ല.. എല്ലാം കണ്ടറിയണം.

അടുത്ത ദിവസം പോകുന്നതിനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. പോകുന്നത് നാളെയാണെങ്കിലും ക്ലാസസ് തുടങ്ങുന്നത് അതിനടുത്ത ദിവസമാണ്. ഒരു ദിവസം നേരത്തേ പോകാമെന്നുവച്ചിട്ടാണ്. അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ അന്ന് സ്റ്റേ... അതു കഴിഞ്ഞ് തൊട്ടടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കോളേജിലേയ്ക്ക്.. അതായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം. അതവസാനം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. സഫിയയും നാദിറയും ഒപ്പമുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഉപ്പയ്ക്ക് വയ്യാതിരിക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാവരേയും കൂട്ടേണ്ടതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചു. പിന്നെ അവിടെ ഗോപി അങ്കിളുണ്ടല്ലോ... റഷീദ്മാമ വരണോയെന്നു ചോദിച്ചിരുന്നു. വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു... ഇപ്പോൾ പോയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസമല്ലേ ആയുള്ളൂ...

കോളേജ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ. വീടു വിട്ടു നിന്നിട്ടില്ല.. ന്നാലും ഒരു വിഷമമുണ്ട്. പോകുന്നതിൽ.. പോകാതിരിക്കാനും പറ്റില്ല. ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം സെറ്റായിരിക്കുന്നു. ഉപ്പാനെ നോക്കുന്ന ആൾ ഇന്നുമുതൽ ഫുൾടൈം ഇവിടെയുണ്ടാകും... താനും പോയി ക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആരുമില്ലല്ലോ അവിടെ. വിഷ്ണു ചേട്ടൻ തൊട്ടടുത്തുള്ളതിനാൽ അതൊരു ധൈര്യമാണ്. പക്ഷേ ഉപ്പാനെ രാത്രിയിൽ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിക്കാനും മറ്റും ഒരാൾ ആവശ്യമാണ്.

സഫിയയ്ക്ക് സന്തോഷമാണെങ്കിലും മകനെ വിട്ടുപിരിയേണ്ടിവരുന്നതിലുള്ള ദുഃഖമുണ്ട്. അവനെ പിരിഞ്ഞിരുന്നത് കുറച്ചു കാലം മാത്രമാണ്. തനിക്ക് ജീവിക്കാൻ ഒരു ജോലിക്കാരിയുടെ വേഷം കെട്ടിയ നാൾ... ആഴ്ചകളോളം അവനെ വാപ്പാന്റെയും ഉമ്മാന്റെയും കൂടെ ആക്കിയിട്ടു പോകുമായിരുന്നു. അന്ന് അൻവർ ഗൾഫിലാണ്. പക്ഷേ ഭാര്യയുടെ വാക്കുകേട്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഒന്നുമയക്കില്ലായിരുന്നു. റഷീദ്ക്ക.. നാട്ടിൽത്തന്നെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ജോലിചെയ്യുന്നു. ആ ഒരൊറ്റ വരുമാനം കുടുംബത്തിന് പോരെന്നു തോന്നിയതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ് താനും ആ ജോലിക്കിറങ്ങിയത്. നടുക്കുന്ന ആ കാലമൊക്കെ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല.. ആ പഴയ കാലമാണ് ഇന്നും തനിക്ക് ശക്തി...

അവനോട് മിഠായുമായി വരാമെന്നു പറയുമ്പോൾ വിതുമ്പിക്കരയുമായിരുന്നു അന്നൊക്കെ. അവന്റെ കരച്ചിലിനെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്... താൻ കരയുന്നത് ആരും കാണാതിരിക്കാൻ സാരി തലയിലൂടെ ഇട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടന്നുപോകുമായിരുന്നു. ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം വീണ്ടും തിരികെയെത്തുമ്പോൾ അവന്റെ സ്നേഹം... ആ കുട്ടി ഇന്ന് വളർന്ന് വലുതായിരിക്കുന്നു. അവന് ഒരു ഡോക്ടറാകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. അവിടെ താൻ പതറാൻ പാടില്ല.. അവന് ശക്തി പകരുകയാണ് വേണ്ടത്... അതിനുള്ള പക്വതയും അറിവും അവനുണ്ട്.

രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. റഷീദും അൻവറും ഗൾഫിൽ നിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. മൗലവി പ്രത്യേകം ആശംസകൾ അറിയിച്ചു. അടുത്തറിയാവുന്നവരൊക്കെ വിളിച്ച് ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. പലർക്കും പല കാര്യങ്ങളാണ് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്.

അതി രാവിലെ യാത്ര തുടങ്ങണം.. 5മണിക്ക് വിഷ്ണുവെത്തും... ഒരുദിവസം സ്റ്റേചെയ്യാനുള്ള തയ്യാറെടപ്പിലാണ് നാദിറയും കുഞ്ഞും സഫിയയും പോകുന്നത്. ഫസലിനെ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ നിർത്താൻ അമ്മായി കുറേയേറെ നിർബന്ധിച്ചു... പക്ഷേ ഗോപിയേട്ടന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഫസലിനും അതായിരുന്നു ഇഷ്ടം...

ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ഫസലാണ് ഫോണെടുത്തത്. അപ്പുറത്ത് ഗോപിയായിരുന്നു.

“ഫസലേ... ഇത് ഞാനാ.. തയ്യാറെടുപ്പുകൾ പൂർത്തിയായോ...“

“ആയി അങ്കിൾ... അല്ല സാർ....“

“നീയെന്തുവേണോ വിളിച്ചോ... കോളേജിൽ സാറെന്നു വിളിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ...“

“അവൻ സമ്മതിച്ചു.“

നാളെ പുറപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് എല്ലാം എടുത്തെന്നു ഉറപ്പുവരുത്തണമെന്നു പറഞ്ഞു... അവിടെ എത്തിയതിനു ശേഷം രാവിലെ 9.30ന് തന്നെ കോളേജിൽ എത്തുവാനും പറഞ്ഞിരുന്നു. അവനതെല്ലാം സമ്മതിച്ചു. അന്ന് അവിടെ ആർക്കും വലിയ ഉത്സാഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.. കാരണം എല്ലാവർക്കും ഉള്ളിലൊരു ദുഃഖമുണ്ട്. അവൻ നാളെ പോവുകയാണ്.  മാസത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രമേ വരാനാകൂ.. ചിലപ്പോൾ രണ്ടു മാസത്തിലൊരിക്കലും...

രാവിലെ തന്നെ വിഷ്ണു അവിടെത്തി. ഗേറ്റ് തുറന്നിട്ടു. കാറിൽ ലഗേജുകളെല്ലാം കയറ്റി... നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. അവസാനം ഫസൽ യാത്രപറഞ്ഞു.. ഉപ്പാന്റെയും ഉമ്മാന്റെയും കാൽതൊട്ടു വന്ദിച്ചു. ഹമീദ് അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു... തന്റെ മടിയിൽ നിന്നും ഒരു പൊതിയെടുത്തു... അതവന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു... “ഇത് കുറച്ച് പണമാണ്... സൂക്ഷിച്ച് ചിലവാക്കുക... നമ്മൾ പണത്തിന്റെ വിലയറിഞ്ഞവരാണ്... നിനക്ക് എപ്പോൾ പണം ആവശ്യമെന്നു തോന്നുന്നോ.. അപ്പോൾ അറിയിക്കുക.. അവിടെ എത്തിക്കാനുള്ള സംവിധാനമുണ്ടാക്കും... എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുക... ഈ ലക്ഷ്യം ഭംഗിയായി പൂർത്തിയാക്കാനാവുമെന്നു തന്നെയാണ് ഈ കുടുംബത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ... മേശം കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ ചെന്നുവീഴാതിരിക്കുക...“
അൽപനേരം ആ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തിനിന്നു... സഫിയ സമയത്ത് ഇടപെട്ടു.. “വാപ്പാ സമയമാകുന്നു... “ ഫസൽ പിടിവിട്ടു.. എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു... കാറിൽ കയറി... അവർ ഗേറ്റ് കടക്കുവോളം ടാറ്റ കാണിച്ചു... വാഹനം റോഡിലെത്തി.. വളവ് തിരിഞ്ഞ് നേരേ കോഴിക്കോടേക്ക്...

സഫിയയുടെ മനസ്സിൽ പല പല ചിന്തകൾ മിന്നി മറഞ്ഞു... തന്റെ മകനേയും കൂട്ടി ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അലഞ്ഞ ആ രാത്രി... ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്നു ചിന്തിച്ച രാത്രി... അവിടെ നിന്നും ഇവിടംവരെയെത്തിയത് ഒരു കഥപോലെ തോന്നുന്നി... മറക്കാനാവാത്ത യാതനകൾ... വാപ്പാനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കൽപ്പോലും ഫസൽ ചോദിച്ചിട്ടില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പനിപിടിച്ച് അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ മാത്രം വാപ്പാ.. വാപ്പാ... എന്നുരുവിട്ടു... ഒരു മിന്നൽപ്പിണൽ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് തറച്ചതുപോലെ തോന്നി.. അതിനു ശേഷം താനും അവനെ ഒന്നും ഓർമ്മിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.. അവനൊന്നും പറ‍ഞ്ഞിട്ടുമില്ല.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ കഥകൾ.... അല്ല പച്ചയായ ജീവിത അനുഭവം...

ഫസൽ മുൻ സീറ്റിൽ പുറം കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. വേർപിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് വിഷമം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തന്റെ ലക്ഷ്യം അതു നേടണം... എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹം അതാണ്... അതിനാണ് ഈ ത്യാഗമൊക്കെ... വാഹനം ഹൈവേയിലേയ്ക്ക് കടന്നു... കാറിൽ മൊത്തത്തിൽ നിശബ്ദത.. ആരുമൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... നാദിറ കുഞ്ഞിനെ ഓരോന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ശബ്ദം മാത്രം വാഹനത്തിനുള്ളിൽ.. സഫിയയും ഫസലും ചിന്തകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു....



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്തഞായറാഴ്ച്ച 18 07 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെസ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻതോപ്പിൽ 11 07 2021


3.7.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 133

 

നേരേ റൂമിലേയ്ക്ക്... ഫോണിലൂടാണെങ്കിലും നേരിൽ ബന്ധപ്പെട്ട സുഖം അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ... ഫോണിന് ഇത്രയും വലിയ ഉപയോഗമുണ്ടായിരുന്നോ.... അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ അത്യാവശ്യമാണ്...

റൂമിലെത്തി നിക്കർ വെള്ളത്തിൽ കുതിർത്തുവച്ചു. കൈലിയെടുത്തുടുത്തു.. കിടക്കയിൽ വന്നു കിടന്നു. നല്ല ക്ഷീണം അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി....

സ്മിത വെറും 24 വയസ്സ്. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം. ഇംഗ്ലീഷിലും ഹിന്ദിയിലും നല്ല പ്രാവീണ്യം. അഭിനയമോഹമായിരുന്നു കൂട്ടിന്. നല്ല കുടുംബമായിരുന്നു 17 വയസ്സുവരെ... അതിനുശേഷമാണ് കരിനിഴൽ വീണ പല പ്രശ്നങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായത്. അന്ന് അനുജത്തിക്ക് വെറും പത്തു വയസ്സ് പ്രായം. അച്ഛൻ വിദേശത്ത്. താൻ കാണാൻ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു. അമ്മയേയും തന്നേയും കണ്ടാൽ അനുജത്തിയും ജേഷ്ടത്തിയുമാണെന്നേ പറയാനാവൂ. ഓരോ ബർത്ത്ഡേയ്ക്കും അനുജത്തിയുടേയും തന്റെയും ബർത്ത്ഡേ ഒരേ ദിസമായിരുന്നു. ജൂൺ 14... അനുജത്തി ജനിച്ചതിന് ശേഷം ബർത്ത്ഡേ ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി അപ്പൻ ലീവിനു വരാറുമുണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിൽ അപ്പന്റെ അമ്മയുമുണ്ടായിരുന്നു. ശാസിക്കാനും ഉപദേശിക്കാനും ഒരു അമ്മൂമ്മ... നല്ലൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നവർ. അന്ന് അടുത്ത് അയൽപക്കക്കാരൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വലിയ വീട്. രാത്രിയിൽ ചുറ്റും ഒരു ഭീകരതയുമുണ്ടായിരുന്നു.

പഠിത്തത്തിൽ വളരെ മിടുക്കിയായിരുന്ന തന്നെ വീട്ടുകാരും സ്കൂളിലെ ടീച്ചേഴ്സും വളരെയധികം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. പത്താംക്ലാസ്സിലും ഫുൾ മാർക്ക് വാങ്ങിയിരുന്നു.

സ്മിത തന്റെ പഴയകാലത്തെ ഓർമ്മകളിൽ ഊളിയിടുകയായിരുന്നു. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയത്. അച്ഛൻ വിട്ടുപിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം സന്തോഷമെന്തെന്നറിഞ്ഞിട്ടില്ല. പലപ്പോഴും അമ്മയോട് വാശിയായിരുന്നു. ആ വാശിയായിരുന്നു തന്നെ പലയിടത്തും എത്തിച്ചത്. ലക്ഷ്യബോധമുണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ഇല്ലാതായതും.. പിന്നെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ചുള്ള പോക്കായിരുന്നു.

അമ്മൂമ്മയുടെ മരണശേഷം വീട്ടിൽ ഒരു കൂട്ടിനായെത്തിയതായിരുന്നു അച്ഛ്ന്റെ അനുജന്റെ മകൻ.. ഒരു ഇരുപത് വയസ്സ് പ്രായം... പ്രായത്തെക്കാൾ വളർച്ചയുണ്ട്. സിറ്റിയിൽ പഠിക്കുന്നതിനാൽ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയിവരുന്നത് വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു. ജോസ് അതായിരുന്നു അവന്റെ പേര്... ആദ്യമൊക്കെ സന്തോഷകരമായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തുകൊണ്ടുപോകാറുണ്ട്. വേണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങിത്തരാറുണ്ട്. മൊത്തത്തിൽ വീട്ടിലൊരു ഒച്ചയും അനക്കവുമൊക്കെയുണ്ട്.

പത്താംക്ലാസ്സ് പരീക്ഷയിൽ ലഭിച്ച ഉയർന്ന മാർക്കിനാൽ തനിക്ക് ഗവ. കോളേജിൽ തന്നെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി. പ്രീഡിഗ്രിക്ക് സെക്കന്റെ ഗ്രൂപ്പെടുത്തു പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സ്കൂളിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവളും ലയിച്ചുചേർന്നു. നല്ല ഒരുപിടി സുഹ‍ൃത്തുക്കൾ.. പലരും പ്രേമാഭ്യർത്ഥനയുമായെത്തി.. സ്നേഹപൂർവ്വം അതെല്ലാം നിരസ്സിച്ചു. അവരെല്ലാം നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി ഒപ്പം കൂടുകയും ചെയ്തു. ഏറ്റവു അടുത്ത അഞ്ചു സുഹൃത്തുക്കൾ അതിൽ നാലുപേരും പെൺകുട്ടികൾ ഒരാൾ ആൺകുട്ടി... കോളേജ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ ഒരുമിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ... എല്ലാ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കും.. പഠനവും പലപ്പോഴും ഒരുമിച്ചായിരിക്കും. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവർ ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വരാറുമുണ്ട്. മമ്മിയ്ക്കതൊക്കെ വലിയ ഇഷ്ടവുമാണ്. നല്ല ഭക്ഷണം. ഉണ്ടാക്കി നൽകാറുമുണ്ട്.

ജോസേട്ടൻ കുറഞ്ഞ സമയംകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറിയിരുന്നു. താഴത്തെ നിലയിൽ പ്രത്യേകം റൂം നൽകിയിരുന്നു. ഞാനും അനുജത്തിയും മുകളിലത്തെ മുറിയിലായിരുന്നു ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. മമ്മിയ്ക്കും അവനോട് വളരെ സ്നേഹമായിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ പപ്പ ഒരുപ്രാവശ്യം ലീവിനു വന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ ജോസേട്ടൻ കുറച്ചുദിവസം വീട്ടിൽ പോയി നിന്നു. പപ്പ വരുന്നതും പോകുന്നതും വളരെ പെട്ടെന്നായിരിക്കും. ഏറിയാൽ ഒരാഴ്ച.. അവസാനമായി പപ്പ നാട്ടിൽ വന്നുപോയി നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു കാണും.. അന്നാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ കാഴ്ച തനിക്ക് കാണേണ്ടിവന്നത്. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നും ദാഹം തോന്നിയപ്പോൾ താഴേയ്ക്ക് വന്നതാണ്. റൂമിനുള്ളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ചെവിയോർത്തു... എന്തോ പന്തികേടെന്നു മനസ്സിലാക്കി ചാരിയ വാതിലിനിടയിലൂടെ നോക്കിയ തനിക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലും വിശ്വസിക്കാനായില്ല... പൂർണ്ണ നഗ്നരായി അമ്മയും ജോസേട്ടനും... മകനു തുല്യം കാണേണ്ട മനുഷ്യനാണ്...  വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം അവൾക്കുണ്ടായില്ല.. നേരേ തിരിച്ചു റൂമിൽ പോയി... അനുജത്തി ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല...

അടുത്തദിവസം മുതൽ തന്റെ സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റം വന്നുതുടങ്ങി. ജോസേട്ടന്റെ സാമീപ്യം തീരെ ഇഷ്ടപ്പെടാതെ വന്നു. അമ്മയോട് പലതിനും വഴക്കുകൂടി. മകന്റെ പ്രായമുള്ള ജോസേട്ടനുമായി ശാരീരികബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടത് കാണേണ്ടിവന്ന തന്റെ മാനസികാവസ്ഥ ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും അകലം കൂടിക്കൂടി വന്നു.. പഠനത്തിലും ശ്രദ്ധ കുറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ പഠിക്കുകയെന്നുള്ളത് ഒരു വാശിയായിരുന്നു.

പലദിവസവും അവരുടെ ബന്ധം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരോടും പറയാനാവില്ല... അതിനിടയിലും നല്ല മാർക്കോടുകൂടി പ്രീഡിഗ്രി പാസ്സായി. എൻട്രൻസിൽ ചാൻസ് കിട്ടിയില്ല... ബി.എസ്.സി. മാത്സ് എടുത്തു. വീട്ടിൽതനിക്ക് വേണ്ടത്ര കോൺസട്രേഷൻ കിട്ടില്ലെന്നു മനസ്സിലായി ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് മാറി... എന്നിട്ടും താനിക്കാര്യം ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.. പപ്പയോടും അകലം സൂക്ഷിച്ചു... ഒരിക്കൽ പപ്പയോടു പറഞ്ഞു... പറ്റുമെങ്കിൽ മമ്മിയേയും കൂടെക്കൂട്ടാൻ... അന്നവർ തന്നെ ദേഷ്യഭാവത്തിലായിരുന്നു നോക്കിയത്. ഹോസ്റ്റലിൽ താമസവും പഠിത്തവും തന്റെ കരിയറിൽ വളരെ മാറ്റം വരുത്തി. വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള പോക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞു.. വല്ലപ്പോഴുമുള്ള ഫോൺവിളി... പപ്പ പലപ്പോഴും വരുമ്പോൾ ഹോസ്റ്റലിൽ വന്നു കാണുകയാണ് പതിവ്.. ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തു നോക്കാനുള്ള ധൈര്യവും കുറഞ്ഞുവരുന്നു... എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്നു തോന്നി.. പറഞ്ഞില്ല..

മമ്മി അവനുമായുള്ള ബന്ധം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വർഷാവസാന പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോരേണ്ടിവന്നു. എം.എസ്.സി.ക്ക് ചേരാൻ തന്നെയായിരുന്നു പ്ലാൻ... അപ്പോഴും ജോസേട്ടനും മമ്മിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് കുറവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല... ആരും കാണാതെ ഹാളിലിരുന്നു കിസ്സ് ചെയ്യുക... അടുക്കളിയിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കുക... പലതും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു... ജോസേട്ടന്റെ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ തനിക്കും അനുജത്തിക്കും നേരേ തിരിയുന്നതവൾ മനസ്സിലാക്കി... തന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ റൂമിൽ വരിക... താൻ ഡ്രസ്സ് ചെയ്യുന്നത് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുക... സോഫയിലിരിക്കുമ്പോൾ ചേർന്ന് ചാരിയിരിക്കുക.. ഇനി ഇതു നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാനാവില്ലെന്നു അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തായാലും പപ്പയോട് പറയുക... അതിനുശേഷം വരുന്നതെന്തുമാകട്ടെ അതു നേരിടുക... തന്റെ എം.എസ്.സി. അഡ്മിഷനൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് പോകുന്നതിനു മുമ്പൊരു ദിവസം... വീട്ടിൽ താൻമാത്രമേയുള്ളൂ... പപ്പയുടെ ഫോൺ വന്നു...

“പപ്പാ... എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.“

“എന്താ കുട്ടു...“ എന്നെ കുട്ടുവെന്നായിരുന്നു പപ്പ വിളിച്ചിരുന്നത്.

“അത് പപ്പയോട് എങ്ങനെ പറയണമെന്നറിയില്ല.. പക്ഷേ പറയാതിരിക്കാനുമാവില്ല...“

“നീ എന്തായാലും പറ...“

“പപ്പാ അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നതാണ്.“

“എന്ത് പ്രശാനമായാലും അതിനു പരിഹാരമുണ്ടല്ലോ...“

“പപ്പ.. അതിന് പരിഹാരം കാണണം.. പപ്പ ഉടൻ നാട്ടിലെത്തണം.“

“വരാം മോളേ..“

“പപ്പാ.. ജോസേട്ടനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ളത് അത്ര നല്ല ബന്ധമല്ല... പ്രീഡിഗ്രി കാലം മുതൽ കാണുന്നതാ.. ഇപ്പോൾ ജോസേട്ടൻ ഞങ്ങളോടും ഇതേ മനോഭാവം പുലർത്തുകയാണ്. പപ്പയോട് പൂർണ്ണമായും പറയാനുമാവുന്നില്ല...“

അപ്പുറത്ത്. ദുഃഖഭാവത്തിലുള്ള സ്വരം...

“പപ്പ. എന്തുമാത്രം സ്നേഹം മമ്മിയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു. എന്നിട്ടും.അവർ..“

“നീയെന്താമോളേ നേരത്തെ പറയാതിരുന്നത്..“

“ഞാനെങ്ങനെയാ പപ്പാ ഇതൊക്കെ പറയുക...“

“ന്നാലും...“ അപ്പുറത്തുനിന്നും വലിയൊരു ചുമകേട്ടു... ഫോൺ കട്ടായതുപോലെ...

മണിക്കൂറുകൾക്കകം ആ വാർത്ത താൻതന്നെ കേൾക്കേണ്ടിവന്നു. അദ്ദേഹം കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അമ്മയും ജോസേട്ടനും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. അനുജത്തി സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്നിട്ടില്ല... അവരും ആ വാർത്തയറിഞ്ഞു... എല്ലാവരും പൊട്ടി കരയുകയായിരുന്നു. തനിക്ക് കരയാനാവാത്ത അവസ്ഥ.... ആരൊക്കെയോ പറയുന്നതുകേട്ടു ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ചതാണെന്ന്. വേണ്ടായിരുന്നെന്ന് അപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി. കുറ്റബോധം തന്റെ തല കുനിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആരോടും താനും ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല. ഇനി പപ്പയില്ലാത്ത ജീവിതം... ഇതു പറഞ്ഞ് കുടുംബത്തിൽ ഭിന്നിപ്പുണ്ടാക്കേണ്ടെന്നു കരുതി.. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് ബോഡി കൊണ്ടുവന്നത്. പള്ളിയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നതുവരെ തന്റെ കണ്ണിൽനിന്നും ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീരുപോലും വന്നിരുന്നില്ല.. പക്ഷേ അതിനു ശേഷമാണ് താൻ കരഞ്ഞത്.. അവസാനം ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. അതിൽ നിന്നും വിമുക്തയാകാൻ മാസങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു. പപ്പയുടെ മരണത്തിന് താനും ഉത്തരവാദിയാണെന്നുള്ള തോന്നൽ... ജോസേട്ടൻ ചടങ്ങുകൾക്കുശേഷം വീട്ടിൽ വന്നിട്ടില്ല... ഒരു പക്ഷേ സംശയം അദ്ദേഹത്തിനുമുണ്ടായിരുന്നുകാണും. പതുക്കെ മമ്മിയെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.. ക്രമേണ കുടുംബം നല്ലനിലയിലേയ്ക്കു തിരിച്ചുവന്നു. താൻ ഹോസ്റ്റലിൽ പോകേണ്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചു. പോയി വരാൻ തുടങ്ങി.. മമ്മിയുടെ പഴയ പ്രസരിപ്പൊക്കെ പോയിരുന്നു. എപ്പോഴും വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചായി യാത്ര.. മിക്കവാറും ദിവസം പള്ളിയിൽ പോകാറുണ്ട്. അവരും നീറി നീറി ജീവിക്കുകയായിരിക്കും...

അനുജത്തിയോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.. പപ്പയുടെ സമ്പാദ്യം തങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.. ബാങ്കിൽ ഫിക്സഡ് ഡെപ്പോസിറ്റുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇന്ററസ്റ്റ് മാത്രം മതി... താൻ പലതും മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എം.എസ്.സി. നല്ല മാർക്കോടു കൂടി പാസ്സായി.. പഠനത്തിനിടയിൽ തന്നെയാണ് അഭിനയമോഹം കലശലായി വന്നത്.. കോളേജിലെ പ്രോഗ്രാമിലൊക്കെ പങ്കെടുത്തു.. അതൊക്കെ തന്റെ മനസ്സിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയിരുന്നു. അവസാനം ചെന്നെത്തിയത്. ഡയറക്ടറുടെയടുത്താണ്... അഭിനയം അല്ലെങ്കിൽ വിദേശത്തു ജോലി... അതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.. പക്ഷേ അഭിനയത്തിൽ തനിക്ക് എത്താൻ സാധിച്ചില്ല... പകരം സിനിമാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകാൻ സാധിച്ചു. സൗന്ദര്യം ഉണ്ടെന്നു പറ‍ഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല ഭാഗ്യവും വേണ്ടേ... സ്വന്തമായൊരു ജോലി.. അതുമാത്രമായിരുന്നു അവിടെ താൻ കഴിഞ്ഞുകൂടാൻ കാരണം. തന്റെ ശരീരം പലരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിരലിലെണ്ണാവുന്നവർ... അവർക്കൊപ്പം വിയർത്തു കിടക്കുമ്പോൾ മമ്മിയോടുള്ള വാശിയായിരിക്കും മനസ്സിൽ... അതിനിടയിലാണ് ഫസലിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.. അത് മറ്റൊരുതരം ബന്ധമായി മാറി.... അവനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾത്തന്നെ കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെപ്പോലെ പായും തന്റെ മനസ്സ്.... തനിക്കവനോട് പ്രേമമില്ല.. പക്ഷേ അതിനെന്താണ്പേര് പറയുക.. കാമമായിരിക്കുമോ...

താൻ ഇന്ന് ആരും കൊതിക്കുന്ന ഒരിടത്തെത്തി... സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ചു പണമുണ്ടാക്കുന്നു. പല വിവാഹാലോചകനളും വരുന്നു. ഒന്നിനും പിടി കൊടുത്തിട്ടില്ല... ജീവിതം ഒന്നാസ്വദിക്കട്ടെ... അതിനുശേഷമാവാം.. കെട്ടുന്നവന്റെ കൊച്ചിനേയും നോക്കി അവന്റെ കാമം ശമിപ്പിക്കാൻ കൂടെക്കിടന്നും, വച്ചുവിളമ്പിയും ജീവിതം തള്ളിനീക്കേണ്ടതല്ലേ... ഇപ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖം അന്നു കിട്ടില്ല... അതുകൊണ്ട് സുഖിക്കുക.. സന്തോഷിക്കുക... മനസ്സിൽ കുറ്റബോധങ്ങളില്ല.. സ്ത്രീക്കുമാത്രമല്ലല്ലോ ചാരിത്ര്യം.. പുരുഷനും വേണ്ടേ?... കൺമുന്നിൽ കണ്ടതും കേട്ടതും മറക്കാനാവുമോ... സെക്സിന് ബന്ധംപോലും തടസ്സമാവില്ലെന്ന് നേരിട്ട് കണ്ട് മനസ്സിലാക്കിയവളാണ് താൻ... ഇനിയും ഇഷ്ടമുള്ളവരോടൊപ്പം ശയിക്കും... ആര് ചോദിക്കാൻ... ഭൂതകാലം അന്വേഷിച്ച് വരുന്ന പുരുഷനെ തനിക്കുവേണ്ട... കഴിഞ്ഞകാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തവനെ കെട്ടിയാൽ പോരേ.. അവന്റെ കഴിഞ്ഞകാലവും താൻ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല... മനസ്സിലെ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതിവീണു...



തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 11 07 2021



സസ്നേഹം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 04 07 2021


26.6.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 132

കഴിക്കാനുള്ള മരുന്നുകൾ കൃത്യമായി നൽകി... അവൻ യാത്രപറഞ്ഞു പിരി‍ഞ്ഞു.. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ 6 മണിക്കെത്തും... ഒരു ദിവസം കൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാവർക്കും അവന്റെ പെരുമാറ്റം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൻ പോയതിനുശേഷം എല്ലാവരും അവനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്. റഷീദ് വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ തിരക്കി. അൻവറും വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ഇപ്പോൾ രണ്ടാളും ദിവസം രണ്ടുമൂന്നു തവണ വിളിക്കാറുണ്ട്. തന്നോടുള്ള മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഹമീദിന് അഭിമാനംതോന്നി...

ആ ദിവസം അഭിമന്യുവിന് വിളരെ സന്തോഷം നൽകുന്നതായിരുന്നു. അവനൊരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു. ഭാര്യ ചെവിൽ മന്ത്രിച്ചു... ലോകം മുഴുവൻ അവന് വിളിച്ചു പറയണമെന്നുണ്ട്.... അവളെ  കൈയ്യിൽ കോരിയെടുത്തു വട്ടം ചുറ്റിച്ചു. ആദ്യം വിളിച്ചത് റഷീദിനെ... അവനെ അനുമോദിച്ചു... അഭിമന്യുവിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ റഷീദും പങ്കുചേർുന്നു. റഷീദ് ഉടനെ വിളിച്ച് നാട്ടിലും അൻവറിനോടും പറഞ്ഞു. അവരും വളരെ സന്തോഷിച്ചു. അഭിമന്യുവിന് ബന്ധുവെന്നു പറയാനാരാണ്... ഈ ഭൂമുഖത്ത് റഷീദല്ലാതെ ആരുടെ പേരാണെടുത്തു പറയേണ്ടത്. റഷീദിന്റെ കുടുംബം തന്റെയും കുടുംബത്തെപ്പോലെയാണ്.

തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടെന്നു കരുതിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് ഇതുവരെയെത്തി... സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ആരുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലം.. ആ കാലത്തുനിന്നും മാറി.. തനിക്കും സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ഒരു കുഞ്ഞു പിറക്കാൻ പോകുന്നു.അഭിമന്യുവിന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു. അന്ന് ഡ്യൂട്ടിക്ക് അവൾക്ക് പോകണമായിരുന്നു. അഭിമന്യുതന്നെയാണ് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തത്. അവിടെ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് കോട്ടയംകാരി ഒരച്ചായത്തിയായിരുന്നു. ഡയാന.... ഒരു ഡോക്ടറാണെങ്കിലും വളരെ ഫ്രെഡ്‌ലി ആയിരുന്നു. അവരോട് അവൾ കാര്യം പറഞ്ഞു. അപ്പോൾതന്നെ വേണ്ട പരിശോധനകൾ നടത്തി.. എല്ലാം പെർഫക്ട്...

”കൺഗ്രാഡ്യുലേഷൻസ്... അശ്വതി ... ഞാൻ കുറച്ച് വൈറ്റമിൻ മരുന്നുകൾ കുറിക്കുന്നു...”

”ശരി മാം..”

”പിന്നെ. ചിലവ് വേണം.... ട്ടോ”

”തരാലോ...”

”നാളെ വരുമ്പോൾ കേക്കുമായി പോരേ... അഭിമന്യുവിനോട് പ്രത്യേകം ചിലവ് വേണമെന്നു പറഞ്ഞേക്കണം...”

”ഉവ്വ്...”

കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ സന്തോഷപ്രകടനവും ഒട്ടും കുറവായിരുന്നില്ല. അഭിമന്യുവിനെ അൻവറും വിളിച്ച് അനുമോദിച്ചു.

”അഭിമന്യുനമ്മുടെ കുടുംബത്തിലേയ്ക്കൊരതിഥികൂടി വരുന്നു... സന്തോഷായില്ലേ..”

”വളരെ സന്തോഷം... എനിക്ക് ബന്ധുക്കളായിട്ട് നിങ്ങളൊക്കെയല്ലേയുള്ളൂ.”

അവളുടെ വീട്ടുകാർക്കും വളരെ സന്തോഷമായി... മൂന്നു മക്കളിൽ ഇളയവൾ... മറ്റെല്ലാരെയും വിവാഹം കഴിച്ചയച്ചിരുന്നു. അവരും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ ജീവിച്ചുപോകുന്നു. ഇവളുട കാര്യത്തിലായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും വിഷമം... എന്തായാലും അവളും രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ എന്ന ചിന്ത.

ഇപ്പോൾ അഭിമന്യുതന്നെയാണ് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുന്നത്.. അവൾ ഉണർന്നുവരുമ്പോഴേയ്ക്കും എല്ലാം റഡിയായിരിക്കും. മത്രമല്ല. സ്റ്റീഫന്റെ മോളും അവിടെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ ഒരു വിഹിതം ഇവിടെ എത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ ഒരുമിച്ചാണല്ലോ യാത്രയും.. വളരെ സന്തോഷകരമായ ഒരു ബന്ധമായിരുന്നു അവർക്കെല്ലാം.

അഭിമന്യുവിന് പ്രചോദനം റഷീദായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റി മറിച്ച മനുഷ്യൻ... വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് റഷീദിന്റെ ചിന്താഗതികളും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിക്കുന്നെങ്കിൽ ഒരു യത്തീമായ കുട്ടിയെമാത്രം... അതു അവന്റെ ജീവിതാഭിലാഷംതന്നെയായിരുന്നു. വീട്ടുകാർക്കും അതിൽ എതിരില്ലായിരുന്നു. അടുപ്പക്കാരിൽ പലർക്കും തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിലും കൂടെനിന്നു. അനാഥാലയത്തിലെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എത്തപ്പെട്ട അവന്റെ ഭാര്യ... റഷീദിന്റെ തീരുമാനം വളരെ ശരിയായിരുന്നെന്ന് വിവാഹശേഷം എല്ലാവർക്കും ബോധ്യപ്പെട്ടു. ബന്ധുബലത്തിലോ പണത്തിലോ അല്ല കാര്യം.. ബന്ധബലത്തിലാണ്... അവിടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയും നിശ്ചയദാർഢഝ്യവുമുണ്ടെങ്കിൽ സന്തോഷകരമായ ഒരു ജീവിതമാകുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

പെണ്ണിന്റെ ഭാരത്തിനൊത്ത് സ്വർണ്ണവുംപണവും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഇക്കാലത്ത് റഷീദ് തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥനായിരുന്നു. സ്വന്തം പെങ്ങളെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചയച്ചതിലെ പരാജയം അവനൊരു പാഠമായിരുന്നു. ഇന്ന് റഷീദ് എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾക്ക് തുണയായിരിക്കുന്നു. പടച്ചോൻ തനിക്ക് നൽകിയ ഭാഗ്യം എല്ലാവർക്കുമായി വീതിച്ചുനൽകുന്നു. ഒരു ജീവനക്കാരന് പ്രയാസമുണ്ടാകുമ്പോൾ അവിടെയും റഷീദ് സഹായിയായെത്തും... അത് തിരിച്ചും റഷീദിന് അവരിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നു.

വൈകുന്നേരം അഭിമന്യു ഒരു വലിയ കേക്കുമായാണെത്തിയത്. വീട്ടിൽ വേണ്ട ഡെക്കറേഷനുകൾ നടത്തി... റഷീദും എത്താമെന്നറിയിച്ചിരുന്നു. സ്റ്റീഫന്റെ മോളും മരുമോനും അപ്പുറത്തുതന്നെയുണ്ടല്ലോ. അവരെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിക്കേണ്ടല്ലോ... ഹോസ്പിറ്റൽ വണ്ടിയിലാണ് അഭിമന്യുവിന്റെ ഭാര്യയും സ്റ്റീഫന്റെ മകളും വരുന്നത്... അവർ എന്നത്തേയും പോലെ കൃത്യസമയത്തുതന്നെയെത്തി. വാതിൽ തുറന്നതും അവിടത്തെ ഒരുക്കങ്ങൾ കണ്ട് രണ്ടാളും അമ്പരന്നുപോയി... അപ്പോഴേയ്ക്കും റഷീദും അവിടെത്തി.... പിന്നെ ആഘോഷത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു. കേക്കുമുറിയും ഭക്ഷണവും അന്നത്തെ അത്താഴം എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

ഇതിനിടയിൽ സഫിയ നാട്ടിൽ നിന്നും വിളിച്ച് അഭിമന്യുവിനോടും അശ്വതിയോടും സംസാരിച്ചു. തനിക്ക് നാത്തൂന്റെ സ്ഥാനമാണെന്നും... അതിനാൽ ഇനിയുള്ള ഓരോ കാര്യങ്ങളും തന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമായിരിക്കണമെന്നും അവളോട് പറഞ്ഞു.. ശരി നാത്തൂനേയേന്ന് അവളും തിരികെപ്പറഞ്ഞു...

അൻവറിന് ഒരു നല്ല സഹായിയെക്കിട്ടിയപ്പോൾ ചെറിയൊരാശ്വാസം തോന്നി... തിരക്കുകളിൽ നിന്ന്  അൽപ മോചനം.. പുതുതായി എത്തിയ ജീവനക്കാരൻ നല്ല ആത്മാർത്ഥതയുള്ളവനാണ്. കുറച്ചു ദിവസം നാട്ടിൽ പോയിവരാൻ റഷീദ് പലപ്പോഴായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാപ്പയ്ക്കും ഉമ്മയ്ക്കും കാണണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം. ഭാര്യയ്ക്കും കുട്ടിക്കും അതിനേക്കാൾ ആഗ്രഹം. വന്നിട്ട് ഒന്നര വർഷമാകുന്നു. തന്നെസംബന്ധിച്ച് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാം.. പക്ഷേ തിരക്കുകാരണം എല്ലാം നീട്ടിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു. എന്തായാലും ഈ മാസം നാട്ടിൽ പോകണം. ഫസലിന് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ എത്തണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം.. അവനെ കൊണ്ടാക്കാനും മറ്റും ഒരാൾ വേണമല്ലോ.. റഷീദ് ഇപ്പോൾ വന്നതല്ലേയുള്ളൂ... ബിസ്സിനസ്സ് നന്നായി പോകുന്നു. മത്സരത്തിന് അവിടെ അടുത്തെങ്ങും വേറേ ബേക്കറികളില്ല. ഹോംഡെലിവറി നന്നായി നടക്കുന്നു. റഷീദിന്റെ അഭിപ്രായം അടുത്തയാഴ്ച പോകണമെന്നാണ്. രണ്ടാഴ്ചകഴിഞ്ഞാൽ ഫസലിന് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങും... അതു കണക്കാക്കി പോകാമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. പുതിയ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് ആദ്യമായി പോകുകയല്ലേ.. കുറച്ച്പർച്ചേസിംഗ് നടത്തണം.. മകൾ നന്നായി സംസാരിക്കുന്നു. അവളും ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓരോ ദിവസം വിളിക്കുമ്പോൾ എന്നാ വരികയെന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്.

ഫസൽ തന്റെ തയ്യാറെടുപ്പുകളിയിരുന്നു. ഐഷുവുമായി ദിവസവും വിളിക്കാറുണ്ട്. രണ്ടാൾക്കും ഒരേ ദിവസമാണ് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നത്... വേണ്ടതെന്തന്ന് അവൾ അവനോട് പറയുന്നുമുണ്ട്. അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് ആസ്ട്രേലിയയിൽ നിന്ന് സ്മിതയുടെ ഫോൺ വന്നത്... അവൾ പോയിട്ട് രണ്ടുമൂന്നു പ്രാവശ്യം വിളിച്ചിരുന്നു. ഫസൽതന്നെയാണ് ഫോണെടുത്തത്....

”ഫസലേ... മുത്തേ ഇത് ഞാനാടാ..”

”എന്തുണ്ട് സ്മിതേച്ചീ വിശേഷം..”

”നീയെന്താ.. അന്യരെപ്പോലെ എന്നെ ചേച്ചീന്നു വിളിക്കുന്നേ.. പല പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ പേരുവിളിക്കാൻ..”

”ഞാൻ ശ്രമിക്കാം.. അവിടെ എങ്ങനുണ്ട്..”

”ഇവിടെ സുഖമാ... നല്ല ജോലി.. നല്ല ശമ്പളം... പിന്നെ ഞാൻ വിളിച്ചത് അനിയത്തിക്കും കോഴിക്കോടുതന്നെയാണല്ലോ.”

”അതേ അതവൾ പറഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ...”

”നീ അവളെക്കൂടിയൊന്നു നോക്കണേ...”

”അതു പിന്നെ പറയണോ..”

”എന്നെ നോക്കിയതുപോലെ നോക്കല്ലേ...”

”ഇല്ലന്നേ...”

”അടുത്താരേലുമുണ്ടോ..”

”ഇല്ല... എല്ലാവരും മുറ്റത്താ...”

”ഇവിടെ ഒരുത്തൻ എന്റെ പിറകേ കൂടിയിട്ടുണ്ട്. ആത്മാർത്ഥ പ്രണയമാ... നല്ല ജോലിയൊക്കെയാ...”

”പിന്നെന്താ കൈകൊടുത്തൂടെ...”

”സ്വതന്ത്രമായി ചോദിക്കാനും പറയാനും എനിക്ക് നീയല്ലേയുള്ളൂ.. വീട്ടുകാരോട് നിന്നോട് ചോദിച്ചിട്ട് പറയാമെന്നു കരുതി..”

”അവിടൊന്നാരിളെ കെട്ടുന്നതാ നല്ലത്.. കാരണം രണ്ടാൾക്കും അവിടെ സെറ്റിൽ ചെയ്യാല്ലോ..”

”അതൊക്കെ ശരിതന്നെ...”

”ആളെങ്ങനെ..”

”കാണാൻ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല...”

”പിന്നെ നോക്കരുതോ.. ഒരു കാരണവരുടെ സ്ഥാനത്തുനിന്നും ഞാൻ നടത്തിത്തരില്ലേ..”

”പിന്നേ.. ഒരു കാരണവര്... കാരണവരുടെ സ്വരൂപം മുഴുവൻ ഞാൻ കണ്ടതല്ലേ...”

”ഇന്ന് പോയില്ലേ...”

”ഇല്ലടാ... അവധിയാ...”

”വീട്ടിലാണോ...”

”അതേ... ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു കട്ടിലിൽ നല്ല തണുപ്പത്ത് പുതച്ചുമൂടിക്കിടക്കുന്നു... കൂടെ നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്നു ചൂടാകാമായിരുന്നു.”

അവളുടെ സംസാരത്തിൽ വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.

”ഞാൻ വരട്ടേ...”

”വാ.... നമുക്ക് സുഖിക്കാം...”

”കണ്ണടച്ചേ...”

”ഉം... ”

”ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ പുതപ്പ് ഉയർത്തി അതിനകത്തു കടന്നു...”

”ഉംംം....”

”ഇതെന്താ... ഒന്നും ഇട്ടിട്ടില്ലേ..”

”ഇല്ലെടാ... നിന്നോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾതന്നെ ഞാൻ ചൂടായി... ബാക്കി പറ..”

”ഞാൻ ചുണ്ടുകളിൽ ഉമ്മവയ്ക്കട്ടേ...”

”ഉം...” ഫസൽ ചുറ്റും നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്... എല്ലാവരും കുട്ടികൾക്കൊപ്പം പുറത്താണ്. അവരുടെ കുസൃതികൾ കണ്ടു ചിരിക്കുന്നു. ആരും ഇപ്പോഴൊന്നും വരാനുള്ള സാധ്യതയില്ല.. അവൻ അടുത്തിരുന്ന കസേരവലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലും വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം..”

”എന്റെ ചുണ്ടുകൾ നേരേ താഴേയ്ക്ക്.. ആ തവിട്ടു നിറത്തിലുള്ള മുലഞെട്ടുകൾ കുടിക്കുകയാണ്... മാറി മാറി... ഒരു കൈ അരക്കെട്ടിലൂടെ താഴേയ്ക്ക്...”

”ഹു... ഉം... ടാ.... നീ അടുത്തുള്ളതുപോലെ..”

”കണ്ണു തുറക്കരുത്..”

”ഇല്ലടാ...”

”തുടയിടുക്കിലെ രോമാവൃതമായിടത്ത് വിരലുകൾ പതുക്കെ തലോടുകയാണ്.”

”ഹും.. ഹാ.... വേഗം... വേഗം..”

അവന്റെ സംസാരം അവളെ വികാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തിച്ചു.... അവനും അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു... ഇടയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വന്നു.. അവനും തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ താലോലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജ്രംഭിച്ച് നിൽക്കും ഇപ്പോൾ പൊട്ടുമെന്നുള്ള അവസ്ഥ.. അവളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വികാരത്തിന്റെ ഭാഷയായ ശ്ബദം അവനിലെ പുരുഷത്വവും പുറത്തേക്കൊഴുക്കി...

അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തുവന്നു.... പെട്ടെന്നൊരു ദീർഘനിശ്വാസം...

”ടാ.. പോയടാ...”

”എനിക്കും...”

നിനക്ക് അവിടിരുന്നും ഇതൊക്കെ സാധിക്കുമോ...... ആദ്യായിട്ടാ... എനിക്കിങ്ങനെയൊരു അനുഭവം.. നിനക്ക് എന്നേക്കാൾ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിയേനേ...”

”ഉം..”

”സ്മിതേച്ചീ... എന്റെ നിക്കറ് നനഞ്ഞു.. വീട്ടുകാർ അകത്തേയ്ക്കു വരുന്നതിനുമുന്നേ  ഞാൻ പോയി കഴുകട്ടേ...”

”ഞാൻ തുടച്ചുതരട്ടേ...”

”എന്നാൽ അവൻ വീണ്ടും പൊങ്ങും... ഇനി വേറൊരു ദിവസമാകട്ടെ..”

”ഞാൻ ഇനിയും വിളിക്കും... ഉമ്മ...”

”ഉമ്മ...” അവനും തിരിച്ച് ഉമ്മ നൽകി..

നേരേ റൂമിലേയ്ക്ക്... ഫോണിലൂടാണെങ്കിലും നേരിൽ ബന്ധപ്പെട്ട സുഖം അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ... ഫോണിന് ഇത്രയും വലിയ ഉപയോഗമുണ്ടായിരുന്നോ.... അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ അത്യാവശ്യമാണ്...

റൂമിലെത്തി നിക്കർ വെള്ളത്തിൽ കുതിർത്തുവച്ചു. കൈലിയെടുത്തുടുത്തു.. കിടക്കയിൽ വന്നു കിടന്നു. നല്ല ക്ഷീണം അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി....





തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞയറാഴ്ച്ച 04 07 2021


സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ 27 06 2021




 

19.6.21

നിഴൽവീണവഴികൾ ഭാഗം 131

 


അവർ യാത്ര പറഞ്ഞ് വണ്ടിയിൽ കയറി.. റോസിയും മമ്മിയും അവരെ ടാറ്റപറഞ്ഞു സ്റ്റീഫൻ  പുറത്തിറങ്ങിയില്ല... കൂടുതൽ നടക്കരുതെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ വാഹനം ചെറുറോഡിൽ നിന്നും ഹൈവേയിലേയ്ക്ക് കയറി... നേരേ വീട്ടിലേയ്ക്ക്... വണ്ടിയിൽ കയറി അൽപം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും കുട്ടികളും ഉറക്കം തുടങ്ങിയിരുന്നു....


വാഹനം വീട്ടിലെത്തി. സമയം 9 മണികഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലാവർക്കും നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. പോയകാര്യങ്ങൾ റഷീദ് ഉപ്പയോട് വിശദീകരിച്ചു.


“അൽഹംദുലില്ല... വേറേ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലല്ലോ..“


എല്ലാവരും ഫ്രഷായി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് കിടപ്പായി.


റഷീദ് തന്റെ യാത്രയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള പലഹാരങ്ങളുടെ പണിപ്പുരയിലാണ്. അവിടെ നല്ല പലഹാരങ്ങൾ ലഭിക്കുമെങ്കിലും നാട്ടിൽനിന്ന് കൊണ്ടുപോകുന്നതിന്റെ രുചി ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ് .. അതു കാത്തിരിക്കുന്നവരുമുണ്ടവിടെ. പ്രത്യേകിച്ച് സ്പോൺസർ...


നാളെക്കഴിഞ്ഞ് യാത്ര.. ഇന്നുതന്നെ പുതുതായി വരാമെന്നുപറഞ്ഞ പയ്യനെത്തും വാപ്പയുടെ കാര്യത്തിൽ അതിനൊരു ശാശ്വത പരിഹാരമാവും.. അവൻ ആദ്യം കുറച്ചുദിവസം പോയിവരാമെന്നു പറ‍ഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അടുത്തആഴ്ച ഫസലന് കോളേജിൽ ജോയിൻ ചെയ്യണം. അവനും കൂടി പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വീട്ടിൽ പെണ്ണുങ്ങൾ മാത്രമാവും. അത് അവർക്ക് മാനേജ് ചെയ്യാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുമാവും. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഐഷു വിളിച്ചിരുന്നു. അവളുമായി ഫസൽഏറെനേരം സംസാരിച്ചു. തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കോളേജ് ദിവസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളാണ് ഇരുവരും പങ്കുവച്ചത്.


പഠനത്തിൽ അത്ര വലിയ മിടുക്കനൊന്നുമായിരുന്നില്ല ഫസൽ.. പക്ഷേ ഐഷുവുമായുള്ള കൂട്ട്  അതാണ് തന്നെ ലക്ഷ്യബോധമുണ്ടാക്കാനും ആ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കാനും കാരണമായത്. അവളുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ഉപദേശം.. അവളുടെ കുടുംബത്തോടുള്ള സഹകരണം തനിക്ക് കുറച്ചുകൂടി ഊർജ്ജം പകർന്നു. തളർത്താൻ ശ്രമിച്ചിടത്തുനിന്നും ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെപ്പോലെ ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റു. തകർന്നുപോയെന്നു കരുതിയ വാപ്പയുടെ മരണത്തിൽ നിന്നും മുക്തനാകാൻ സാധിച്ചതും തന്റെ വിജയംതന്നെയാണ്. ഉള്ളിൽ ഇന്നും ഒരു നെരിപ്പോടായി തുടരുന്നുവെങ്കിലും അതിനൊരു സുഖമുണ്ട്. വീട്ടിൽനിന്നു കിട്ടുന്ന സപ്പോർട്ട്.. എല്ലാവരും തന്നിലർപ്പിച്ച വിശ്വാസം. ഉപ്പയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും തന്നെ അതൊന്നുമറിയിക്കാതെ വളർത്തി  ഉമ്മ...വലിയുപ്പ... മാമമാർ എല്ലാവർക്കും തന്നിൽ പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. ആ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് ചിറകുമുളക്കുവാൻ ഇനി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽകോളജ് വളരെ ഫേമസാണ്. അവിടെപ്പോലും തനിക്ക് സഹായത്തിന് ആളുണ്ട്. ഗോപിസാർ... അഡ്മിഷനു രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ ഏത്താൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ താമസം തീരുമാനിച്ചല്ലോ... അദ്ദേഹം ഹോസ്റ്റൽ വാർഡനും കൂടിയാണ് അതിനാൽ അവനിഷ്ടപ്പെട്ട റൂം നൽകാനുംകൂടിയാണ്.


നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വാപ്പയുടെ സ്നേഹം മറ്റുള്ളവർ വാരിക്കോരി തരുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു നീറ്റലും വിങ്ങലും ഉണ്ടായിരുന്നു... ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ രൂപം വീണ്ടും കാണാനായത് ആ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ വച്ചാണ്. തന്നെപ്പോലെ സ്നേഹം ലഭിക്കാതെ വളർന്ന എത്രയോ കുട്ടികളുണ്ടാവാം... നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാണ്ഡകെട്ട് തന്റെ ചുമലിൽ ചുമയ്ക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും.. അവർക്ക് ലഭിക്കാത്ത പലതും തനിക്കു ലഭിച്ചില്ലേ...  നിറകണ്ണുകൾ പലപ്പൊഴും കാഴ്ചകളെ മറയ്ക്കുന്നതിടയ്ക്കുംഅതിൽ സന്തോഷിക്കുകഎന്ന് സ്വയം മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു... ...


ഐഷു ഇതുവരേയും തന്റെ വാപ്പയെക്കുറിച്ചു  ചോദിച്ചിട്ടില്ല... അതു ചോദിക്കേണ്ട ഒരു സാഹചര്യവും അവളായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല.. അവൾക്കറിയാമായിരിക്കും... അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. എന്തുകൊണ്ടും തന്നെ മനസ്സിലാക്കി പെരുമാറാനറിയാവുന്നവളാണവൾ... ഏതു പ്രശ്നവും തുറന്നു പറയാമായിരുന്നവളോട്.. എന്തുകൊണ്ടോ ഇതൊന്നും പറയാൻ സാധച്ചിട്ടില്ല.  അന്നത്തെദിവസം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും നല്ല തിരക്കിലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് റഷീദ് ഫസലിനേയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്ക് പോയിരുന്നു. അല്ലറ ചില്ലറ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതിനായി... ഉച്ചയ്ക്കു മുമ്പ് അവർ വീട്ടിലെത്തി.


കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് മൗലവിയുടെ  വിളിയെത്തിയത്. വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചു. മാമ നാട്ടിലെത്തിയ കാര്യവും തനിക്ക് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്ന കാര്യങ്ങളും അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. ഉപ്പയ്ക്ക് സുഖമില്ലാത്ത കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനും വിഷമമായി. ഉപ്പയോടും അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വീട്ടിലേയ്ക്ക് വരുമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തന്റെ വീടുപണി പൂർത്തിയാവാറായി... വീടുകൾ സ്വന്തമായി രണ്ടെണ്ണമുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടു ഭാര്യമാർക്കും ഒരുമിച്ചു താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യം കുറവായിരുന്നു. ഭാര്യമാർ രണ്ടുപേരുംനല്ല സൗഹ‍‍ൃദത്തിലാണ്. അവരുടെ മക്കളും അതുപോലെതന്നെ... ആദ്യമൊക്കെ കുറച്ചു പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായെങ്കിലും പിന്നീട് അതൊക്കെ പരിഹരിക്കാനായി. അവരുടെ തന്നെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാണ് പുതിയ വീടുവയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. അതെന്തായാലും പൂർത്തിയാകുന്നു. അതിൽ കുടുംബത്തോടെ ക്ഷണിക്കാനാണ് വരുന്നത്. ഇവിടെനിന്നും പോകാൻ താൻ മാത്രമേ കാണൂവെന്ന് ഫസലിനറിയാം.. എന്നാലും വിളിക്കേണ്ട ചുമതല അദ്ദേഹത്തിനാണല്ലോ...


എല്ലാപ്രാവശ്യത്തെപ്പോലെതന്നെ വാപ്പയെ വിട്ടുപിരിയുന്നതിൽ റഷീദിന്റെ മകൾക്ക് വിഷമമായിരുന്നു. വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് കണ്ണുതിരുമ്മി ഉണർന്നിരുന്നു. വാപ്പ ഉമ്മകൊടുത്തപ്പോൾ അവൾ കരയാനാരംഭിച്ചു.. വിഷ്ണുവും ഫസലും സാധനങ്ങളൊക്കെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റിയിരുന്നു. സമയം രണ്ടുമണി. ആറുമണിക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യണം.. വാപ്പയോട് യാത്രപറയുമ്പോൾ വാപ്പയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും തൊണ്ടയിടറുന്നതും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറയുന്നതും റഷീദ് അറിഞ്ഞു.. യാത്രപറഞ്ഞ് വണ്ടിയിൽ കയറി... എല്ലാവരോടും ടാറ്റപറഞ്ഞ് വണ്ടി ഗേറ്റ് കടന്ന് മുന്നോട്ട്. കുറേനേരത്തേയ്ക്ക് ആർക്കുമൊന്നും മിണ്ടാനായില്ല..


റഷീദ് തന്നെയാണ് നിശബ്ധതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടത്. “വിഷ്ണു വീട്ടിലേയ്ക്കും ഒരു ശ്രദ്ധ വേണം കേട്ടോ... “


“ഇക്കാ അതിലൊന്നും പേടിക്കേണ്ട...“


“ഇന്നുതന്നെ പുതിയ ആളെത്തും... വാപ്പാന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ ഒരാൾ ആവശ്യമാ... ഇപ്പോഴും സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമെങ്കിലും സഹായം ആവശ്യമാണ്. ഉമ്മയ്ക്കാണെങ്കിൽ വലിയ ആരോഗ്യവുമില്ല.. ഉപ്പാനെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിക്കാനുള്ള ആരോഗ്യവുമില്ല.... ഇതാവുമ്പോൾ നമുക്ക് ആറിയാവുന്ന ആളുമാണ്...“


“അതെന്തായാലും നന്നായി റഷീദ്ക്കാ...“


അവർ ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഇടയ്ക്ക് മയങ്ങിപ്പോയി. വാഹനം എയർപോർട്ടിലെത്തി വിഷ്ണു രണ്ടാളെയും വിളിച്ചുണർത്തി. പത്തുമിനിട്ട്  നേരത്തെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഫസൽ ഓടിപ്പോയി ഒരു ട്രോളിയുമായെത്തി. ലഗ്ഗേജ് ട്രോളിയിലേയ്ക്ക് കയറ്റി.


“ഫസലേ.. നിന്റെ പുതിയ കോളേജ് ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയാണ്. എല്ലാവിധ ആശംസകളും.. അതുപോലെ പഠനത്തിൽ വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കണം. നിന്നിലെ പ്രതീക്ഷ വാനോളമുണ്ട്. പണത്തെക്കുറിച്ച് നീ ആലോചിക്കുകയേ വേണ്ട...“


അവൻ തലകുലുക്കി... റഷീദ് രണ്ടാളോടും യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു... അവർ കുറേ നേരംകൂടി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. പണ്ടുമുതലേയുള്ള ശീലമാണ്. യാത്രയായിക്കഴിഞ്ഞാലും അരമണിക്കൂർ അവിടെത്തെന്ന നിൽക്കാറുണ്ട്. ഇന്നത്തെപോലെ കൈയ്യിൽ ഫോണില്ലല്ലോ... ആയതിനാൽ എമിഗ്രേഷനുവേണ്ടിയുള്ള ഏകദേശ സമയം കഴിയാനായി എയർപോർട്ട് പരിസരത്തു തന്നെ ചിലവഴിക്കാറുണ്ട്...


മടക്കയാത്രയിൽ സ്ഥിരമായി കയറാറുള്ള ഹോട്ടലിൽ കയറി അവർ കാപ്പികുടിച്ചു. വീണ്ടും വാഹനത്തിൽ കയറി. അവർ പരസ്പരം ഓരോ കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചയായതിനാൽ റോഡിൽ തിരക്കു കുറവായിരുന്നു. ടൗണിൽ നിന്നും കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. കടകൾ തുറന്നു വരുന്നതേയുള്ളു.. അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു മരച്ചോലയിൽ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തു. കുറച്ചു നേരം രണ്ടാളും വണ്ടിയിലിരുന്നു മയങ്ങി.. ഉണർന്നപ്പോൾ സമയം 9.30 അത്യാവശ്യം കടകൾ തുറന്നിരിക്കുന്നു. ഫസലിന് ഒരു ഷൂ വാങ്ങണം.. നേരേ കടയിൽ കയറി. അവനിഷ്ടപ്പെട്ട ഷൂതന്നെ അവിടുണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനാൽ ഒരു ചെരുപ്പും വാങ്ങി... അവർ അടുത്ത കടയിലേയ്ക്ക് പോയി. രണ്ടു ലുങ്കികളും കുറച്ച് ഇന്നർവെയറുകളും വാങ്ങി...  അതുകഴിഞ്ഞ് പലവ്യഞ്ജനങ്ങൾ വാങ്ങുന്ന കടയിലെത്തി ലിസ്റ്റ് കൊടുത്തു. ആ സമയംകൊണ്ട് അവർ അടുത്ത കടയിൽ പോയി.. കുഞ്ഞിന്റെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനായിരുന്നു. അതും കഴിഞ്ഞ് മെഡിക്കൽഷോപ്പിൽനിന്നും മരുന്നുകളും വാങ്ങി തിരികെ കാറിലെത്തി. സമയം 11 കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവർ വാഹനം റിവേഴ്സെടുത്തു തിരികെ യാത്ര തുടർന്നു. പന്ത്രണ്ടുമണിയോടെ വീട്ടിലെത്തി.


പോയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ എല്ലാവരോടും വിവരിച്ചു. ഫസലിന് നല്ല ഉറക്കക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. താൻ പോയി ഫ്രഷായിവരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയി... ഡ്രസ്സ് മാറി കിടക്കയിൽ കിടന്നു. അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.. രണ്ടുമണിയായിട്ടും കാണാത്തതുകൊണ്ട് സഫിയ അവനെ വിളിച്ചു..


“വേണ്ട മോളേ വിളിക്കേണ്ട.. അവൻ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞതല്ലേ.. ഉറങ്ങട്ടെ..


ഹമീദാണ് സഫിയയോട് പറഞ്ഞത്... ന്നാലും അൽപ്പം  കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഫ്രഷായി താഴെയെത്തി... എല്ലാവരും ആഹാരം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവനുള്ള ഭക്ഷണം മേശമേൽ വിളമ്പി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതും കഴിച്ച് ഉപ്പയുടെ അടുത്തുവന്നിരുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും വാപ്പയുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനുള്ള ആളെത്തിയിരുന്നു. വളരെപ്പെട്ടെന്നുതന്നെ അവൻ എല്ലാവരുമായി നല്ല പരിചയത്തിലായി. വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെപ്പോലെ പെരുമാറിത്തുടങ്ങി.. തൽക്കാലം വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ പോയിവരാമെന്നും അത്യാവശ്യ ഘട്ടങ്ങളി‍ൾ ഇവിടെ തങ്ങിയാൽ മതിയെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഹമീദിന്റെ തൊട്ടടുത്ത ചെറിയ മുറിയാണ് അവനായി നൽകിയിരിക്കുന്നത്. സാധാരണ ഗസ്റ്റുകൾ വരുമ്പോൾ നൽകുന്ന റൂമാണ്. ഇവിടെ അങ്ങനെ ഗസ്റ്റുകളാരും വന്ന് തങ്ങാറില്ലല്ലോ...


ഹമീദ് മരുന്നു കഴിക്കുന്ന സമയവും അതിന്റെ ഡോസും അവൻ തന്റെ ഡയറിയിൽ കുറിച്ചുവച്ചു. അവന്റെ കൈയ്യിൽ സ്റ്റെതസ്കോപ്പും പ്രഷർ എടുക്കുന്ന സാധനങ്ങളും പിന്നെ എന്തെല്ലാമോ ഉണ്ട്... യൂറിനിലെ ഷുഗർ അളക്കുന്നതിനുള്ള സ്ട്രിപ്പുമുണ്ട്. തീരുമ്പോൾ വാങ്ങിയാൽ മതിയല്ലോ... ഒരു ഹോം നേഴ്സിന്റെ  കൈയ്യിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള സാധനങ്ങൾ സാധാരണ കാണാറില്ല.. ഏതോ വീട്ടിൽനിന്നും അവന് ഗിഫ്റ്റായി നൽകിയതാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു... ആദ്യം തന്നെ പ്രഷറും മറ്റും പരിശോധിച്ച് തന്റെ ഡയറിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തി. കഴിക്കാനുള്ള ആഹാരരീതികളും മനസ്സിലാക്കി. എല്ലാറ്റിനും അവന് ഒരു അടുക്കുംചിട്ടയുമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി..


ഹമീദ് ചെറുമയക്കത്തിനു പോയി... വൈകുന്നേരം ആറുമണിക്ക് അവൻ ഹമീദിന് വീൽച്ചെയറിൽ തന്നെ തള്ളി പുറത്തെത്തിച്ചു.. അവിടെ കുറച്ചു സമയം ശുദ്ധമായി കാറ്റ് ഏൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞത് ഹമീദിനും ശരിയാണെന്നു തോന്നി.. സാധാരണ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടാറാണ് പതിവ്... പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മനസ്സിനും നല്ല കുളിർമ... അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹമീദിന്റെ അനുവാദം ചോദിച്ച് അകത്തേയ്ക്ക്. ഭക്ഷണം ഏഴുമണിക്ക് തന്നെ കഴിപ്പിക്കണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞതുപ്രകാരം ഏഴുമണിക്ക് ഭക്ഷണം റഡ‍ിയായെത്തിയിരുന്നു. അവനെ വിളിച്ചപ്പോൾ വീട്ടിൽ പോയി കഴിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു. നിർബന്ധിച്ചപ്പോഴും അവനതുതന്നെയാണ് പറ‍ഞ്ഞത്.. ഉമ്മ കാത്തിരിക്കുമെന്നും വീട്ടിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ എത്ര ലേറ്റായാലും അവിടെനിന്നു മാത്രമേകഴിക്കൂവെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നീടാരും നിർബന്ധിച്ചില്ല..


കഴിക്കാനുള്ള മരുന്നുകൾ കൃത്യമായി നൽകി... അവൻ യാത്രപറഞ്ഞു പിരി‍ഞ്ഞു.. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ 6 മണിക്കെത്തും... ഒരു ദിവസം കൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാവർക്കും അവന്റെ പെരുമാറ്റം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൻ പോയതിനുശേഷം എല്ലാവരും അവനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്. റഷീദ് വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ തിരക്കി. അൻവറും വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ഇപ്പോൾ രണ്ടാളും ദിവസം രണ്ടുമൂന്നു തവണ വിളിക്കാറുണ്ട്. തന്നോടുള്ള മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഹമീദിന് അഭിമാനംതോന്നി...




തുടർന്നു വായിക്കുക അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച 27 06 2021 



സസ്നേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഷംസുദ്ധീൻ തോപ്പിൽ  20 06 2021